Een slechtnieuwsgesprek

De therapeut was nog maar net bekomen van de oranje soesjes die hem bij terugkeer in Nederland en masse werden bezorgd, toen hij de schrik van zijn leven kreeg. Hij had het niets voor niks gekregen. Nooit. Maar nu had hij succes. En net nu hij een maatschappelijke status had bereikt, trof hem een ramp. Een onvoorstelbaar verschrikkelijke ramp. Had hij daarom zo hard gevochten?

Als zoon van een te laat op de maatschappelijke veranderingen ingesprongen kolenboer, was hij eind jaren zeventig op een beurs in Amsterdam gaan studeren. Ambitieus als hij was, had hij zich ingeschreven voor microchirurgie. Maar direct na de introductie was hij gestraald. Niet wegens gebrek aan inzet, zeker niet vanwege onvoldoende capaciteiten, maar louter op zijn lichaamsbouw. Die had hij van zijn vader. Iedere typemachine kon na enkele aanslagen naar de schroothoop. Laat staan dat hij een incisie kon maken en die vervolgens dichtnaaien.

Tot overmaat van ramp heerste er in Amsterdam onder studenten een gigantische woningnood. Thuis kon hij niet blijven. Het was erg voor zijn moeder, maar met z’n vader kon hij niet door één deur. Puur uit lijfsbehoud sloot hij zich daarom aan bij de kraakbeweging. En juist die daad zorgde voor een grote ommekeer in zijn leven. Onder de krakers kon hij zijn handen laten wapperen. Hij had er geen enkele moeite mee in no time een barricade op te werpen. En vooral bij het uit de weg ruimen van de blokkades die de speculanten in hun leegstaande panden hadden opgeworpen, werd hij al gauw de specialist bij uitstek. Een paar keer knijpen, een knip met de vingers en de klus was geklaard. Binnen een jaar had hij een enorme reputatie.

Uit pure balorigheid schreef hij zich in voor een studie fysiotherapie en ook dat bleek een fantastische keuze. Nu, bijna dertig jaar later, kon hij bogen op een enorme staat van dienst. Vooral onder de meest geharde sporters was hij een gevierd man. Hij mocht gouden zwemmers en bronzen judoërs onder zijn clientèle rekenen. En zelfs de zo pezige Little Marc vervoegde zich met grote regelmaat op zijn behandeltafel.

Het ging hem goed. Hij kon zelfs zijn moeder een behoorlijke oude dag bieden. Zijn vader was na enkele mislukte experimenten met borrelglaasjes aan de magnumflessen geraakt en spoorloos uit hun leven verdwenen. Maar zelf had hij het goed voor elkaar. Heel goed zelfs.

Het was Little Marc die hem op de hoogte bracht. Hij kende de oude frontsoldaat nog uit zijn actieverleden. Zijn humor was altijd al keihard geweest. Maar dit bericht was niet om te lachen. Wat moest hij nou toch beginnen? Hij was in één klap alles kwijt. Net als zijn vader indertijd toen de mijnen werden gesloten en iedereen overstapte op aardgas. En ineens had hij zin in een borrel.


Vindt u het ook zo erg. Hang dan eens heel activistisch een cartoon voor uw raam. Gewoon even klikken en printen.

Een bekentenis

Deze week ontvingen wij een brief, die wij na ampel overleg hebben moeten besluiten te publiceren. Er was geen keuze. Zulke infinitieven te honoreren zouden we altijd hebben moeten doen, maar helaas zijn wij ook menselijk qua vergissingen, waarvan acte. Maar nu eerst die - kennelijk op een antieke typemachine getikte - brief.

Aan de Hooggeachte Weledele Heren
Little Marc en Dik Huubke,

Als bewonderaar van het edele werk van het Humoristisch Front vraag ik u nederig en met enige schroom om zo goed te willen zijn deze brief op uw blog te publiceren. Het betreft bepaald geen grap, alles is volkomen serieus, maar ik weet niet goed waar ik met mijn boodschap terecht kan, zonder meteen een hoop commotie te veroorzaken bij de moraalridders van de pers.

Waar het om gaat, is dat ik in mijn verleden grote fouten heb gemaakt. Hoe beroemd ik ook moge zijn, ik zal er voor uit moeten komen en verantwoording af moeten leggen. Geeft u mij daar a.u.b. de ruimte voor? Bij voorbaat dank.

Heel lang geleden, toen ik nog jong was, was alles helder in de wereld. Er was een scherp onderscheid tussen goed en kwaad, bijna even scherp als tussen arm en rijk. Overal ter wereld werden de arme boeren uitgebuit door rijke landheren en plunderden de kerken de portemonnees van de arme parochianen zodat de bisschoppen en kardinalen in pracht en praal konden wedijveren met leenheren en koningshuizen.

In mijn jeugdige overmoed meende ik daar iets aan te moeten doen. Ik dacht de wereld te kunnen veranderen en sloot mij aan bij een groep verschoppelingen die diep in een groot bos leefden en noodgedwongen van tijd op tijd op rooftocht gingen. Ik blonk zelf uit in het gebruik van wapens, schuwde niet mijn kwaliteiten uit te nutten en bracht het zo al snel tot leider van het gezelschap. En toen was de tijd daar mij aan mijn idealen te wijden.

Niet alleen beroofde ik het belastingkantoor om de zo verkregen gelden en goederen aan de door te hoge belastingdruk armlastige medemensen te retourneren, ik schaakte zelfs het liefje van de hoogste bestuurder van onze landstreek om in het geheim met haar te trouwen.

In die tijd zag ik van al deze euvele daden het kwaad niet in. Nu weet ik wel beter. Mijn daden zijn jarenlang door eenieder geromantiseerd. Er zijn boeken over geschreven en films over gemaakt. En, o gruwel, menige onbezonnen jongeling heeft gepoogd mij na te volgen. Maar, zou ik willen zeggen, tegen alle Wijnanden en Duyvendaken, tegen iedere actievoerder en iedere taartengooier, verzet tegen degenen die boven u gesteld zijn is nooit geoorloofd. Het mocht toen niet, en ik heb er spijt van, en het mag nu niet en zal ook nooit mogen. Wij moeten ootmoedig het hoofd buigen voor de orde en het recht. Misschien nu nog wel meer als vroeger, want sinds er AOW is en sociale wetgeving en vooral sinds er in 1980 een Wet Openbaarheid van Bestuur is, is er geen enkele reden meer om in te breken om achter snode plannen te komen. Een briefje volstaat. Dan moeten ze antwoorden.

Daarom wil ik iedereen oproepen verantwoording af te leggen. Net zoals ik bij dezen heb gedaan. En mocht iemand zijn verantwoordelijkheid willen ontlopen, zal ik niet schromen zijn naam en adresgegevens op internet te publiceren.

Onder dankzegging voor de ruimte die u mij gunt op uw blog, onderteken ik met vriendelijke groet,

Hoogachtend,

Baron Robert of Locksley
a.k.a. Robin Hood

Daarmee is het blog voor deze week wel gevuld. En – o ja – we hebben ook nog een cartoon.



De pdf kunt u desgewenst downloaden en voor uw raam hangen. En reacties zijn welkom onder REACTIES, hieronder.

Bemiddeling

Het is hier een broeinest van conflicten. De creatieve vaders van het Nieuw Humoristisch Front kunnen al jaren niet meer samen door één deur (daar is de ene te dik voor en de andere niet robuust genoeg) en hun geestelijke kroost, de hartsvrienden Little Marc en Dik Huubke, hebben weliswaar verwant virtueel bloed, maar dat kunnen ze wel degelijk van elkaar drinken. Nu het Front bovendien sinds enige tijd door vrouwen, rokers en Chinezen is geïnfiltreerd, kon een enorme uitbarsting niet uitblijven. Het werd oorlog. Vooral omdat iedereen zo aan vakantie toe was.

Zeer tegen de zin van Little Marc en Dik Huubke besloten Marc Schoenmakers en Huub van Dongen dit jaar met hun Front op zomerreces te gaan. Bij hun eerste poging daartoe, kwamen ze in een verschrikkelijke file terecht.




Zoals dat meestal gaat, gaven ze daar elkaar de schuld van.
“Jij moest toch zo nodig op zaterdag vertrekken!”
“Wie wilde er nou eigenlijk naar Spanje?”
“Nou, ik niet!”
“Jij hebt godverdegodver weken gezeurd over de Costa Rica!!”
“Dat is in Midden-Amerika hoor, papzak!”

En met het jengelende kroost op de achterbank …
“Wanneer krijgen we nou friet?”
“Ik wil niet meer in de auto zitten, ik ga wel op de fiets!”
… barstte de bom en scheidden hun wegen.
“Houdoe!!”
“Je hoort het wel van mijn advocaat!”
Nooit, maar dan ook nooit, wilden ze elkaar meer zien.

Onafhankelijk van elkaar boekten ze beiden een dure vakantiereis naar de verste bestemming die ze konden bedenken. Voor de zekerheid reisde de één westwaarts, de ander oostwaarts en bij aankomst hadden ze er ondanks een enorme jetlag enorme zin an.



Helaas besliste het noodlot anders. Een slag tussen het Georgische en Russische leger kan onmogelijk zo veel collateral damage veroorzaken als dit volstrekt toevallige rendez-vous.



Het is aan de bemiddeling van niemand minder dan Saint Nicolas Sarkozy te danken, dat het uiteindelijk toch weer allemaal goed kwam. Eerst een wapenstilstand.


En na enkele weken de vrijlating van de krijgsgevangenen.

Het conflict werd definitief opgelost door Sarkozy’s dreiging om Carla Bruni op de beide creatievelingen af te sturen. Dat had een enorm effect. Het stripduo verheugde zich daar zo op dat ze elkaar huilend in de armen vielen.

Klein

Eindelijk was het dinsdag 1 juli. Wat hadden we daar lang op gewacht. Al jaren zeurden we onze vrouwen de oren van het hoofd of we niet een keertje naar het café mochten. Maar dat mochten we nooit. Onze kleren zouden ervan gaan stinken. Maar op 1 juli mochten we dan toch eindelijk. Want op 1 juli ging het rookverbod in.

En zo zaten wij, Little Marc & Dik Huubke, afgelopen dinsdag al om tien uur ’s morgens aan de toog in zo’n typisch bruin café, zoals we dat alleen in Nederland kennen. Gezellig als het was. Alleen stonk het er nog wel een beetje. Van het vele jaren roken in vroeger tijden, dachten wij, tot we opeens de kroegbaas in het oog kregen.

Die viel namelijk niet zo heel erg op. Jaap Brandligt bleek hij te heten. En hij is de voorzitter van de Stichting Red de Kleine Horeca-ondernemer. Inclusief plateauzolen komt hij nauwelijks boven een barkruk uit. Hij rookt gewoon door en vertelt graag waarom.

“Het is een schande, wat de kleine man in de Horeca wordt aangedaan”, bromde hij. “Rook stijgt op. Dus daar hebben we geen last van. Maar wel van het verbod. Dat gaat ons klanten kosten en zal onherroepelijk leiden tot faillissementen. Gelukkig hebben we veel medestanders.”

“Maar er zijn toch ook mensen die juist meer naar de kroeg gaan omdát er niet gerookt wordt”, sputterde Little Marc tegen. “Kijk maar naar ons”, zei Dik Huubke.

“Jullie zijn de uitzonderingen die de regel bevestigen. Onze klanten roken en drinken. Buiten mogen ze niet drinken omdat we geen terras hebben en binnen mogen ze wegens het rookverbod niet roken. En het is juist die combinatie die we nodig hebben. En de stoep vol peuken mag ook niet”, zei hij, terwijl hij tegelijkertijd diep inhaleerde, wat wij een hele kunst vonden.

“Maar daar is toch wel iets op te verzinnen”, zei Little Marc. En dat had hij beter niet kunnen doen.

“Meeroken is niet ongezond”, brulde Jaap Brandligt. “Dat is wetenschappelijk onderzocht. En bovendien. Wat moeten wij doen. Grote zaken kunnen een rookkamer inrichten. Dat gaat bij ons niet. De voorbereidingstijd is trouwens veel te kort geweest!”

We keken hem verbaasd aan. Een rookverbod, daar hadden ze het in Nederland in 1988 toch al over?

“Wij zijn dag in dag uit, vierentwintig uur per dag bezig onze klanten van een drankje en een rokertje te voorzien. Het is een druk bestaan hoor, als kleine Horeca-ondernemer. Vroeg uit de veren en ver na de kippen op stok. Daar hebben wij helemaal geen tijd voor, voor dit soort geneuzel, bedoel ik.”

En toen schoot ons ineens de oplossing te binnen. Wat zijn we toch sociaal. Misschien krijgen we nou wel een kleintje pils gratis!

Wil je zelf ook wel eens naar een rookvrij café. Steek dan net als Little Marc en Dik Huubke de handen uit de mouwen, load de cartoon down en hang hem voor het raam. Wie weet verdien jij dan ook een biertje.

Machismo

Voor zo ver wij hebben kunnen vaststellen, is er in Boxtel één bedrijf dat daadwerkelijk een glazen plafond heeft laten monteren: Tekstbureau De Bent. U weet wel, dat kantoortje in die rare aanbouw op de hoek van de Breukelsestraat en de Parallelweg-Noord. Wij, Little Marc & Dik Huubke, keuren dergelijk macho-cynisme ten stelligste af. Sterker nog, wij zijn warme voorstanders van een vrouwenquotum in topfuncties. Als er niet genoeg capabele topvrouwen zijn, of als ze niet willen, dan rest de BV Nederland niets anders dan dwang. Want de topmannen maken er al lang een bende van.

Hoe verschrikkelijk mis het kan gaan bij gebrek aan vrouwelijke intuïtie hebben we gezien in het voetbal. Wat een mannelijke chauvinistische varkens zijn dat toch, die internationals met hun begeleidingskliek. Vlak nadat één van de spelersvrouwen een te vroeg geboren kind verliest, meent manlief nog wel een potje te kunnen gaan voetballen. En geen manager of coach bij wie het opkomt om de betreffende speler naar huis te sturen om in alle rust met de vrouw en de familie van de schrik te bekomen. Dat hadden vrouwen heel anders aangepakt. We hebben allemaal gezien hoe de overmoedige macho-mentaliteit tot een geweldig debacle leidde. Door stoere stuursheid en dagenlang opgekropt medeleven waren de heren geheel uit het veld geslagen. Letterlijk!

Wat we nodig hebben, in de top, is een zachte vrouwenhand. Of desnoods een harde, met eelt en kloven van het huishouden dat ze er gewoon zonder morren even bij doet. Sinds kort streven wij er zelfs naar een evenredig aantal vrouwen in onze cartoons op te voeren. Daarbij stellen wij de machismo-mopjes van onze geestelijk vaders, zoals de twee tekeningen bij deze blogtekst, bepaald niet op prijs. Maar wat kunnen wij er aan doen? Er rest ons niets anders dan via deze weg een oproep te plaatsen veel ingezonden brieven te sturen. Of nog beter: reacties naar dit blog.

Heeft u zelf een glazen plafond dat nodig gezeemd moet worden, load dan de cartoon down en hang hem voor uw raam. Sterkte!

Vergunning

Heb je ons wel eens horen zingen? Nou dat kunnen we hoor. Zeker als we gedronken hebben. Waarschijnlijk hebben we Iers bloed, want ook wij stammen uit lange geslachten vol armoedzaaiers. En ook wij zijn pas recentelijk de honger en de krottenwijken ontstegen. Want na het oorlogsgeweld kwam de Europese samenwerking en nu baden we in weelde. Maar van bureaucratie willen we niks weten. Daarom zijn we overal tegen en zeggen we zelfs nee als ons gevraagd wordt of we het goed vinden dat het besluitvormingsproces wordt vereenvoudigd.

Want oeioeioei wat balen we van de bureaucraten. Helemaal nu de zilte zadels van de Holland Ladies Tour door het getalm van het ambtenarenapparaat aan onze neuzen voorbij dreigen te gaan. Wethouder Toon van Aert, die toch erg sportminded is, kan niet voorkomen dat hij met politie, justitie, verkeersregelaars , middenstandsorganisaties, Albert Heijn zelf, de wielerclub, de buurtvereniging, de fietsenmaker en nog vele anderen moet overleggen voordat hij de vergunningen in orde kan maken voor een prestigieuze finish in onze eigen Stationsstraat. Ongetwijfeld zit daar Brussel achter, want als wij Boxtelaren het voor het zeggen hadden dan was het al lang geregeld. Bij ons in het dorp heerst de mentaliteit van handen uit de mouwen en het ijzer smeden, desnoods nog voor het is verhit. Daarom lopen wij in Boxtel ook zo ver voor op de rest van de wereld.

Een mooi voorbeeld hiervan is de cartoon van deze week. Het moest een langgerekte tekening worden, vonden Little Marc & Dik Huubke’s geestelijke vaderpaar. En in Boxtel was het zo geregeld. Eén mailtje naar Marc Cleutjes en het was goed. Klaar. Maar toen begon de ellende pas. Want wij wilden ook op het blog een langgerekte tekening die desnoods links en rechts uit het scherm zou fietsen. En dat kan zo maar niet.

Alles hebben we in het werk gesteld om het voor elkaar te krijgen. Maar geen van de bevoegde instanties gaf tijdig antwoord. De noodoplossing die we daarop hebben moeten kiezen, bevalt ons geenszins. Het is te hopen dat er voor de Holland Ladies Tour een elegantere afloop in het ambtelijke vat zit. Want zo gaat het allemaal wel heel erg bergafwaarts.

Als je dit leest, heb je trouwens een geweldig compliment verdiend, want wegens onoverkomelijke lay-outtechnische bezwaren kon het blogadres dit keer niet boven de cartoon worden gezet. Voor degenen die dit niet lezen, wil ik het hierbij nog eens uitdrukkelijk herhalen: het is http://nihuf.blogspot.com/. Schrijf dat nou op, dan hoef je deze column nooit meer te missen. Of nog beter: zet hem onder je favorieten. En als zelfs dat niet helpt, ga dan helemaal onderaan op deze pagina naar Abonneren op: Berichten (Atom). Dan krijg je elke keer als dit blog wordt vernieuwd een automatische feed. Wat dat is weten wij ook niet. Maar uitproberen loont de moeite.

Zoals gebruikelijk kun je de cartoon van de Holland Ladies Tour hier downloaden. Door hieronder op REACTIE te klikken, kun je ons antibureaucratische houding steunen of anderszins reageren. Niet-bloggers kunnen 'anoniem' aanvinken. Dat betekent overigens niet dat je er geen naam bij mag zetten.

Villa Verkeerszomer

Direct na de bekende reclame van Samen voor Rood komt de kakelverse kale presentator met de radde tong in beeld. Hij zit vrolijk aan een tafel onder een parasol in de regen met een vermaard verkeersdeskundige en formuleert volmaakte volzinnen die de zo juist uitgezonden verkeersverwikkelingen samenvatten en analyseren. Dan gaan ze gauw naar binnen en nemen plaats aan een ovale tafel.

Filmpje. Grappig. En dan nog één. Een als clip gemonteerd excerpt van hooggeachte Hollandse prestaties op de weg. De weg naar de eeuwige roem.

En dan zitten ze daar. Gezellig. Een cabarettier komt komisch uit de hoek. Een voormalige internationale chauffeur geeft zijn mening. Een verkeersagent zijn opinie. Ze waren er allemaal bij en hebben genoten.

En dan is het tijd voor een filmpje over de geheime training, gevolgd door de persconferentie voor de pers, de internationale pers en vooral de verslaggever van Villa Verkeerszomer, die zijn vragen van gisteren, eergisteren en de dagen ervoor feilloos herkauwt, waarop de coach met het te korte haar bevestigt of ontkent dat er wel of geen sprake is van druk en dat wellicht de geblesseerden in de volgende rit gewoon kunnen meerijden, of niet, want ze hebben in principe met de hele training meegedaan. En of hij verrassingen gaat proberen te creëren? Als dat iets kan toevoegen aan het resultaat zeker. En welke dan? Dat vertel ik niet want dan is het geen verrassing meer. Maar ik zal het niet verder vertellen. Dat zei je eerder ook al, maar dat is te moeilijk voor een journalist.

Aan tafel blijkt dat de vermeende geblesseerde waarschijnlijk last had van zijn aductor, waar de cabarettier hartelijk om moet lachen, want hij kent dat woord niet en noemt het een medisch college.

En dan is het hoog tijd voor een filmpje met een gesprek met de allerallerallerberoemdste verkeersdeelnemer aller tijden die volstrekt onbegrijpelijke boodschappen ventileert, waar iedereen om moet gniffelen, maar die wel o zo serieus genomen moeten worden omdat het de allerallerallerberoemdste verkeersdeelnemer allerallerallertijden is.

Dan volgen de verkeersberichten met een samenvatting van de meest spectaculaire files, opstoppingen, aanrijdingen en politionele beslissingen.

“De agenten zijn goed hè, in dit toernooi.”
“Ja ongelofelijk. Maar er worden toch ook wel fouten gemaakt. Want was dat nou wel een schwalbe?”
“Die jongen is gepokt en gemazeld in het internationale verkeer. Die valt echt niet zo maar.”
“Maar hij werd toch gewoon aangereden. De bandensporen stonden op zijn gezicht.”
“Hij viel al voor hij geraakt werd.”
“Volgens mij probeerde hij die chauffeur een bekeuring aan te naaien.”
“Welnee. Het was verschrikkelijk weer. Hij gleed gewoon onderuit.”
“Die jongen heeft zelfs in Bangkok gereden. Daar staan de straten blank hoor, als het regent. Daar was dit een buitje bij.”

Maar dan is het tijd voor de hesjes. Want wie een hesje krijgt, mag misschien meerijden. En dat is belangrijk.

De uitzending wordt afgesloten met een meisje in een dirndle, die met een hilarisch accent vertelt wie morgen de gasten van Villa Verkeerszomer zijn: een verkeersdeskundige, een internationale chauffeur, een collegapresentratice, weer een cabarettier en nog een deskundige. En misschien belt Johan wel met Marco.

De maatschappelijke consequenties zijn enorm.


Ten onrechte gebekeurden kunnen de cartoon desgewenst voor de raam hangen of als vaantje voor de achterruit van de auto hangen. Gewoon even klikken.