Opvoedingstips

Nu Nederland verregaand is verrechtst, kan de repressie in opvoedingsland niet uitblijven. Wij laten onze kinderen in de steek als we hen niet met harde hand corrigeren. Althans dat is de mening van Prof. Dr. Harry D. Leers van de Universiteit van Maastricht.

"Het is met kinderen net als met honden. Africhten met alleen belonen lukt niet" verklaart hij als we hem om toelichting vragen. "Straffen moet, vooral bij uitheemse rassen. En wanneer ze illegaal in het asiel verblijven, zit er uiteindelijk niets anders op dan uitwijzen. Al kwispelt u nog zo hard, zo zal het moeten gebeuren." Op onze vraag of er geen alternatief is, antwoordt hij: "Het bewijs dat het ook anders kan, ziet u aan de autochtone jonge honden. Die zijn heel wat beter opgevoed."

De cartoon verscheen op 6 januari 2011 in Brabants Centrum.

De beste wensen

Het begin van het eind van het jaar begon al goed: met een kerstboom die we met geen mogelijkheid in de cartoon kregen. En toen het met een beetje vouwen voor de krant eindelijk was gelukt, kon ie niet in het blog. Dat moesten we breder maken, maar dat was gelukkig toch al één van de goede voornemens voor het nieuwe jaar.

Het liefst zouden we een blog maken met meerdere kolommen, waarbij de afbeeldingen dan weer over twee of drie kolommen geplaatst zouden kunnen worden. Een beetje zoals De Speld, maar dan nog mooier. Overigens is De Speld volgens ons de leukste site op het hele internet. Daar staan echt grappen op waar we jaloers op zijn. Zoals afgelopen week een bericht dat de Nederlandse Spoorwegen bekend hebben gemaakt dat ze volledig klaar zijn voor de lente. Zelfs een licht briesje in combinatie met motregen zou geen ernstige vertragingen meer op kunnen leveren.

Wie zo’n sjabloon in de aanbieding heeft, kan gerust contact met ons opnemen. Niet dat we er geld aan willen uitgeven, want dat doen we niet meer. Ook dat hoort bij de goede voornemens. Maar tips zijn zeer welkom.

Rest ons u een geweldig en vooral erg lachwekkend nieuw jaar toe te wensen. En over die laatste dagen: ach, het plaatje spreekt boekdelen. Al wat we ons daarvoor hebben voorgenomen, is niet in publiceerbare taal uit te drukken.

Smart(p)ass maakt einde aan drugsoorlog

Met de recente schietpartijen in Eindhoven in het achterhoofd en de invasie van paramilitaire troepen op het Brabantse platteland in het verschiet schreeuwt de drugsproblematiek in het zuiden des lands om een oplossing. Een denktank van elites uit bestuurskringen en andere hogere echelons presenteerde gisteren een rapport waardoor zonder verder bloedvergieten de zo typisch Nederlandse gedoogcultuur zowel economisch als ecologisch tot grote bloei kan komen. Kern van het voorstel is een smart(p)ass die de illegale handel kan ombuigen tot een systeem van fair trade. Met de pas kunnen consumenten via internet rechtstreeks hun epicurische levensbehoeften bij de producent bestellen, waardoor de tussenhandel via overlastgevende koffieshops eindelijk buitenspel wordt gezet.

De voorzitter van de commissie, de uiterst eloquente mevrouw Hennie Nep, president directeur van Touwslagerij H. Nep en partners en tevens prominent lid dan wel gedoogpartner van meerdere politieke partijen, drukt het als volgt uit: “De ‘p’ staat opzettelijk tussen haakjes, een grapje voor de heffe des volks. De pas is gekoppeld aan het bankverkeer via een random reader zodat iedereen direct via I-deal moet betalen. Dat sluit de zwarte handel uit. Bovendien wordt daardoor automatisch geregistreerd wat er zoal omgaat en wie wat gebruikt. De producenten ontvangen zo alleen al wegens het economische principe van vraag en aanbod een marktconforme prijs, terwijl ook de consument veel voordeliger uit is. Vooral voor buitenlandse klanten blijkt het systeem volgens cijfers van het financieel planbureau kostentechnisch zeer gunstig. Ze kunnen gewoon thuis achter hun bureau of desnoods via een smartphone of I-pod hun bestelling plaatsen, waardoor ze de zo kostbare hedonistische trips kunnen uitsparen die ze tot op heden naar Maastricht, Eindhoven of Sluis moesten maken.”

Fair trade en groen alternatief

Volgens mevrouw Nep is de Smart(p)ass ook goed voor het milieu. “Bij de productie van touw, wat ondanks de gestage groei van bondage- en SM-praktijken wereldwijd nog steeds een moeizame handel is, ontstaan grote hoeveelheden afvalstoffen. Eigenlijk is het beter om over restproducten te spreken. Als marktleider en eponiem kan ik het weten. Maar omdat wij die op zichzelf zeer bruikbare materialen wegens de war on drugs nergens ter wereld mogen afzetten, vormen zij een steeds groter probleem. Blaadjes, bloemen en vooral de bloemtoppen, kunnen wij in de productie niet gebruiken. Wij verwerken alleen de stengels. Maar juist de sappige delen bevatten allerhande etherische oliën waar ongekende toepassingsmogelijkheden voor zijn. Daarbij kan aan medicinaal gebruik worden gedacht, maar ook de genotsindustrie mag beslist niet vergeten worden. Trouwens met name de jeugd heeft, nu ADHD en PVV-NOS epidemische vormen hebben aangenomen, bijzonder veel baat bij zelfmedicatie. Wiet en hasjolie kunt u gerust zien als de biobrandstof waar onze samenleving op drijft. Op die manier is ons plan ook nog bijzonder goed voor de CO2-uitstoot.”

Omdat wij zelf toch nog wel enkele haken en ogen aan het systeem vermoeden, vragen wij in armoede maar of zo’n smart(p)ass-systeem niet tot een enorme bureaucratie leidt. “Integendeel”, antwoordt mevrouw Nep. “Hetzelfde systeem kan zonder enige moeite ingezet worden bij smartshops en op termijn ook bij alle andere handel die traditioneel tot het grijze circuit wordt gerekend. U kunt daarbij denken aan de seksindustrie, maar ook aan bijvoorbeeld de HORECA of de handel in tweedehands auto’s. En trouwens: denkt u nou werkelijk dat de Nederlander van een beetje bureaucratie meer of minder van de coke raakt?”

Als de plannen voldoende gedoogsteun vinden in de tweedekamer wordt de pas al per 1 januari 2011 ingevoerd. Binnenkort vindt u op dit blog de links om bestellingen te plaatsen.

Ook Boxtelse diplomaten in verlegenheid

Het internationale schandaal rond PeepeeLeaks heeft ook Boxtelse diplomaten in verlegenheid gebracht. Een plaatselijke CIA-agent blijkt aan zijn meerderen te hebben gerapporteerd dat “The Croon is a soft unarticulated melody”. De Croon is een recent geopende winkelpassage aan de Markt. De achtereenvolgende Colleges van B&W, die het plan hebben geïnitieerd en uitgevoerd, krijgen het verwijt weinig woorden vuil gemaakt te hebben aan “the lack of occupancy that will be caused in other parts of the shopping area in the centre of Boxtel”. Het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken werd hierover al in een vroeg stadium geïnformeerd. Als bron voor de Amerikaanse geheime dienst wordt in de nu via PeepeeLeaks gelekte informatie “The local Humorist’s Army” genoemd. Mogelijk dat hiermee verwezen wordt naar het Nieuw Humoristisch Front, een beweging die wel vaker voor ophef in en om Boxtel zorgt.

Op het Gemeentehuis wordt vooralsnog laconiek gereageerd. “Kwajongensstreken”, zegt de burgemeester in navolging van zijn Iraakse ambtgenoot. Hij beweert geen minuut wakker te liggen door PeepeeLeaks. “Wij kennen geen geheimen en als we ze wel kennen, kunnen we ze heel goed ophouden.”

Het Nieuw Humoristisch Front voelt zich echter geschoffeerd. “We are shocked” zegt Dik Huubke. “Schrijf het maar op in het Engels, dan dringt het misschien tot Uncle Sam door, dat wij op geen enkele manier betrouwbare informatie naar buiten brengen.” Over PeepeeLeaks hebben beide voormannen, Little Marc zowel als Dik Huubke, helemaal geen goed woord over. “Het zou te ver gaan om hun zeikerds te noemen”, zegt Little Marc: “Maar zeikerig is het wel. Dit gedoe komt de kerstsfeer in het dorp bepaald niet ten goede.” Dik Huubke zinspeelt intussen op een rechtszaak. “Hier is geen sprake van Vrijheid van Meningsuiting, Persvrijheid of wat dan ook. Het is gewoon schending van ons copyright. Het zijn onze ideeën en onze teksten en die mogen niet zo maar ongevraagd gekopieerd en opnieuw gepubliceerd worden. Wij beraden ons nog op de hoogte van de schadevergoeding die we gaan eisen. Alle betrokkenen kunnen op korte termijn een brief van onze advocaten verwachten.”

Chirurgische precisie

Het was een kwestie van leven of dood. Zo ver was het dus al gekomen in de hetzejacht. De rechtervleugelverdediger was op ontslapen na verscheiden. Gelukkig hadden Little Marc en Dik Huubke in hun jonge jaren het doktertje spelen tot ongesubsidieerde kunst verheven. Stilaan was het plastic speelgoed vervangen door echte professionele apparatuur. Uit eigen portemonnee. Maar toen de nood aan de door journalistieke achtervolgingswaan zeer moeilijk ter been zijnde rechtspoot kwam, was het toch even slikken.

Dik Huubke, die het dapperste was, schoor vliegensvlug met zijn Gillette Mach-3 de borstharen van de zwaar ademende patiënt. Daarna desinfecteerde hij de tors met McCallan’s Malt Whisky en nam een stevige slok en de scalpel ter hand. Hij zag hoe de huid eerst wit wegtrok, maar toen hij een beetje kracht zette, spoot er een sierlijk bloedfonteintje uit het eerste aanzetje. “Deppen” riep hij naar zijn assistent, waarna hij onmiddellijk zijn Black & Decker in het borstbeen zette. Het was onduidelijk wie harder krijste, het zaagblad, de patiënt of operatieassistent Little Marc die de tsunami van rondspattende lichaamssappen, botsplinters en vleeshompen waarschijnlijk nooit meer van het plafond zou kunnen krijgen. Maar er was geen tijd te verliezen.

Met twee vleesvorken werd het spierweefsel en de ribbenkast opengesperd. Met beide handen greep Dik Huubke in het kolkende bloed. Met enig wrikken wist hij het hart uit de borstkas te rukken. Little Marc, die inmiddels een camera in stelling had gebracht, probeerde in te zomen.

"Ziet u wel”, sprak Dik Huubke plechtig toen het beeld was scherpgesteld. “Rechts is niet harteloos. Ze lijden alleen aan grotebekkeninstabiliteit.”

En toen hebben ze hem maar gauw dichtgenaaid.

Rijmen op aanvraag

Een voorbeeld

Bij een cd, dvd of andersoortig album

Mijn fijn rijmpje neemt je in het ootje,
Hiphop jij maar lekker in je top-autootje,
Met op het dashboard een Kanye West-fotootje,
En wat meisjes in hun bijna blootje.
Hip!
Hop!
Een sprits en een kanootje.
Des-
Noods,
Een pil en een klein blowtje.
Dans
Niet!
Je weet het dat verkloot je!

Sint en Piet nemen een pepernootje,
Na de aankomst van hun cruisestoombootje,
Met voor ieder een gepast cadeautje
En ik trok jou, het was het kleinste strootje.
Hip!
Hop!
Een Piet in een maillootje.
Mu-
Ziek,
Speciaal voor een mallootje.
Drink
Niet!
Het wordt altijd zo’n zootje.
Hip!
Hop!
Die kutmuziek die dood(t) je.
Bah!
Vies!
Snot in je snotgootje.
Tui-
Ten!
Met tranen tot een slootje.

Boeoeoeoeoeoeoe!

Prijzen op aanvraag.

De Kleine Aarde

Heel, heel lang geleden, toen de wereld nog groot en onontgonnen was, gingen Dik Huubke, die toen nog lang niet zo dik was, en Little Marc, toen nog verrassend groot, voor het eerst samen op vakantie. Liften vonden ze een beetje link, maar met de door moeder zelf genaaide rugzakken, durfden ze wel een treinreis aan. Ze gingen naar Wales en voelden zich echte hippies op wereldreis. Eerst naar Vlissingen, dan met de boot naar Sheerness, en dan weer per trein naar Londen. Liverpool Station was een openbaring. Daar stopten de taxi’s op het perron, maar Little Marc en Dik Huubke namen er de bus naar een camping in London Hackney waar ze hun eerste avonturen beleefden.

Na een paar dagen London togen ze met hun Britrail Pass opnieuw naar het station. Met een wonderlijk snelle en gloednieuwe trein stoven ze westwaarts. Ze passeerden de doorgeroeste industrieel-archeologische velden rond Birmingham en bereikten al vroeg in de middag Shrewsbury. Daar stond het boemeltje klaar dat hen naar hun eindbestemming zou brengen: Llandovery, een onbeduidend marktplaatsje in het hartje van Wales, want dat had Dik Huubke wel een aardige omgeving geleken voor een stevige wandelvakantie.

De trein stond stil en bleef stilstaan. Onverstoorbare Engelsen zaten in alle rust de krant te lezen, maar toen de vertraging al bijna anderhalf uur was, kon Little Marc zich niet meer inhouden. In zijn beste Engels vroeg hij waarom de trein niet vertrok. Waarschijnlijk was de locomotief defect, kreeg hij te horen. Dat gebeurde bijna elke dag. Gewoon even wachten, dan kwam er vanzelf een reservelocomotief.

De middag was al lang voorbij toen de trein schokkend op gang kwam. Er kwam een conducteur langs om te vragen waar iedereen naar toe moest. Dan hoefde de trein op de overige stations niet te stoppen. Tenzij er iemand met een rode vlag stond te zwaaien natuurlijk, want dan waren er nieuwe passagiers. En afremmen moesten ze natuurlijk ook, dan konden ze uit de rijdende trein de post afgeven aan de stationsbeambte ter plaatse.

Het duurde en duurde maar. Het spoor meanderde in slakkengang door een steeds schemeriger landschap. Een aardige jongen uit dezelfde coupé vertelde dat hij ook op weg was naar Llandovery. Vrienden zouden hem ophalen bij de pub naast het station. Ze hadden een boerderijtje in de buurt. Waarschijnlijk konden Little Marc en Dik Huubke daar ook wel overnachten, want om in het donker naar de camping te gaan zoeken met een zware rugzak achterop, leek hem niet zo’n goed idee.

In de pub zaten oude mannetjes, die nauwelijks Engels bleken te praten. Ze meenden dat Little Marc en Dik Huubke uit Londen kwamen, want ze hadden zo’n merkwaardig accent. Zelf waren ze ook wel eens met de trein meegeweest. Naar Llandriddod Wells. Maar dat deden ze niet meer sinds de stoomtreinen waren opgedoekt. Die dieseltreinen waren niets waard. En toen bestelden ze weer een pint bier, die de barman uit grote kannen schonk die al een tijdje klaarstonden om het edele vocht op kamertemperatuur te krijgen. Dik Huubke en Little Marc hadden het reuze naar de zin al vonden ze het bier niet zo lekker en waren ze een beetje bang voor de ruwe bolsters. Vooral toen de plaatselijke rugbyclub binnenkwam. Een reus van een kerel kon in één slok een pint achterover slaan. Een ander demonstreerde hoe hij met zijn hoofd de zware steunblak rond de bar kon breken. Maar al gauw arriveerden de vrienden van de aardige reisgenoot: twee stoere jongens in spijkerpakken met baarden en een roodharige jonge vrouw met een wijde rok van India-katoen. Ja hoor. Ze konden wel mee. Het was alleen een beetje krap in hun gammele Eend-bestel.

Naast het rose boerderijtje aan een klein stuwmeer stond een oude vervallen molen. Er werd thee gezet en één van de jongens bouwde een enorme joint. Ze hadden hier vorig jaar een kleinschalig landbouwbedrijfje opgezet. Een paar schapen. Een geit. Kippen. Een macrobiologische moestuin. Daar hadden ze een cursus voor gevolgd. In Nederland. Of Dik Huubke en Little Marc wel eens gehoord hadden van het plaatsje Boxtel. Daar was een milieu-educatiecentrum waar ze de kneepjes van de ecologische lifestyle hadden geleerd. Ze waren nu bijna volledig selfsupporting.

Toen Little Marc en Dik Huubke een paar uur later op de graanzolder hun slaapzakken uitrolden, konden ze maar aan één ding denken: wat is de wereld toch klein.