Het Nieuw Humoristisch Front

Een langdurig proces

2011-04-29T00:47:00.001+02:00

Hier zou – nooit eigenlijk zeggen, zou Annemarie Oster schrijven – een verhaal moeten komen over een rechtszaak. Met Dik Huubke, desnoods met geblondeerd haar, in het beklaagdenbankje. Zijn confrère Little Marc M. stond hem bij als advocaat. De tenlastelegging had betrekking op Dik Huubke’s voorstel voortaan alle Nederlandse vrouwen, ook die van allochtone komaf, koningin te noemen. En desgewenst ook als zodanig verklede mannen.

Als getuige-deskundige zou door het Openbaar Ministerie mevrouw Lieteke van Vucht Tijssen opgeroepen zijn, voorzitter van de Raad voor de Nederlandse Taal en Letteren, een belangrijk adviesorgaan binnen de Taalunie, die verklaard had dat in het Nederlands ‘Koninginnedag’ zonder tussen-n wordt gespeld, omdat er nu eenmaal maar één Koningin is.

Little Marc M. – goed voorbeeld doet goed volgen – zou de objectiviteit van de getuige-deskundige in twijfel trekken. Zij zou met vlaggetje, hoedje en toeter deelgenomen hebben aan een bijeenkomst waar in ruime mate oranjebitter werd gedronken. De rechter wilde hier echter geen onderzoek naar laten doen, wat hem op een wrakingsverzoek kwam te staan.

Maar ja, het verhaal gaat niet door. Wij hebben geen tijd voor dit soort langdurige processen. Daar moet je een populistische politicus voor zijn.

Het lieve leven op het Brabantse land

2011-04-21T23:37:00.000+02:00

Moppen moet je nooit uitleggen. Dan zijn het geen goede moppen meer. Maar wat moet jij nu, lieve lezeres met je kosmopolitische inslag, als de cartoon alleen op Boxtel en omgeving betrekking heeft?

Misschien herinner je je de blogtekst Limericks in Liempde nog, van twee jaar geleden. In dat dorp in de Gemeente Boxtel wordt ieder jaar een nostalgische Boerenmert gehouden. Dat is Liempds voor Boerenmarkt. Van heinde en verre komt men verkleed als boer naar Liempde, om daar spekstruif en wordt te eten en bier te drinken en te genieten van oude ambachten en demonstraties ploegen en dorsen. De grootste attractie is dit jaar een zestienspan: een heuse koets met zestien paarden ervoor. Het zal weer storm lopen. Alle weilanden rondom het dorp worden eventjes als parkeerterrein in gebruik genomen.

Niet op tweede Paasdag, maar op alle andere dagen van het jaar, zijn er parkeerproblemen in Boxtel zelf. Ook daar hebben we al vaak over geschreven. Samenvattend komt het hier op neer: er zijn al te weinig parkeerplaatsen, volgens frequente autogebruikers tenminste, en er leeft al decennialang de hartstochtelijke wens onder de meer groen gemutste Boxtelse inwoners om de markt autovrij te maken. Rondom de Markt staan behalve het Gemeentehuis bijna alleen café’s en restaurantjes en wat zou het mooi zijn als we het hele plein vol konden zetten met bomen en terrasjes. Het nieuwe college, en dan met name verkeerswethouder Van der Zande, heeft nu het plan geopperd om aan de andere kant van het Gemeentehuis een parkeerterrein aan te leggen. Een parkeertuin zou het zelfs moeten worden, waar de auto’s onder de bomen staan. Een goed plan, ware het niet dat daarvoor de geliefde hofvijver en vooral een oude boomgaard moeten wijken. Van die boomgaard zijn wij Boxtelaren echt idolaat. Waarschijnlijk heeft de wethouder om de pijn te verzachten zijn gewenste parkeerterrein het ‘Plan Boomgaert’ gedoopt. Ik ben een beetje woorbdlind en lees steeds hardop ‘Boomga-erwt’, maar daar hoef jij, lieve prinses, niet wakker van te liggen. Ook de meer belezen intellectuele hoekstenen van de Boxtelse samenleving hebben zich krachtig tegen het plan uitgesproken. Er ontstaond een sfeer van Noord-Afrikaanse proporties. Bijna was er een revolutie uitgebroken.
Vandaag op het eind van de middag verscheen onze nieuwste cartoon in Brabants Centrum. En met succes: gisteren heeft de raadscommissie het hele Plan Boomgaert van tafel gehaald. Met humor kun je veel bereiken. Binnenkort schrijf ik je weer. Little Marc en Dik Huubke hebben nog veel meer ideeën om een betoverende glimlach op je gelaat te toveren.

De lepidopterist

2011-04-14T22:07:00.001+02:00

Mooie meisjes zijn net kleine kinderen.

Ze blijven zo lang als 't kan vlinderen.

Voor wie hen in de weide

met een picknick verblijden,

zal dat de pret niet verminderen.

De propositie

2011-04-07T21:49:00.001+02:00

Iedereen met enige ervaring weet het. Er zijn twee soorten politici:

degenen die alles in het werk stellen om hun plannen zo snel mogelijk door te voeren
en degenen die altijd beren op de weg zien en daarom iedere verandering willen tegenhouden.

Laten we de tweede partij voor het gemak maar even de oppositie noemen. Over de positie van de oppositie kunnen we helder zijn: of ze zich nu links of rechts noemt, de oppositie houdt bij voorkeur de proposities van de regerende partijen tegen, ze traineren, ondermijnen, protesteren of proberen in elk geval zo veel mogelijk scherpe kantjes van het regeringsbeleid af te slijpen. Helaas is een gemakzuchtige naam voor de eerste groep een stuk lastiger. Woorden als 'propositie' en 'depositie' zouden van pas kunnen komen, ware het niet dat zij nooit in deze betekenis worden gebruikt. Ik stel voor dat we het woord 'doordrukkers' gebruiken.

Bij de grote teen is, anders dan bij de duim, geen oppositie mogelijk. De grote teen is stevig. Het fundament van de waarheid. Twijfel bestaat niet, zelfs niet als de waarheid stinkt als een nagelkaas. De duim is daarentegen een sprookjesfiguur. Hij zweeft, fantaseert en wekt zo van nature weerwoord op. Politici aan de macht, doordrukkers dus, stellen hun proposities dan ook het liefste voor als grote tenen. Het is zo, het moet, de bezuinigingen zijn onvermijdelijk, anders stijgen de kosten en wordt alles onbetaalbaar en dat is een ramp. In werkelijkheid zijn hun verhalen meestal uit hun grote dikke duim gezogen.

Marcel van Dam ageert al tientallen jaren tegen de kromme redeneringen en kreupele analyses waarmee politici van links en van rechts de feiten naar hun hand proberen te zetten. Vandaag gaf hij daar weer een fantastisch voorbeeld van in zijn column in De Volkskrant. Hij is uitgegroeid tot een metapoliticus, die in politieke taal de politieke taal beschrijft ...

In Boxtel geeft Accordeonorkest De Doordrukkers op zondag 10 april een concert in gemeenschapshuis De Walnoot, één van de laatste instellingen in de wereld zonder eigen website.

Het coloriet van de kleuradviseur

2011-03-31T15:57:00.001+02:00

In de jaren negentig van de vorig eeuw dreigde het helemaal mis te gaan in Boxtel Woonstichting Sint Joseph liet appartementen bouwen voor de sociale huursector. De kleurenblinde architect schreef pimpelpaarse deuren, witte kozijnen met grijze en helblauwe panelen, knalgele boegboorden en beige lateien voor. Dat alles gecombineerd met gele en bruine metselstenen. Als de zon schijnt, lijkt het nog iets. Maar als het regent worden bij alle passanten de wangen nat. Gelukkig is de Gemeente Boxtel tot inzicht gekomen. Sindsdien wordt bij ieder project kleurenadviseur Drs. S. Hops ingeschakeld. Het Nieuw Humoristisch Front wist hem te verleiden tot een exclusief interview.

Hoe bepaalt u welke kleuren bij een project passen?

Gul lachend steekt de heer Hops onmiddellijk van wal. Die vraag is hem vaker gesteld: “Welke kleuren bij een project passen, hangt volledig van de doelstelling en de doelgroep af. Welke uitstraling een gebouw moet hebben, wie er komt te wonen, is het voor ouderen of voor jongeren, welke kleuren passen in de omgeving, hoe wordt het straatmeubilair ingericht. Al dat soort vragen. Wanneer dat niet aan de orde wordt gesteld, gaat het gegarandeerd mis en is niemand tevreden.”

Welke kleur past er dan bijvoorbeeld bij jongerenhuisvesting?

Als de heer Hops zijn armen spreidt en zijn grote handen opent, spat het charisma als het ware in het rond. Zijn levendige gezicht spreekt boekdelen. Met veel flair legt hij zijn argumenten aan ons voor: “Bij een woningbouwproject voor jongeren, krijgt de omgeving door de bewoners vanzelf kleur. De jeugd verlevendigt de woonomgeving al was het alleen maar door zijn aanwezigheid. De basiskleuren van het project moeten dan vooral rust brengen. Mijn advies is in zo’n geval grijs. Grijs is de ideale kleur om ook een rommelige, jeugdige, flitsende omgeving een zekere chique en rust mee te geven.”

Er worden in Boxtel tegenwoordig ook erg veel appartementen voor ouderen gebouwd. Hoe kijkt u daar tegen aan?

Met hoog opgetrokken wenkbrauwen boven een olijke oogopslag vervolgt de heer Hops: “In dat geval ligt het heel anders. Ouderen zijn niet zo kleurrijk.” Hij heeft er schik in: “Zij hebben vooral veel behoefte aan rust en zijn over het algemeen behoorlijk conservatief in hun kleurkeuze. Kleurvast noemen wij dat in jargon. In zo’n geval zou ik beslist voor grijs kiezen. Dat geeft uitstraling.”

Welke kleurstelling zou u in dergelijke gevallen dan kiezen voor wat u het straatmeubilair noemt?

Hops buigt zich naar voren en fluistert: “Ook dat kan weer heel verschillend liggen.” Dan lacht hij weer en verkondigt zijn visie met luide stemme: “U mag gerust weten dat er een enorm gamma aan kleuren beschikbaar is. Het hele spectrum en nog veel meer. Dat moet je in de kleurafweging meenemen. In winkelstraten en op pleinen zoals de Markt is de logische keuze voor de lantaarnpalen overduidelijk grijs. In woonwijken met veel sociale woningbouw daarentegen kies ik bij straatarmaturen liever voor grijs en in chiquere buurten, waar totaal andere keuzes gemaakt dienen te worden, moet zondermeer qua metalen oppervlakken van openbare verlichting voor grijs worden gekozen. Uiteraard dien je dat te combineren met een grondig advies voor afvalbakken, brugleuningen en wat dies meer zij. Die moeten sterke contrasterende kleuren krijgen, bijvoorbeeld grijs of grijs. De meeste kleuradviseurs durven zo'n enorme variëteit niet aan. Ze lijken soms wel chromatofoob en dan wordt de wereld erg eentonig.”

In training

2011-03-24T23:38:00.000+01:00

Sorry mensen. Schaken is zo serieus, daar maak ik geen grappen over. Kijk liever eens op mijn schaakblog.

Het Goed

2011-03-24T23:27:00.000+01:00

Kringloopwinkels zijn hot. Ze helpen de vergrijzende samenleving bij sterfgevallen van de overtollige erfstukken af en voorzien tegelijkertijd iedereen die voor zijn eurocenten veul voor weinig wil krijgen aan fantastische voordelige spulletjes. Boeren, burgers en buitenlui, zelfs de milieuactivisten vinden Het Goed. Zo niet de Gemeente Boxtel.

Wat is het geval: Het Goed heeft, net zoals het benzinestation een eindje verderop, een barretje ingericht waar de klanten heel voordelig koffie, thee, fris en een broodje kunnen kopen. Harstikke leuk. Even shoppen wordt zo een gezellig uitstapje. Maar ja, Horeca staat op Industrieterrein Ladonk niet in het bestemmingsplan!

Zo ziet u maar: niet alleen tweedehands koffiezetapparaten kampen regelmatig met verkalkte leidingen!

Eerste breed gedragen compromis na de verkiezingen nu al een feit

2011-03-04T10:16:00.001+01:00

Politiek populairder dan Boer Zoekt Vrouw

Hét icoon van de Nederlandse televisiemakers is Yvonne Jaspers. De kijkcijfers van haar programma Boer zoekt Vrouw zijn dusdanig hoog dat ze in alle praatprogramma’s, zowel de opiniërende en trendy vlotte hippe, als de oubollige saaie truttige, vol bewondering wordt ontvangen. In aanbidding liggen ze bijna, de Mathijsen, de De Grijzen en De Vriesen, de Goossens, de schreeuwleeuwen, de Weesies, Van den Brinken, Knevels en wat er al niet meer aan goedgebekte anchormannen en -vrouwen in het Hilversumse figureert. En terecht, want met haar goudblonde lokken, bruine ogen, mooie alt en vriendelijke glimlach is Yvonne een unieke verschijning in omroepland en ze haalt kijkcijfers waar zelfs voetballers op een WK niet van durven dromen. Dan is bewondering gepast. Hulde!

Heel anders is het gesteld met politiek en politici. Die worden op de televisie met zoveel mogelijk dedain ontvangen. Praatprogramma’s lijken gemaakt om hen belachelijk te maken, te bekritiseren, nooit uit te laten praten en af te zeiken. Want zo hoort het, denkt Hilversum, en dat wil het Nederlandse publiek zien. Het gemulder van Jan Bulder, het gejakhalsklier, het tenenkrommende sarcastricum, alles is toegestaan voor het heilige doel de politiek te kleineren. Televisiedebatten zijn volgens het grootste licht van Nederland, de boven elke kritiek verheven Pauw Witteman, wedstrijdjes en vooral niet bedoeld om de ander te overtuigen. En natuurlijk dansen de politici keurig in zijn paradepas mee, desnoods voorop in de polonaise: daar op dat kruisje moet je gaan staan en dan zonder te hakkelen als een volleerd tonprater grappige grapjes met een klein beetje venijn naar de tegenstander roepen, of – als je wat meer uit de populistische hoek komt – zo bot mogelijke onzin opwerpen waarbij in iedere zin een onder de tokkies impopulaire bevolkingsgroep wordt beledigd. Zó moet het. Dát is goed voor de beeldvorming. Kunnen we de volgende keer niet ook nog een hinderlijk achtergrondmuziekje achter “de minuut van …” zetten en dan gewoon tegelijkertijd al vanaf de eerste seconde hardop aftellen zodat niemand meer zijn punt kan maken?

Zelfs binnen het Humoristisch Front is verdeeldheid ontstaan. “Die verkiezingen, daar zit toch niemand op te wachten”, riep Little Marc toen Dik Huubke een intellectueel hoogstaand staaltje cartoonkunst voorstelde. Elitair en niet leuk, en dat ging het kleine tekenwonder echt niet op papierzetten. Want daar was niemand, maar dan ook niemand in geïnteresseerd. En Dik Huubke voelde niks voor een cartoon over carnaval: platvloers populistisch geslemp, brulde hij. Boeren die hun voorvocht achternalopen! En dat het maar eens afgelopen moest zijn met al die low culture in zichzelf respecterende media.

En nou komt het wonder. Van de 12 miljoen Nederlandse kiesgerechtigden nam ruim 55 procent de moeite zich van de teevee los te scheuren, uit de bank op te staan om de deur uit te gaan met stempas en identiteitsbewijs, naar het stembureau te lopen, daar in de rij te gaan staan, een naam op een onafzienbare lijst te selecteren en daar een vakje bij rood te maken. 6 miljoen en 6 honderdduizend mensen deden dat. Zelfs Ferry Mingele verwaardigde zich te zeggen dat de opkomst dit keer meeviel. De helft was voor en de helft tegen. En Little Marc en Dik Huubke sloten gauw een compromis.

In het pak

2011-02-24T14:51:00.000+01:00

“Moet je nou toch eens zien!”
“Wat?”
“Als ie maar geen kou vat!”
“Wie?”
“De premier!”
“Hoezo?”
“Campagne voeren, buiten, zonder jas!”
“Dat doen ze toch allemaal. Dat moet!”
“Van wie?”
“Van de media-adviseurs! Campagne voer je buiten in een pak met een stropdas. Anders kan er zo maar een verkeerd beeld ontstaan.”
“Maar je kan dat houtje-touwtjesbeleid toch ook in een winterjas uitdragen?”
“Zo’n ouderwetse zeker met een capuchon.”
“Ja waarom niet? Da’s keimodern!”
“Wegens de beeldvorming. Capuchons staan te boeverig.”
“En een maatpak niet zeker?”
“En het is symbolisch.”
“Wat?”
“Ze laten iedereen in de kou staan en ze zijn solidair.”
“Ja ja. En zo wordt iedereen in het pak gedaan.”
“Op wie ga jij eigenlijk stemmen?”

Vismail

2011-02-19T00:46:00.001+01:00

Naar aanleiding van het verschijnen van de Vissenatlas Noord-Brabant organiseerde het Nieuw Humoristisch Front een vis-à-vis met Asopus Peneus III, professor in de Ichtyologie aan de Universiteit van Aalsmeer. Asopus Peneus III stamt uit een geslacht van riviergoden. Zijn betovergrootvaarder Laga Peneus, de zoon van de eerste Asopus, is enkele honderden jaren geleden in de hoogste visstand verheven. Sindsdien mogen zijn nakomelingen in strakke lijn zich Watergraaf noemen. Zo ook onze hoogkuitgeschoten en evengeleerde tijdgenoot Asopeus Peneus.

Moeten wij u visvoyeren?

“Nee, zeg maar gewoon kabelje en -jauw hoor. Asopus is de naam, maar mijn vrienden noemen me Aso. Die Vissenatlas is een prachtig boek, en de manier waarop u het geheel grafisch uitbeeldt, is zeer geestig. Tot mijn spijt moet ik echter een tsunami aan omissies constateren zo groot als winterdijkwielen.”

’t Is toch niet waar!

“Wel vis en zeker. Van de zeventig soorten zoetwatervissen die in Nederland voorkomen zouden er ongeveer zestig in Brabant zijn gesignaleerd. Ik kan u verzekeren: het zijn er veel en veel meer! En dat is de schuld van de immigratie.”

Kunt u misschien een voorb…

“Natuurlijk: denkt u maar eens aan de piscis anima, een buitengewoon geestkrachtige vis, zeldzaam inderdaad, maar beslist niet extinct. Dat geldt evenzeer voor de piscis inertiae, zo traag bewegend dat hij zelden wordt waargenomen. En denkt u eens aan de piscis medicatrix naturae, de vitalis en de viva, genezend, levenskrachtig en energiek. U beiden zal ook beslist de piscis comica aanspreken, die bij het blubben een geluid voortbrengt dat in vroeger tijden als lachen werd ervaren. En dan hebben we het alleen nog maar over de ondersoorten van de knier, zoals hij in Brabant in de volksmond wordt genoemd, die van oorsprong mediterraan zijn. Veel verontrustender is de stuitende opkomst van gesluierde soorten van de vislam. Die bederven de sfeer. De lucht is verschrikkelijk al kan dat ook komen door brievenbusvissen.”

Op die manier zit u al bijna aan de zeventig. Meer zullen er toch niet …

“Jazeker wel. Sinds in Boxtel een vistrap is aangelegd – zelf opteerde ik liever voor een viselevator – sterft het in de bovenloop van de Dommel en het Smalwater van de zoetwatermeerminnen. Ook de andere bakvissen worden in de Vissenatlas niet genoemd. En denkt u eens aan de visboeren met hun kweekvis: zalm, zalmforel, forel, maar ook schol, tong en vooral bot zijn in voormalige varkensstallen tegenwoordig erg flottant. Vrijheid blijheid zou ik zeggen, maar de in een tajine gestoomde tilapia zullen we, net als vele andere allochtone indringers – denk maar eens aan die moordzuchtige orka uit Harderwijk –, keihard via een streng uitzettingsbeleid moeten bestrijden. En dat zullen we doen ook, anders is mijn naam geen Aso meer.”

Gemeentelijk herindeling

2011-02-17T23:08:00.000+01:00

Ooit was Liempde een zelfstandige gemeente. Nu valt Liempde onder Boxtel en dat is nog steeds een open zenuw in het landelijke dorpje. De dorpsraad is naarstig op zoek naar een bestemming voor het oude raadhuis.

Cartoon 10 februari in Brabants Centrum

Linkse Hobby-café's

2011-02-17T23:02:00.001+01:00

Nieuwste loot aan de boom van Linkse Hobby-gelegenheden is het Sociaal Café. Aangezien we al eens de spot hadden gedreven met het Filosofisch Café (ik drink dus ik besta) en het Alzheimer Café kon deze cartoon niet uitblijven. Maar er zijn nog veel meer van dit soort uitwassen in het Gemeenschapshuisgebeuren. Wij van de harde Horeca hebben daar natuurlijk weinig mee op.

Cartoon 3 februari 2011 in Brabants Centrum

A la recherche ...

2011-02-17T22:49:00.001+01:00

... Le Temps Perdu is een café aan de Markt in Boxtel. Er is altijd wat te doen! Kijk maar eens naar het jaarlijkse Dicht Slam Rap Festival.

Cartoon 27 januari 2011 in Brabants Centrum.

Sprookjes voor de waak

2011-02-17T22:42:00.000+01:00

Er was eens, heel heel recent, een klein meisje. Ze woonde al bijna haar hele leven in Nederland, maar ze was er niet geboren. Haar ouders waren vluchtelingen uit een ver land waar het al jaren oorlog is en waar sommige gelovigen (zij willen de macht grijpen, maar dat is een ander verhaal) vinden dat meisjes niet naar school mogen en zich van top tot teen in zwarte lappen moeten hullen zodat niemand hen kan zien. De minister vond dat land echter veilig genoeg om vluchtelingen terug te sturen. Ook dat meisje, dat zich niet eens kon herinneren ooit in dat land te zijn geweest, want toen was ze nog te klein. Ze sprak ook alleen Nederlands, en natuurlijk Engels en Frans en Latijn en Grieks want ze zat hier op het gymnasium. Gelukkig was de rechter het niet met de uitzetting eens. Maar daar ging de minister natuurlijk weer tegen in beroep. Want volgens hem moet en zal dat meisje wegwezen, ook al is er geen enkel ander belang mee gediend dan de goedkeuring van de PVV-aanhang. Word nou maar lekker wakker. Het is weer een mooie dag. En of ze nog lang en gelukkig leeft, weten we nog niet.

Cartoon 20 januari Brabants Centrum

House for sale

2011-02-17T22:27:00.001+01:00

Nu de klassieke methode "In de brand, uit de brand" niet meer van deze tijd is, blijkt er dringend behoefte te zijn aan alternatieve methoden om onverkoopbare huizen te slijten. Uit de softe sector komen al jaren adviezen als het regelmatig bakken van appeltaarten. Mannelijker methodes, zoals het bijhouden van het schilderwerk en de tuin, mogen beslist ook niet in de wind worden geslagen. Maar nu iedereen daar inmiddels van doordrongen is en de huizen desondanks nog altijd jaren te koop staan, wordt het tijd voor radicalere praktijken.

1. Laat de prijs zakken
Als er, zoals in het stukje Breukelsestraat tussen Parallelweg-Noord en Van Hornstraat van de ongeveer vijftig woningen een stuk of tien panden te koop staan, is er maar één conclusie mogelijk: de vraagprijs is veel te hoog. Als u het pand niet voor een lagere prijs wilt verkopen, haal het dan van de markt. Dan verdwijnen vanzelf de straatbeeldontsierende Makelaarsposters uit de straat. dan gaan de prijzen vanzelf weer onhoog. Want gelooft u het Nihuf maar, het zijn vooral die te-koop-borden die de huizenprijzen omlaag jagen.

2. Stem het VVD-CDA kabinet weg
Het huidige kabinet doet geen ene donder om de woningmarkt open te breken. Beperking van de hypotheekrenteaftrek wordt als "H-woord" de taboesfeer ingetrokken. Maar wanneer we nu eens heel simpel het huurwaardeforfait en de overdrachtsbelasting wegstrepen tegen de hypotheekrenteaftrek, dan wordt alles al veel eenvoudiger. Hoe dat uitpakt, weet het Nieuw Humoristisch Front naturlijk ook niet, maar er zijn mogelijkheden zat. het enige wat niet kan is principieel weigeren iets te doen en dat is nou precies wat het kabinet Rutte voor ogen staat.

Cartoon 13 januari 2011 in Brabants Centrum

Opvoedingstips

2011-02-17T22:07:00.001+01:00

Nu Nederland verregaand is verrechtst, kan de repressie in opvoedingsland niet uitblijven. Wij laten onze kinderen in de steek als we hen niet met harde hand corrigeren. Althans dat is de mening van Prof. Dr. Harry D. Leers van de Universiteit van Maastricht.

"Het is met kinderen net als met honden. Africhten met alleen belonen lukt niet" verklaart hij als we hem om toelichting vragen. "Straffen moet, vooral bij uitheemse rassen. En wanneer ze illegaal in het asiel verblijven, zit er uiteindelijk niets anders op dan uitwijzen. Al kwispelt u nog zo hard, zo zal het moeten gebeuren." Op onze vraag of er geen alternatief is, antwoordt hij: "Het bewijs dat het ook anders kan, ziet u aan de autochtone jonge honden. Die zijn heel wat beter opgevoed."

De cartoon verscheen op 6 januari 2011 in Brabants Centrum.

De beste wensen

2010-12-30T23:27:00.001+01:00

Het begin van het eind van het jaar begon al goed: met een kerstboom die we met geen mogelijkheid in de cartoon kregen. En toen het met een beetje vouwen voor de krant eindelijk was gelukt, kon ie niet in het blog. Dat moesten we breder maken, maar dat was gelukkig toch al één van de goede voornemens voor het nieuwe jaar.

Het liefst zouden we een blog maken met meerdere kolommen, waarbij de afbeeldingen dan weer over twee of drie kolommen geplaatst zouden kunnen worden. Een beetje zoals De Speld, maar dan nog mooier. Overigens is De Speld volgens ons de leukste site op het hele internet. Daar staan echt grappen op waar we jaloers op zijn. Zoals afgelopen week een bericht dat de Nederlandse Spoorwegen bekend hebben gemaakt dat ze volledig klaar zijn voor de lente. Zelfs een licht briesje in combinatie met motregen zou geen ernstige vertragingen meer op kunnen leveren.

Wie zo’n sjabloon in de aanbieding heeft, kan gerust contact met ons opnemen. Niet dat we er geld aan willen uitgeven, want dat doen we niet meer. Ook dat hoort bij de goede voornemens. Maar tips zijn zeer welkom.

Rest ons u een geweldig en vooral erg lachwekkend nieuw jaar toe te wensen. En over die laatste dagen: ach, het plaatje spreekt boekdelen. Al wat we ons daarvoor hebben voorgenomen, is niet in publiceerbare taal uit te drukken.

Smart(p)ass maakt einde aan drugsoorlog

2010-12-18T12:48:00.001+01:00

Met de recente schietpartijen in Eindhoven in het achterhoofd en de invasie van paramilitaire troepen op het Brabantse platteland in het verschiet schreeuwt de drugsproblematiek in het zuiden des lands om een oplossing. Een denktank van elites uit bestuurskringen en andere hogere echelons presenteerde gisteren een rapport waardoor zonder verder bloedvergieten de zo typisch Nederlandse gedoogcultuur zowel economisch als ecologisch tot grote bloei kan komen. Kern van het voorstel is een smart(p)ass die de illegale handel kan ombuigen tot een systeem van fair trade. Met de pas kunnen consumenten via internet rechtstreeks hun epicurische levensbehoeften bij de producent bestellen, waardoor de tussenhandel via overlastgevende koffieshops eindelijk buitenspel wordt gezet.

De voorzitter van de commissie, de uiterst eloquente mevrouw Hennie Nep, president directeur van Touwslagerij H. Nep en partners en tevens prominent lid dan wel gedoogpartner van meerdere politieke partijen, drukt het als volgt uit: “De ‘p’ staat opzettelijk tussen haakjes, een grapje voor de heffe des volks. De pas is gekoppeld aan het bankverkeer via een random reader zodat iedereen direct via I-deal moet betalen. Dat sluit de zwarte handel uit. Bovendien wordt daardoor automatisch geregistreerd wat er zoal omgaat en wie wat gebruikt. De producenten ontvangen zo alleen al wegens het economische principe van vraag en aanbod een marktconforme prijs, terwijl ook de consument veel voordeliger uit is. Vooral voor buitenlandse klanten blijkt het systeem volgens cijfers van het financieel planbureau kostentechnisch zeer gunstig. Ze kunnen gewoon thuis achter hun bureau of desnoods via een smartphone of I-pod hun bestelling plaatsen, waardoor ze de zo kostbare hedonistische trips kunnen uitsparen die ze tot op heden naar Maastricht, Eindhoven of Sluis moesten maken.”

Fair trade en groen alternatief

Volgens mevrouw Nep is de Smart(p)ass ook goed voor het milieu. “Bij de productie van touw, wat ondanks de gestage groei van bondage- en SM-praktijken wereldwijd nog steeds een moeizame handel is, ontstaan grote hoeveelheden afvalstoffen. Eigenlijk is het beter om over restproducten te spreken. Als marktleider en eponiem kan ik het weten. Maar omdat wij die op zichzelf zeer bruikbare materialen wegens de war on drugs nergens ter wereld mogen afzetten, vormen zij een steeds groter probleem. Blaadjes, bloemen en vooral de bloemtoppen, kunnen wij in de productie niet gebruiken. Wij verwerken alleen de stengels. Maar juist de sappige delen bevatten allerhande etherische oliën waar ongekende toepassingsmogelijkheden voor zijn. Daarbij kan aan medicinaal gebruik worden gedacht, maar ook de genotsindustrie mag beslist niet vergeten worden. Trouwens met name de jeugd heeft, nu ADHD en PVV-NOS epidemische vormen hebben aangenomen, bijzonder veel baat bij zelfmedicatie. Wiet en hasjolie kunt u gerust zien als de biobrandstof waar onze samenleving op drijft. Op die manier is ons plan ook nog bijzonder goed voor de CO2-uitstoot.”

Omdat wij zelf toch nog wel enkele haken en ogen aan het systeem vermoeden, vragen wij in armoede maar of zo’n smart(p)ass-systeem niet tot een enorme bureaucratie leidt. “Integendeel”, antwoordt mevrouw Nep. “Hetzelfde systeem kan zonder enige moeite ingezet worden bij smartshops en op termijn ook bij alle andere handel die traditioneel tot het grijze circuit wordt gerekend. U kunt daarbij denken aan de seksindustrie, maar ook aan bijvoorbeeld de HORECA of de handel in tweedehands auto’s. En trouwens: denkt u nou werkelijk dat de Nederlander van een beetje bureaucratie meer of minder van de coke raakt?”

Als de plannen voldoende gedoogsteun vinden in de tweedekamer wordt de pas al per 1 januari 2011 ingevoerd. Binnenkort vindt u op dit blog de links om bestellingen te plaatsen.

Ook Boxtelse diplomaten in verlegenheid

2010-12-09T22:39:00.001+01:00

Het internationale schandaal rond PeepeeLeaks heeft ook Boxtelse diplomaten in verlegenheid gebracht. Een plaatselijke CIA-agent blijkt aan zijn meerderen te hebben gerapporteerd dat “The Croon is a soft unarticulated melody”. De Croon is een recent geopende winkelpassage aan de Markt. De achtereenvolgende Colleges van B&W, die het plan hebben geïnitieerd en uitgevoerd, krijgen het verwijt weinig woorden vuil gemaakt te hebben aan “the lack of occupancy that will be caused in other parts of the shopping area in the centre of Boxtel”. Het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken werd hierover al in een vroeg stadium geïnformeerd. Als bron voor de Amerikaanse geheime dienst wordt in de nu via PeepeeLeaks gelekte informatie “The local Humorist’s Army” genoemd. Mogelijk dat hiermee verwezen wordt naar het Nieuw Humoristisch Front, een beweging die wel vaker voor ophef in en om Boxtel zorgt.

Op het Gemeentehuis wordt vooralsnog laconiek gereageerd. “Kwajongensstreken”, zegt de burgemeester in navolging van zijn Iraakse ambtgenoot. Hij beweert geen minuut wakker te liggen door PeepeeLeaks. “Wij kennen geen geheimen en als we ze wel kennen, kunnen we ze heel goed ophouden.”

Het Nieuw Humoristisch Front voelt zich echter geschoffeerd. “We are shocked” zegt Dik Huubke. “Schrijf het maar op in het Engels, dan dringt het misschien tot Uncle Sam door, dat wij op geen enkele manier betrouwbare informatie naar buiten brengen.” Over PeepeeLeaks hebben beide voormannen, Little Marc zowel als Dik Huubke, helemaal geen goed woord over. “Het zou te ver gaan om hun zeikerds te noemen”, zegt Little Marc: “Maar zeikerig is het wel. Dit gedoe komt de kerstsfeer in het dorp bepaald niet ten goede.” Dik Huubke zinspeelt intussen op een rechtszaak. “Hier is geen sprake van Vrijheid van Meningsuiting, Persvrijheid of wat dan ook. Het is gewoon schending van ons copyright. Het zijn onze ideeën en onze teksten en die mogen niet zo maar ongevraagd gekopieerd en opnieuw gepubliceerd worden. Wij beraden ons nog op de hoogte van de schadevergoeding die we gaan eisen. Alle betrokkenen kunnen op korte termijn een brief van onze advocaten verwachten.”

Chirurgische precisie

2010-12-02T20:27:00.002+01:00

Het was een kwestie van leven of dood. Zo ver was het dus al gekomen in de hetzejacht. De rechtervleugelverdediger was op ontslapen na verscheiden. Gelukkig hadden Little Marc en Dik Huubke in hun jonge jaren het doktertje spelen tot ongesubsidieerde kunst verheven. Stilaan was het plastic speelgoed vervangen door echte professionele apparatuur. Uit eigen portemonnee. Maar toen de nood aan de door journalistieke achtervolgingswaan zeer moeilijk ter been zijnde rechtspoot kwam, was het toch even slikken.

Dik Huubke, die het dapperste was, schoor vliegensvlug met zijn Gillette Mach-3 de borstharen van de zwaar ademende patiënt. Daarna desinfecteerde hij de tors met McCallan’s Malt Whisky en nam een stevige slok en de scalpel ter hand. Hij zag hoe de huid eerst wit wegtrok, maar toen hij een beetje kracht zette, spoot er een sierlijk bloedfonteintje uit het eerste aanzetje. “Deppen” riep hij naar zijn assistent, waarna hij onmiddellijk zijn Black & Decker in het borstbeen zette. Het was onduidelijk wie harder krijste, het zaagblad, de patiënt of operatieassistent Little Marc die de tsunami van rondspattende lichaamssappen, botsplinters en vleeshompen waarschijnlijk nooit meer van het plafond zou kunnen krijgen. Maar er was geen tijd te verliezen.

Met twee vleesvorken werd het spierweefsel en de ribbenkast opengesperd. Met beide handen greep Dik Huubke in het kolkende bloed. Met enig wrikken wist hij het hart uit de borstkas te rukken. Little Marc, die inmiddels een camera in stelling had gebracht, probeerde in te zomen.

"Ziet u wel”, sprak Dik Huubke plechtig toen het beeld was scherpgesteld. “Rechts is niet harteloos. Ze lijden alleen aan grotebekkeninstabiliteit.”

En toen hebben ze hem maar gauw dichtgenaaid.

Rijmen op aanvraag

2010-11-27T12:56:00.000+01:00

Een voorbeeld

Bij een cd, dvd of andersoortig album

Mijn fijn rijmpje neemt je in het ootje,
Hiphop jij maar lekker in je top-autootje,
Met op het dashboard een Kanye West-fotootje,
En wat meisjes in hun bijna blootje.
Hip!
Hop!
Een sprits en een kanootje.
Des-
Noods,
Een pil en een klein blowtje.
Dans
Niet!
Je weet het dat verkloot je!

Sint en Piet nemen een pepernootje,
Na de aankomst van hun cruisestoombootje,
Met voor ieder een gepast cadeautje
En ik trok jou, het was het kleinste strootje.
Hip!
Hop!
Een Piet in een maillootje.
Mu-
Ziek,
Speciaal voor een mallootje.
Drink
Niet!
Het wordt altijd zo’n zootje.
Hip!
Hop!
Die kutmuziek die dood(t) je.
Bah!
Vies!
Snot in je snotgootje.
Tui-
Ten!
Met tranen tot een slootje.

Boeoeoeoeoeoeoe!

Prijzen op aanvraag.

De Kleine Aarde

2010-11-18T16:35:00.001+01:00

Heel, heel lang geleden, toen de wereld nog groot en onontgonnen was, gingen Dik Huubke, die toen nog lang niet zo dik was, en Little Marc, toen nog verrassend groot, voor het eerst samen op vakantie. Liften vonden ze een beetje link, maar met de door moeder zelf genaaide rugzakken, durfden ze wel een treinreis aan. Ze gingen naar Wales en voelden zich echte hippies op wereldreis. Eerst naar Vlissingen, dan met de boot naar Sheerness, en dan weer per trein naar Londen. Liverpool Station was een openbaring. Daar stopten de taxi’s op het perron, maar Little Marc en Dik Huubke namen er de bus naar een camping in London Hackney waar ze hun eerste avonturen beleefden.

Na een paar dagen London togen ze met hun Britrail Pass opnieuw naar het station. Met een wonderlijk snelle en gloednieuwe trein stoven ze westwaarts. Ze passeerden de doorgeroeste industrieel-archeologische velden rond Birmingham en bereikten al vroeg in de middag Shrewsbury. Daar stond het boemeltje klaar dat hen naar hun eindbestemming zou brengen: Llandovery, een onbeduidend marktplaatsje in het hartje van Wales, want dat had Dik Huubke wel een aardige omgeving geleken voor een stevige wandelvakantie.

De trein stond stil en bleef stilstaan. Onverstoorbare Engelsen zaten in alle rust de krant te lezen, maar toen de vertraging al bijna anderhalf uur was, kon Little Marc zich niet meer inhouden. In zijn beste Engels vroeg hij waarom de trein niet vertrok. Waarschijnlijk was de locomotief defect, kreeg hij te horen. Dat gebeurde bijna elke dag. Gewoon even wachten, dan kwam er vanzelf een reservelocomotief.

De middag was al lang voorbij toen de trein schokkend op gang kwam. Er kwam een conducteur langs om te vragen waar iedereen naar toe moest. Dan hoefde de trein op de overige stations niet te stoppen. Tenzij er iemand met een rode vlag stond te zwaaien natuurlijk, want dan waren er nieuwe passagiers. En afremmen moesten ze natuurlijk ook, dan konden ze uit de rijdende trein de post afgeven aan de stationsbeambte ter plaatse.

Het duurde en duurde maar. Het spoor meanderde in slakkengang door een steeds schemeriger landschap. Een aardige jongen uit dezelfde coupé vertelde dat hij ook op weg was naar Llandovery. Vrienden zouden hem ophalen bij de pub naast het station. Ze hadden een boerderijtje in de buurt. Waarschijnlijk konden Little Marc en Dik Huubke daar ook wel overnachten, want om in het donker naar de camping te gaan zoeken met een zware rugzak achterop, leek hem niet zo’n goed idee.

In de pub zaten oude mannetjes, die nauwelijks Engels bleken te praten. Ze meenden dat Little Marc en Dik Huubke uit Londen kwamen, want ze hadden zo’n merkwaardig accent. Zelf waren ze ook wel eens met de trein meegeweest. Naar Llandriddod Wells. Maar dat deden ze niet meer sinds de stoomtreinen waren opgedoekt. Die dieseltreinen waren niets waard. En toen bestelden ze weer een pint bier, die de barman uit grote kannen schonk die al een tijdje klaarstonden om het edele vocht op kamertemperatuur te krijgen. Dik Huubke en Little Marc hadden het reuze naar de zin al vonden ze het bier niet zo lekker en waren ze een beetje bang voor de ruwe bolsters. Vooral toen de plaatselijke rugbyclub binnenkwam. Een reus van een kerel kon in één slok een pint achterover slaan. Een ander demonstreerde hoe hij met zijn hoofd de zware steunblak rond de bar kon breken. Maar al gauw arriveerden de vrienden van de aardige reisgenoot: twee stoere jongens in spijkerpakken met baarden en een roodharige jonge vrouw met een wijde rok van India-katoen. Ja hoor. Ze konden wel mee. Het was alleen een beetje krap in hun gammele Eend-bestel.

Naast het rose boerderijtje aan een klein stuwmeer stond een oude vervallen molen. Er werd thee gezet en één van de jongens bouwde een enorme joint. Ze hadden hier vorig jaar een kleinschalig landbouwbedrijfje opgezet. Een paar schapen. Een geit. Kippen. Een macrobiologische moestuin. Daar hadden ze een cursus voor gevolgd. In Nederland. Of Dik Huubke en Little Marc wel eens gehoord hadden van het plaatsje Boxtel. Daar was een milieu-educatiecentrum waar ze de kneepjes van de ecologische lifestyle hadden geleerd. Ze waren nu bijna volledig selfsupporting.

Toen Little Marc en Dik Huubke een paar uur later op de graanzolder hun slaapzakken uitrolden, konden ze maar aan één ding denken: wat is de wereld toch klein.

Debuut

2010-11-11T16:43:00.000+01:00

“Storm en regen, een buut kan ertegen!”
Paahpoeh!
“Maar het was toch bijna misgelopen, dames en heren Keistampers, want Little Marc was met zijn fragiele lijfje en sprookjesachtige vliesvleugeltjes bijna weggewaaid!”
Paahpoeh!
“Ja, jullie zien het goed. Wij zijn gepromoveerd tot elfjes. Dat moest wel, want engeltjes zijn we nooit geweest en zullen we ook nooit worden.”
Paahpoeh!
“En toch wilden we onze vleugels uitslaan. Al was het alleen maar om de zwaartekracht te overwinnen!”

Dik Huubke wrijft opzichtig over zijn enorme buik, terwijl het orkest nu al ten vierdemalen paahpoeht. De stemming zit er geweldig in. Het publiek slaat zich op de dijen tot de tranen over hun wangen biggelen, misschien van het lachen, misschien ook van de pijn.

“Hij hoeft niet bang te zijn dat hij wegwaait, maar ik geef het u te doen, met dit soort vleugeltjes door weer en wind. Als hij de zwaartekracht wil trotseren, heeft ie een raketmotor nodig en zelfs dan krijg je hem niet omhoog!”
paahpoeht Little Marc met ondersteuning van de kapel.

“Wisten jullie dat we eigenlijk met z’n vieren wilden komen? Wij zijn één elfenpaar, maar daar heb je niets aan. Zijn er misschien twee jonge dames in de zaal die zich bij ons aan willen sluiten?”

Little Marc kijkt hoopvol de zaal rond en zo waar, er komen twee Dansmariekes naar voren. Dik Huubke prikt de beide dames vlug twee vleugeltjes op de rug. En dan staan ze daar, hand in hand, keurig op een rij. Even is het doodstilin de zaal. Dan zegt Dik Huubke:

“Moet je nou eens kijken. Mooi hè! Twee elfen paren!”

Herfstlook

2010-11-04T16:23:00.004+01:00

Bij de DA-drogist is al sinds enkele weken de herfstlook weer binnen. We zijn er al eens langs geweest om ajuinen, prei en sjalotten in te slaan, maar die grap kon het keurige dametje met de zorgvuldige maquillage niet waarderen. "Herfstlook was een markettinggedachte", zei ze. Daar kon de keten in deze tijden van economische crisis niet omheen.

Mooi was ze wel. Een Balkan-typetje? Of misschien ergens uit het grensgebied van Hongarije en Roemenië? Ze was vast en zeker deze zomer nog in haar geboortetstreek op vakantie geweest. We kwamen er niet over uit, maar in elk geval kreeg ze alleen al bij de gedachte aan rode uien de tranen in haar ogen. En ze was al zo mager. Uiteraard werkte dat op onze dichterlijke gevoelens.

Het spook van de csardas in ’t Bükk-gebergte
is vreselijk vreselijk kwaad.
Het schreeuwt en het gilt op volle sterkte
als de klok twaalf slaat.
De gasten worden wakker
en springen uit hun bed,
als het spook van de czardas in ’t Bükk-gebergte
een luide keel op zet.

Aa, ie, oe, oo, oo!
Het spook dat krijst en gilt toch zo!
Ie, ee, oe, aa, aah!
Het zit ons achterna.

Het spook van de csardas is een vampier,
dus niet alleen een spook.
Hij drinkt mensenbloed en is heel gemeen,
maar hij haat de lucht van look.
De kok gebruikt bij ’t koken,
veel knoflook da’s gezond!
En net nu het spook weer rond wil spoken,
stinkt iedereen uit zijn mond.

Aa, ie, oe, oo, ooh!
Het spook dat baalt en brult toch zo!
Ie, ee, oe, aa, aah!
Maar 't spook dat laat ons gaan!

Behalve juffrouw DA,
Die schoonheid lust haast niets.
Alleen yoghurt, fruit en een blaadje sla,
ze eet niet eens sjaslieks.

Aa, ie, oe, oo, ooh!
Het meisje krijst en gilt toch zo!
Oei, ai, aah, ie, eeg!
De vampier zuigt haar leeg!

"Nou het lijk nog wegwerken", zei Dik Huubke lomp toen hij de laatste strofe had voltooid.

Daar wist Little Marc wel een oplossing voor!

Een historisch misverstand

2010-10-29T16:51:00.000+02:00

Alles liep mis de afgelopen week. ’s Ochtends steeds voor dag en dauw opgestaan om te gaan vissen. We moeten een voorraadje aanleggen voor de mede door Aquarium Vereniging Daphnia georganiseerde Landelijke Huiskeuring op de Nationale Aqua Terra Dag in het Baanderheren College in Boxtel. En zo kwamen we nauwelijks aan onze nachtrust toe.

Overdag moesten we de Kamerdebatten over de regeringsverklaring volgen. ’s Middags en ’s avonds naar Circo Circolo, het allermooiste allerbeste circustheaterfestival ooit dat deze week in Boxtel op Landgoed Velder wordt gehouden. En ’s nachts moesten we voorbereidingen treffen voor Halloween, want als we ergens van houden is het van horror.

“Ik ga als grootste griezel aller tijden”zei Dik Huubke.
“Gat nee!” zei Little Marc: “Dat Osama-pak hebben we nu wel gezien.”
“Nee man. Ik trek gewoon een net pak aan en zet een blonde Beethoven-pruik op!”
“O, je gaat als clown!”

Huilie huilie van het lachie lachie wordt dat als Dik Huubke zich direct na de sluitingsceremonie van Circo Circolo in die vermomming in de uit Angel-Saskië overgewaaide demonennacht begeeft. Wat zal hij veel snoepjes krijgen. Maar kan Circo Circolo op die manier nog wel verder?

Op Circo Circolo signaleerden wij in de afgelopen week de Commissaris van de Koningin in de provincie Noord-Brabant Wim van de Donk, diverse gedeputeerden, de Burgemeester van ’s-Hertogenbosch Ton Rombouts, de Boxtelse Burgervader Frank van Beers en allerlei Boxtelse wethouders en raadsleden. Dat riekt naar subsidiëring uit de overheidsruif. Wij vermoeden dan ook dat circustheater duidelijk een linkse hobby is. Net als alles wat met kunst en cultuur te maken heeft. Dus wien Neerlands bloed door d’aderen vloeit, moet dit soort uit onze belastingcenten gefinancierde fratsen wel vol leedvermaak wegbezuinigen. En hoe loopt het dan af met het vrije ondernemerschap van geprivatiseerde landgoedeigenaren als de heer Van Boeckel van Rumpt-van Heyst en zijn boswachter Eduard Velder? Wij hebben niet eens een tweede paspoort, dus van ons mag u geen tegenargumenten verwachten.

En dan hebben we het tot overmaat van ramp ook nog te druk om voor of tegen de pro-Wilders-demonstratie van Nederland Bekent Kleur en de English Defence League te gaan demonstreren, waar Wilders zo op tegen is en waar de Verenigde Ajax-supporters op af gaan om eens lekker te rossen. Om tijd te besparen zie we er maar van af om een paar pompoenen uit te hollen. Het is in Nederland al griezelig genoeg. Maar gelukkig hebben we nu een regering. Die waakt over ons en reikt ons de hand. Kunnen we toch nog rustig gaan slapen.

Naar een nieuwe begroting in ollekebollekes

2010-10-22T15:39:00.000+02:00

Boxtel is de afgelopen weken opgeschrikt door ontstellend goed nieuws. Straks kan het geld niet meer op. We hebben al vast enkele suggesties op rijm gezet.

Literatuur wellicht,
beeldende kunst beslist,
thee met een Turk: het zijn
hobby’s van links.

Afgeserveerd al die
subsidieaanvragers!
Dat is de wil van de
hoogblonde sfinx.

Rechts wil veel liever dan
pappen en nathouden:
keihard bezuinigen,
ressentiment!

Dat was de wens van het
kutproletariaat
dat voor de leut op Geert
W. heeft gestemd.

Wat ons te wachten staat,
is nu wel duidelijk:
minimumlijders zijn
stevig de lul.

Slechts voor een gloednieuwe
dierenpolitiemacht
zijn de politici
populair gul.

Infrastructuur is een
liberaal toverwoord.
Privatisering is
helemaal goed.

En voor de fun wordt de
maximumsnelheidsgrens
honderd en dertig. Spoed,
tot in den doet.

Boxtelse nieuwlinkser
heeft nu zijn hoop gesteld
voor al zijn hobby’s zo
zwaar uit de gunst -

beeldhouwkunst, drama en
multicultuurlandschap -
op de miljoenen uit
gas voor de kunst.

Excuses en een mediastunt

2010-10-14T14:08:00.000+02:00

Ruim twee maanden was het Nihuf ondergronds. Maar nu hebben reddingswerkers Little Marc en Dik Huubke naar boven getakeld. Een uur tegen de wind stinkend, zwart als stripfiguren na een ontploffing zijn ze naar een kapsalon overgebracht, want eerst moet die baard eraf voordat ze definitief geïdentificeerd kunnen worden. Maar praatjes hebben ze al genoeg.

“Het is allemaal de schuld van die dikke”, beweert de magerste, terwijl hij naar zijn kompaan knikt, die bepaald niet aan anorexia lijdt. “Hij bleef steken en toen konden we niet meer voor of achteruit.”

“Geen gezeur”, roept de ander. “Eerst eten en dan aan de slag, want ik hoor dat er vandaag een nieuw kabinet wordt geïnstalleerd en wij hebben inmiddels ervaring met de onderwereld.”

Later blijkt op een persconferentie dat Little Marc een laptop bij zich had, zodat hij zijn cartoons naar Brabants Centrum kon mailen. Maar met het blog lukte het niet om een verbinding te maken.

“We moesten het gebruik van de accu al meteen rantsoeneren”, licht hij de situatie toe. “Bovendien kon die dikke niks schrijven, want ik zat achter hem. Wekenlang heb ik zijn billen zien vermageren en toen hij zich eindelijk kon bevrijden, durfden we de computer nauwelijks meer te gebruiken. Gelukkig waren er inmiddels hulptroepen onderweg.”

Op de vraag van het verzamelde journaille wat er dan zoal op het blog had moeten verschijnen, neemt Dik Huubke de tijd om chronologisch terug te reizen in de tijd.

“Deze week natuurlijk een verhaal over Circo Circolo, het theatercircusfestival dat op 22 oktober op Landgoed Velder begint. Dat belooft weer een geweldig spektakel te worden, maar helaas kunnen we er veel minder grappen over maken dan de vorige keer, toen onder de clowneske wethouder Van den Oetelaar de groenzucht in Boxtel nog epidemisch was. Zelfs burgemeester Van Beers horen we niet meer zagen en zeuren dat hij nooit meer een uitzondering zal maken. We zullen ons dit jaar moeten beperken tot lyrische verhalen over slangenmeisjes en zo. Maar we zijn vast van plan, net als bij de vorige gelegenheid, de persmap van het festival te halen.”

“Over het roken in de kleine cafés hebben we het ook al eens vaker gehad. We kregen er zelfs boze reacties op. Maar nu het straks weer mag, hebben wij onze functie als boa natuurlijk opgegeven.” (Noot van de redactie: navraag bij de gemeente levert geen bevestiging op dat de heren deze lucratieve nevenfunctie vrijwillig hebben opgegeven. Op de vraag of ze dan zijn ontslagen, krijgen we ook een ontwijkend antwoord.)

“En met die treinspotterscartoon is het ook weer van hetzelfde laken een pak. Het is allemaal één grote herhaling van zetten. En daar word ik zo moe van. Gelukkig heb ik enige tijd ondergedoken gezeten. Nu kan ik er weer tegen.”

“Ondergedoken?” roepen de vele toegestroomde paparazzi in koor. “Jullie zaten toch vast in een mijn?”

“Het was een hel, dames en heren”, wijdt Dik Huubke verder uit. “Maar een hemel bij wat ons hier op aarde te wachten staat. En laten we eerlijk zijn. Daarom hebben we ons verscholen, met boterzuur ingesmeerd en een baard aangeplakt. We hebben u om de tuin geleid, terwijl iedere journalist toch moet weten dat je gemakkelijk keurig gesoigneerd na maanden uit een mijn bevrijd kan worden, want dat hebben we allemaal live kunnen zien. Maar na onze Prinsjesdagcartoon durfden we ons niet meer te vertonen, bang als we waren om wegens haat zaaien vervolgd te worden. Wij hebben het kabinet dat vandaag aantreedt keihard verweten dat het zich de vingers erbij aflikt dat de minimumlijders voortaan op een houtje moeten bijten. Deze mediastunt is in werkelijkheid alleen bedoeld om daarvoor onze excuses aan te bieden. Ook aan u, dames en heren. Want net als onze politieke leiders zijn wij echte macho’s. Wij hebben geen linkse hobby’s zoals boeken lezen, theaterbezoek of musea, thee drinken of spreekwoordelijke bruggen bouwen. Dat vinden wij allemaal wijvengezeik. Wij zijn meer van de stoere praat en de betonmortelwagens. Het is dan ook volstrekt logisch dat er geen vrouwen in dit kabinet plaat willen nemen. Nu het kabinet er is, zien we onze fouten in. Wij verlangen ook terug naar de echte mannenmaatschappij van vroeger. En hier wil ik het graag bij laten.”

Tijdens de laatste zinnen van Dik Huubke stijgt een enorm rumoer in de zaal. “Maar die Oosterhof-cartoon dan?” weet een goed geïnformeerde reporter nog net op tijd te roepen voor Dik Huubke het podium verlaat.

“Ook daar bieden wij onze excuses voor aan”, zegt Little Marc, die fluks de microfoon aan Dik Huubke ontfutselt. “We moeten blij zijn met de creatieve geesten in het college en niet overal een geintje van maken.”

“Wij hebben eerder de indruk dat jullie gewoon luie slampampers zijn”, oppert een wakkere persmuskiet die graag namens het volk spreekt. “Jullie hebben gewoon een heleboel cartoons overgeslagen op het blog!”

“Ho ho ho hij”, wijst Little Marc naar zijn collega. En Dik Huubke vult aan: “Alleen van die laatste vind ik het wel jammer. De fameuze Limburgse facebooker Tom Bus had de mop van het jaar. Hij schreef: “De vakantie zit er weer op. Welk beroep had ik ook al weer?””

Over het opzetten van de tent

2010-08-13T13:10:00.002+02:00

Verhit. Net 1200 kilometer stilstaan en optrekken achter de rug op de Route de Soleil, maar gelukkig gisteravond al vertrokken zodat we nu op het heetst van de dag en er is nergens schaduw, nou hier is nog een boompje, nee ik sta liever daar, maar dat is zo dichtbij de wc’s, daarom juist ik ga ’s nachts niet zo’n eind, maar daar stinkt het, en dan vielen de eerste woorden, en dan waren de stokken niet compleet en dat was mijn schuld, ja maak het nou helemaal, en dan vielen er nog meer woorden, soms zelfs klappen en dan was er wel een behulpzame bemoeizuchtige Nederlander en was het een paar dagen stil.

Gelukkig zijn de tijden veranderd.

Doodmoe van het vakantievieren

2010-08-06T00:33:00.005+02:00

“Negen van de tien leden van de nieuwe Kamer heeft een hbo- of wo-diploma. Kunnen de afgevaardigden zich wel inleven in de zorgen van gewone mensen?” vragen Kim van Keken en Jonathan Witteman zich af in De Volkskrant van woensdag 4 augustus die tegenwoordig ook in de meeste vakantielanden verkrijgbaar is.

Negen van de tien journalisten heeft op de School voor Journalistiek gezeten. Weten zij wel wat gewone mensen willen lezen? En hebben zij wel de eruditie om de intelligentsia te boeien?

Sigmund maakte er donderdagochtend een leuke grap over. Dat compenseert een en ander een beetje, maar De Volkskrant moet toch niet dieper zinken, dacht het Nieuw Humoristisch Front hardop. Anders zullen we er over moeten gaan bloggen.

En verdomd. Diezelfde donderdag stond er een groot interview in de krant met Mattias Duyves, die homo is en niet netjes zoals hij zelf beweert. “Wat Geert Wilders is voor de allochtonen, zijn politici als Ernst Hirsch Ballin en Lodewijk Asscher voor seksueel vrijgevochten groeperingen”, zegt de socioloog die docent seksueel burgerschap aan de Universiteit van Amsterdam is. Journaliste Anna van den Breemer verwaardigt zich niet hier een kritische vraag over te stellen. Dat is ook niet nodig. Wij snappen het wel.

Want was het Hirsch Ballin niet die over de tsunami van sodomisering begon? En wilde Asscher het leger niet inzetten tegen de darkroombezoekers, travestieten en relnichten die voor rampartijen in Amsterdam zorgen en in Hilversum het mediapark onveilig maken? Het allerergste was wel hun gezamenlijke voorstel om een buttplugtax in te voeren. Het moet echt niet gekker worden!

Gelukkig zijn wij inmiddels op vakantie en maken we er ons niet druk om. Dat nieuwe kabinet komt er wel. Met Wilders én Hirsch Ballin. Maar of de zeven miljoen stemgerechtigden die heel bewust níet op Wilders gestemd hebben dat zullen waarderen, wagen wij te betwijfelen. Wij dachten dat de VVD altijd een partij was van ondernemers. Wij kunnen het ons als kleine zelfstandigen niet permitteren om hele bevolkingsgroepen uit te sluiten. Maar ja, negen van de tien middenstanders heeft de middelbare school niet afgemaakt, dus die weten sowieso niet hoe mensen denken.

En vakantie vieren is ook zwaar.

Ik ga op vakantie en ik neem mee ...

2010-07-29T20:35:00.001+02:00

… behalve een paspoort, een paar onderbroeken, een tandenborstel en een credit card dik 50 kilo aan overgewicht.

In de koffers van Little Marc troffen we bovendien de volgende items aan:
• Tennisrackets
• Werphengel
• Surfplank
• Voetbal
• Boules-ballen
• Buttplug

Ach kijkt u trouwens zelf maar.

Schoolvakanties en onderwijsmensen

2010-07-22T23:13:00.000+02:00

Als je ze op een feestje tegenkomt, mensen die werkzaam zijn in het onderwijs, bedoel ik, dan hebben ze het binnen vijf minuten over de vakantie. Over de vakantie die net achter de rug is. Of over de vakantie die binnenkort begint. Maar als ze met elkaar praten, hebben ze het over hun werk. Vooral de vrouwen. Gotallejezus wat hebben ze het druk.

Ze maken moeiteloos werkweken van zestig uur. Het begint ’s morgens om 8.00 uur, want ze moeten eerst nog wat klaarzetten en de eerste kinderen zijn dan al bij de voorschoolse opvang en de anderen komen ook al gauw en die kunnen niet zonder toezicht. Dan begint de klas. Dat is behoorlijk intensief, want de klassen zijn nog altijd groot, althans qua leerlingenaantal. Er zit tegenwoordig wel vaak een klassenouder of een of -assistente bij, maar daar is het lokaal qua formaat niet op berekend. Het is benauwd. Zwaar werk ook. Intensief en soms zelfs vuil als er poepbroeken moeten worden verschoond of kots opgeruimd. Tussen de middag hebben ze net tijd om een boterhammetje op te eten. De rust is kort. Want voor de kinderen allemaal naar de tussenschoolse opvang in hetzelfde gebouw zijn, zijn de eerste al weer bijna terug, want de tussenschoolse opvang dekt maar een deel van de zogenaamde middagpauze anders wordt het te duur en die leerkrachten zijn er toch. En als de kinderen om een uurtje of half vier naar huis zijn of naar de naschoolse opvang, begint het pas goed. Vergaderen, voorbereiden, klas opruimen …

Daarbij doet het onderwijs op een ongelofelijke manier aan werkverschaffing. Voor de leerkrachten, bedoel ik. Niet voor laagopgeleiden die niet aan een baan kunnen komen, want Melkert-banen en dat soort gesubsidieerde linkse hobby’s moeten we in Nederland niet meer hebben sinds we en masse rechts zijn geworden. In het basisonderwijs is het heel normaal dat werknemers, die aangenomen zijn wegens hun Hbo-opleiding op de Pedagogische Academie, ingezet worden als schoonmaker, tiepmiep, boodschappenjongen of manussie van alles. Voor 17.00 uur gaan ze nooit naar huis. En daar kruipen ze avond aan avond nog een uurtje of drie achter de computer om lessen voor te bereiden, rapportages te schrijven of handelingsplannen, pestprotocollen en evaluatieformulieren in te vullen. Zelfs de website van de school worden ze geacht zelf up to date te houden. Behalve natuurlijk op de avonden dat ze terug naar school moeten. Voor een vergadering, een bijscholingscursus, de medezeggenschapsraad of god mag weten wat allemaal. Toch altijd wel een paar keer in de week. Zelfs op de woensdagmiddagen, als de kinderen vrij zijn, en in de weekends maken ze volle werkdagen.

Misschien vraagt u zich af waar de humor blijft waar dit blog zich op voorstaat. Nou, de leerkrachten kunnen er niet om lachen. Dat heb ik wel gehoord op die feestjes. Maar hun werk zou met gemak een heel stuk efficiënter kunnen, dunkt me. De automatisering op scholen is zo beneden alle peil dat zelfs de leerkrachten die een pc gebruiken – en dat zijn ze bij lange na niet allemaal – uren bezig zijn teksten van het ene document in het andere te plakken. Ze bespreken ook veel te veel onderling. Alsof het hun lust en hun leven is en alsof iedere wissewasje een principekwestie is waar consensus over moet ontstaan of ten minste met veel moeite een compromis over moet worden gesloten. Of er al dan niet namen op de stoeltjes moeten liggen als de kinderen binnenkomen voor het kringgesprek waar de dag mee begint. Hoe een verjaardag moet worden gevierd. Wie volgend jaar bij wie in de klas komt. Of twee klassen tegelijkertijd buiten mogen spelen en wat dan als het regent. Allemaal kwesties van leven of dood, lijkt het wel. Zo voelen ze het ook. Want ze hebben hart voor hun werk.

Voor het management en voor de besturen is er werk aan de winkel: stroomlijnen die boel! En gezamenlijk een fatsoenlijk ICT-bedrijf inschakelen, want praktisch alle scholen kampen met dezelfde automatiseringsvraag dus die kan snel en goedkoop worden opgelost. En als ze hun 40 weken x 60 uur = 2400 uur nou eens over het jaar zouden verspreiden, hadden ze helemaal niet te klagen. 48 weken x 50 uur is ook 2400 heb ik vroeger op de lagere school geleerd. En ze krijgen allemaal toch zeker dik onderbetaald voor een 36-urige werkweek, waar ze dan ook nog ATV op krijgen. Dus waar klagen ze over.

Gelukkig is het nu weer vakantie. Dan hebben ze straks in september weer iets te vertellen op feestjes. En kunnen ze toeleven naar de herfstvakantie.

Wesley, de Musical

2010-07-15T17:30:00.002+02:00

Hoewel het Nederlands elftal er niet in geslaagd is wereldkampioen te worden, zijn allerlei initiatieven die wegens de nakende overwinning op touw waren gezet, niet meer af te gelasten. De inhuldiging met grachtentocht was er een voorbeeld van, maar naar nu blijkt kan ook Wesley, de Musical niet meer worden geannuleerd. “De investeringen zijn veel te groot geweest”, verklaarde Bart L. Verleiden van het gelijknamige Evenementenbureau gisteravond in TRL Avenue. “Niet alleen de muziek is gecomponeerd. Zelfs de decors zijn gebouwd: een compleet stadion met op de achtergrond de Tefalberg, waar we gelukkig een sponsor voor konden vinden. Wij kunnen gewoon niet meer terug.”

Het Nieuw Humoristisch Front wilde er meer van weten en belde de succesvolle talkshowhost en producent. Onze anchormen vroegen hem het shirt van het lijf.

Verwachten jullie dat er genoeg belangstelling is voor zo’n megaproject?
“Nou, dat zal hoogstwaarschijnlijk wel lukken. Jan Smit is bezig de teksten te schrijven en hij zal ook de hoofdrol voor zijn rekening nemen. En er komt ook een Italiaanse versie in de Scala van Milaan met Andrea Bocelli als Wesley. Dan is succes gegarandeerd. En voor het voetbaltechnische gedeelte hebben wij advies ingewonnen bij niemand minder dan Johan Cruijff, die er overigens van overtuigd is dat we vanaf de generale repetitie de finale gemakkelijk kunnen winnen. Als we tenminste maar wat aanvallender en aantrekkelijker gaan spelen, en daar hebben wij wel oren naar.”

Jan Smit is wel een opmerkelijk keuze. Speelt Jolanthe ook een rol in de musical?
“De rol van Jolanthe zal worden vertolkt door Susan Boyle. Die heeft volgens Jan Smit niet alleen de looks, maar ook de ideale stem.”

Wanneer gaat de musical in première?
“Nog voor de jaarwisseling worden de rode lopers uitgerold. Als de productie inderdaad zoveel succes heeft als wij verwachten, komt er ook een miniversie voor scholen. Kabouter Wesley, de Musical. Daarmee komt er eindelijk een goed vervolg op de onder schoolverlaters nog altijd vaak gespeeld Pudding Tarzan. We hebben zelfs even met de gedachte gespeeld Wesley, de Musical uit te brengen onder de naam Pudding Tarzan 2.”

Apologies

2010-07-12T21:47:00.004+02:00

To all our international (business) relations: please accept our apologies!
This was not meant to be. We really didn’t want this to happen. Yes, we supported our national football team from scratch. We already started on May 20 2010 with one orange pennant in our cartoon, doubling the festoons up week after week up to 256 last thursday, just to create an atmosphere of honest pride and chauvinism to be able to win and cheer together. We rehearsed our national anthem night after night with hand on heart, all this, because we hoped that our star players world astonish the world with their skills and team spirit. But they let us down. And they let you down. They were a disgrace. Not only for Dutch football, but to our nation. Please don’t blame their behaviour on us. This is not what we wanted. We really couldn’t help it. Wir haben es nicht gewusst.

Of course you are right: we could have known. Four years ago they did exactly the same thing against the Portuguese in the semi final. But we honestly thought that with a new coach and a number of fresh players they would mend their ways. We expected them to see the light and convert themselves to honesty and superb soccer. Unfortunately we were wrong.

The Dutch soccer team behaved like a herd of bull cattle. As soon as they noticed they were poor players compared to their opponents they started a stampede trying to hurt and injure everything that didn’t wear an orange outfit. That this was a poor strategy, especially against the experienced toreadors from Spain, is the ultimate proof of the Dutch stupidity. The bull will never stand a chance in the arena. That the fight lasted so long was due to the leniency of the referee, who should have expelled half the Dutch team before half time. Moreover not only the football players but the Dutch press as well make a lot of hullaballoo over a corner they should have got and over the Spanish players who constantly asked the arbiter to pull a yellow card after the bad fouls of the Dutch. They forget the Dutch themselves in their behaviour constantly asked to get red.

Please accept our apologies. We are not like that, nor is our nation. Only a mere million Dutchmen will visit the honouring of the players and their triumphal procession through the Amsterdam canals. Many more are indifferent and we know a few who would be glad if they sank and drowned.

With kind regards,

The New Funny Front
Little Marc & Dik Huubke

Vive le geus

2010-07-08T17:14:00.005+02:00

Was die Mannschaft schafft, schafft man nicht so einfach. Maar nu hebben ze ons lelijk in de steek gelaten. Want tegen de moffen hadden we ons wel op kunnen peppen. Maar nu moeten we al die mooie vakanties aan de Spaanse costa’s vergeten en terugvallen op het oude repertoire uit de 80-jarige oorlog.

Gelukkig zijn wij volledig gefocust op de flow. We hebben er daarom het geuzenliedboek op nageslagen. En wat blijkt: zelfs ons volkslied is een regelrechte aanklacht tegen de Spanjolen. “De koning van Hispanje heb ik altijd geëerd” is enkel een manier om eufemistisch te zeggen “Maar nu niet meer!” Wat dat betreft hebben we natuurlijk gewoon Duits bloed!

Het volgende lied blijkt erg goed te voldoen als het begeleid wordt door vuvuzela’s:

EEN LIEDEKEN GEMAECT BY M. ARENT DIRCXZ. VOS, IN ZIJN LEVEN PASTOOR INDE LIER
Op de wijse: Bedructe hertekens, etc.

Slaet op den trommele van dirredomdeinne,
Slaet op den trommele van dirredomdoes,
Slaet op den trommele van dirredomdeine,
Vive le geus, is nu de loes.

De Spaensche pocken, licht als sneeuw vlocken,
De Spaensche pocken, loos ende boos,
De Spaensche pocken, onder spaus rocken,
De Spaensche pocken, groeyen altoos.

De Spaensche inquisitie, voor Godt malitie,
De Spaensche inquisitie, als draecx bloet fel,
De Spaensche inquisitie, ghevoelt punitie,
De Spaensche inquisitie, ontvalt haer spel.

Nog meer munitie vindt u in het Geuzenliedboek.

En de Tour de France winnen we ook!!

Over voetbal en de hormoonhuishouding

2010-07-01T17:12:00.006+02:00

“Het hormoon oxytocine geldt als ‘vloeibaar vertrouwen’ en het knuffelhormoon bij uitstek. Maar oxytocine kan ook leedvermaak en misschien agressie veroorzaken”, liet Ellen de Bruin afgelopen zaterdag boven haar artikel Het leedvermaakhormoon in het wetenschapskatern van NRC-Handelsblad afdrukken. Bij het artikel staat een foto van een voetbalstadion. De stand in een wedstrijd tussen Oxito en Testos is zogenaamd 5-4. Tussen de reclameborden is een billboard van Oxytocine geplaatst. De foto is fake. Maar ook wat de wetenschappers in het artikel te berde brengen, klopt van geen kanten. Het Nihuf heeft er onderzoek naar gedaan. En het zit zo.

In onze moderne gefeminiseerde samenleving hebben mannen hun testosteron keihard nodig. Zoals algemeen bekend verhoogt voetbal kijken en daar flink bier bij zuipen de testosteronspiegel aanzienlijk. Echte mannen houden daarom van voetbal En het is niet toevallig dat in de voetbalsport homoseksualiteit nauwelijks voorkomt, al lopen er tegenwoordig wel veel mietjes op de velden rond die voor de wedstrijd uren in de spiegel kijken of hun kapsel wel goed zit. Ook de aloude balverliefdheid is puur een kwestie van testosteron: vrouwen kunnen dan ook niet pingelen.

Om een en ander wetenschappelijk vast te stellen, heeft het Nihuf een dubbelblinde proef uitgevoerd. Het resultaat was zeer onrustbarend. Bij wijze van test heeft Little Marc, die van nature toch al niet zo veel om voetbal geeft, lang niet alle wedstrijden gekeken. Dik Huubke wel. Zijn borsthaar is gegroeid, zijn baardgroei is niet te stuiten, maar hoe anders is het met Little Marc gesteld.

Zijn borsthaar heeft zich tot de schaamgrens teruggetrokken. Toen hij zich onlangs gewoontegetrouw wilde gaan scheren, wat al dagen niet nodig was, begon hij spontaan met zijn oksels om zich daarna snel op de bikinilijn te concentreren. Bij Doctor Phil en Oprah huilt hij dozen vol tissues nat. En hij rookt tegenwoordig met z’n pink omhoog. Toen Dik Huubke zich bukte om ruim voor de wedstrijd tegen Slowakije een krat bier binnen handbereik te plaatsen, zat Little Marc ineens ongegeneerd naar zijn bouwvakkersdecolleté te lonken. En z’n auto zit ook al in elkaar, want waar een echte kampsjaak z’n Amerikaan met dubbelassige Tabbert erachter met twee vingers in de neus kan inparkeren, lukt het Little Marc niet eens meer z’n Smartje schadevrij met één wiel op de stoep te zetten. Tot overmaat van ramp wil hij tijdens Nederland-Brazilië met vriendinnen naar de Ikea om na de keukenafdeling te gaan theeën in het gezellige restaurant en dan nog even bij de Trendhopper binnen te lopen voor die prachtige pluche-collectie en die heerlijke geurkaarsjes, beweerde hij vanmiddag met een ongekend hoog stemmetje.

De redactie van dit blog vroeg Dik Huubke om commentaar. “Z’n piemel is geslonken tot maatje clit”, baste het heerschap. “Waarschijnlijk krijgt hij ook tieten. Ik mag wel oppassen, want anders vergrijp ik me aan hem na de overwinning op Duitsland of Argentinië. Misschien vraag ik hem wel ten huwelijk!”

Open brief aan de koningin

2010-06-24T14:04:00.001+02:00

Hare Majesteit de Koningin
p/a Kabinet der Koningin
Postbus 20016
2500 EA Den Haag

Boxtel, donderdag 24 juni 2010

Betreft: open sollicitatie

Majesteit,

Toen wij in afwachting van de voetbalwedstrijd van vanavond al vroeg in de middag naar het café togen, ontstond daar al gauw een levendige discussie over de politiek. Vooral het verloop van de informatie moest het ontgelden. Het loopt voor geen meter op deze manier. Er moet veel meer over de flanken worden gespeeld, riep ome Karel, die alles altijd op voetbal betrekt. Natuurlijk niet, riep Bep, die als barvrouw gewend is haar mondje te roeren: het moet door het midden.

Het werd een geweldig gekrakeel, waarin wij, als verstandigste lieden in het gezelschap, voortdurend om het hardst riepen dat het volk op deze manier buitenspel staat. Doe het dan lekker zelf, als je het zo goed weet, zei ome Karel. Waarom schrijf je geen brief aan de koningin, zei Bep, om je aan te bieden.

Het oorverdovende gelach verstomde onmiddellijk toen wij om pen en papier vroegen. Dat was nergens te vinden, maar gelukkig had Speedy Peter een laptop in zijn leasebak liggen. Hij is vertegenwoordiger en hij zat zogenaamd in de file. Een printer hebben we ook niet, en ook geen envelop of postzegels trouwens, en omdat er haast bij is – zo meteen begint Slowakije-Italië – zetten we de brief nu maar op ons blog. Dan ziet u hem vast wel en u hoeft maar even op 'reacties' te klikken om onze afspraak te bevestigen.

Waar het op neer komt is dit: die Rosenthal levert zijn opdracht natuurlijk binnen een paar dagen in. Dat wordt niks. En wij willen het graag overnemen. Dan zullen wij die fractieleiders wel eens informeren hoe het volk erover denkt. Ze moeten verdorie om tafel en dan als de donder een kabinet samenstellen dat alles gaat uitvoeren waar ze het onderling over eens zijn. Bij meningsverschillen doen ze het gewoon volgens meerderheid van stemmen. En als ze er dan nog niet uitkomen, kunnen ze ons altijd bellen.

Uiteraard zijn wij altijd bereid om onze sollicitatie mondeling toe te lichten. Schikt het u maandagmiddag? Laat ons even weet waar u voetballen kijkt, dan komen wij ook. We brengen zelf wel een paar kratjes oranjeboombier mee.

Met de meeste hoogachting,

Namens het Nieuw Humoristisch Front en alle aanwezigen in Café De Sport,

Little Marc en Dik Huubke,

P.S. Kunt u misschien aan Máxima vragen om maandagmiddag zo’n Bavaria-jurkje aan te trekken? Bij voorbaat dank.

Modellen gezocht voor voetbalcampagne

2010-06-17T11:33:00.002+02:00

De afgelopen maanden dreigden donkere donderwolken het Nieuw Humoristisch Front in de slagschaduw van de financiële crisis te stellen. Met de aanstelling van een nieuw stichtingsbestuur gloort er echter weer daglicht. Slagvaardigheid, de schouders naar achter en alle borsten dezelfde kant uit zijn volgens zegsman S. Winkels, die deze week benoemd is tot voorzitter van de Raad van Bestuur, vanaf heden weer het devies. Sterker nog: het front start onmiddellijk met een nieuwe reclamecampagne rond het WK-voetbal.

“Nee, nee, geen jurkjes”, zegt Winkels desgevraagd. “Wij hebben geen behoefte aan babes die jurkjes dragen. Wij zijn er echter van overtuigd dat onze actie nog veel meer opzien zal baren. Voor de details moet ik u echter verwijzen naar Little Marc en Dik Huubke, die opdracht hebben gekregen onze ideeën nader uit te werken. Ik kan alleen verklappen dat het om een compleet nieuw concept gaat.”

De secretaresse
Het blijkt echter niet eenvoudig Little Marc en Dik Huubke aan de lijn te krijgen. Sinds de reorganisatie worden ze afgeschermd door dusdanig dominante secretaresse dat de redactie van dit blog zich in de vreemdste bochten moet wringen om contact te maken.

“Niet doen. Dat kietelt”, horen we haar giechelen voordat ze streng “Nieuw Humoristisch Front, met Marlies, waarmee kan ik u van dienst zijn?” zegt.
“Little Marc heeft me gevraagd terug te bellen. Kunt u me even doorverbinden?”
“Met Dik Huubke”.
“Wij zijn op zoek naar Little …”
“Little Marc is aan het naaien. Die kan ik nu niet storen.”
“Uh ...?”
“Ja, inderdaad. Met onze nieuwe assistente. Een PBD-secretaresse. Daar hebben we tenminste iets aan.”
“Praktijk Diploma Boekhouden??”
“Hoezo boekhouden? PBD, zeg ik. Een hele aardige platinablonde d.., ach man, ik hoef jou helemaal niet te woord te staan. Ben ik nou zo …”

Stretchstof
Bijna wordt de verbinding verbroken, maar na wat sussende woorden onzerzijds vertrouwt Dik Huubke ons toe dat er op de burelen van het Front nijver wordt gewerkt aan designsetjes.

“Heel simpel. Wij hebben onze beste cartoons uitgeprint op transparante stretchstof. Marc heeft de ontwerpen gemaakt en nu worden de prototypes van de diverse slips, strings en shorts met de hand op ideale 90-60-90 maten van ons model gemaakt. En dat is nog een heel gedoe met al die rondingen. Aan de bijpassende push ups, half curves, bodysuits en jarretelgordeltjes zijn we nog niet eens toegekomen. Het is een heel precies werkje. We willen de cartoons zo groot mogelijk afbeelden, maar we mogen uit kostenoverwegingen slechts een minimale hoeveelheid stof gebruiken.”
“Wij dachten dat er deze week recepten van Japanse hapjes op het blog zouden verschijnen?” brengen wij geschokt te berde.
“Daar kom ik helemaal niet aan toe. Teriyaki of Yakiteri van Knorr. Zet dat maar op de site.”
“Als je nou dat bandje niet even komt vasthouden, vlieg je eruit!” horen we Little Marc op de achtergrond vloeken.

“Peep, peep, peep”, showt onze smartphone.

Auditie
Navraag bij S. Winkels levert alleen nog op dat het Nieuw Humoristisch Front een vliegtuig vol modellen naar Zuid-Afrika wil charteren om daar in passende kledij cartoonsetjes in de stadions uit te delen. Amateurmodellen (18+) die willen auditeren voor dit glamourbestaan worden opgeroepen zich zo snel mogelijk via dit blog aan te melden. Stuur je dan wel een foto mee waarop je maten goed uitkomen? Wij nemen zo snel mogelijk contact met je op.

Witteman grote verliezer Tweede Kamerverkiezingen

2010-06-10T10:19:00.001+02:00

Zoals gebruikelijk bij verkiezingen was gisteravond laat op televisie een slotdebat gepland. Paul Witteman leidt daarin de laatste jaren altijd het gesprek. Hij stapelt sneer op sneer, speelt de lijsttrekkers tegen elkaar uit en stimuleert vooral dat ze door elkaar praten, want dat levert leuke televisie op. Gisteravond echter was er geen enkele democratische vertegenwoordiger die op kwam dagen. Alleen Geert Wilders, de grote winnaar, maar zijn partij kan moeilijk tot de democratische bewegingen worden gerekend, want bij de PVV is Wilders wil wet en is er geen enkele democratische controle op zijn beleidsvoornemens.

Overigens waren er behalve Witteman meer verliezers gisteren. Vooral voor de opiniepeilers moet de uitslag een enorme klap zijn geweest. Ze hebben er wekenlang op een groteske manier naast gezeten. Wat dat betreft heeft alleen het Nieuw Humoristisch Front aan de verwachtingen voldaan. De prognose van de vandaag te publiceren blogtekst die gisteravond werd gegeven, blijkt vrijwel woordelijk bewaarheid te worden. En de cartoon is zelfs precies hetzelfde.

Eén lichtpuntje willen wij nog wel toevoegen. De uitslag van gisteravond is een zegen voor de secularisatie. De verzuiling in omroep- en onderwijsland kan nu definitief in de geschiedenisboekjes worden opgeborgen.

Die 32-31 is nog tot daar aan toe. Die 21 van Jan-Peters Appel zijn opmerkelijk. Maar die 24 …

Definitieve voorlopige prognose

2010-06-09T22:07:00.000+02:00

Dit blog verschijnt altijd op donderdag, direct na de distributie van Brabants Centrum, het weekblad waar de cartoons van het Nieuw Humoristisch Front in verschijnen. Vanavond wagen we ons echter aan een prognose. Het is allemaal nog niet helemaal zeker. Er kan hier en daar nog een cijfertje veranderen. Maar waarschijnlijk komen blogtekst en cartoon hier op neer.

Die 31-31 is nog tot daar aan toe. Die 21 van Jan-Peters Appel zijn opmerkelijk. Maar die 22 of 23 …

Pandemonium

2010-06-03T18:14:00.000+02:00

Wij weten het niet meer. Dat komt omdat de lijsttrekkers van de verkiezingen een X-factorspelletje maken en daar houden wij niet van. Balkenende vertelt bij Boulevard hoe hij elders zo gevat uit de hoek kwam en deelt een vat bier uit bij een studentenvereniging. Femke is niet zo aardig; die deelt liever knietjes uit en wordt daar door niemand op aangesproken en mag aan tafel bij Matthijs zelfs een paar minuutjes formeren. Rutte schurkt zich opzichtig zo dicht mogelijk tegen de PVV aan en Blonde Geert probeert plotseling redelijk over te komen. Emile Roemer blijkt een begenadigd moppentapper. En de eens zo veelbelovende Cohen blijkt bij journalistieke overhoringen te stamelen als een schooljongen die z’n huiswerk niet heeft gemaakt. Ook Pechtold, misschien wel het intelligentste jongetje van de klas, komt in de blokjes van dertig seconden die de politici in de media vergund zijn nauwelijks uit de verf. Het is één groot pandemonium geworden van door elkaar kwekkende boze geesten. En weet u wat het ergste is: het gaat helemaal niet om de lijsttrekkers. Het gaat om de programma’s en de ideologie van de partijen. En daar horen we niks van.

Via het internet wat informatie vergaren dan maar?

Het CDA opent de site met “Nederland kan op ons rekenen” en begint vervolgens meteen over de verkiezingsgadgets.
De PvdA is blijkens de website nog niet helemaal uit de cijfers die bij het programma horen, maar dat zal niet lang meer duren, want “Iedereen telt mee”.
De Socialistische Partij haalt er ook op het web de spons over en laat ons filmpjes terugkijken van de roemruchte Roemer-optredens in de media.
De VVD wil orde op zaken stellen en roept: “De Nederlandse economie kan wel wat VVD gebruiken”.
De PVV laat vooral foto’s van Wilders zien en wijst erop dat ze niet xenofoob of racistisch zijn, wat dan tenminste nog nuttige informatie is, want meestal wekken ze een geheel andere indruk.
GroenLinks is klaar voor de toekomst (“Als we nu werk maken van duurzame energie, dan zijn kolen- en kerncentrales helemaal niet nodig”) en blijkt op het web veel groener dan de praatjes van Femke op televisie doen vermoeden.
De Christenunie racet met Rouvoet.
En volgens D66 heeft ons land, althans dat dwingt de pop up waar de site mee opent ons te lezen, keuzes en leiderschap nodig.

Op de achterkant van de kandidatenlijst staan nog negen partijen, maar die kan een zinnig mens al helemaal niet in overweging nemen. De dieren en de gereformeerden zullen misschien nog wel wat zeteltjes halen, maar dat blijft gerommel in de marge.

Kortom: wij weten het niet meer. Het lukt maar amper om er grappen over te verzinnen.

Een wonder

2010-05-27T20:25:00.001+02:00

Wie in exotische oorden komt, ziet het nog wel eens: de vrouwen doen de was in de rivier. Een prachtig tafereeltje voor het fotoalbum. Zo krijg je de was natuurlijk niet echt schoon, maar je hoort hen niet klagen. Voor opzichtige ontevredenheid moet je rijk zijn en in luxe baden. Dan is er niks goed of het deugt niet.

Wanneer mensen de was zijn gaan doen, weet ik niet. Maar ook hier konden ze er lange tijd helemaal niets van. Ooit, heel lang geleden, was er in deze contreien eens een magiër die wonderen kon verrichten. Althans hij knoeide met witte wijn, zo wil het verhaal, en hij kreeg de bloedvlekken vervolgens niet uit zijn tafelkleedje. Maar van hem hoorde je geen klacht. Sterker nog: het heugelijk feit werd, nadat hij het op zijn sterfbed had opgebiecht, voortaan jaarlijks gevierd, waarbij de bloeddoek aan den volke werd getoond. En dat doen ze in Boxtel zo’n zevenhonderd jaar later nog steeds op de eerste zondag na Pinksteren. Er wordt op die dag een processie in het stadje gehouden, waar het publiek van heinde en verre op af komt. Vooral als het gaat regenen is het een adembenemend schouwspel waar je Adam en Eva bijvoorbeeld onder een Heineken-paraplu kunt zien schuilen. Terwijl de aartsengel met zijn vlammende zwaard, die hen eerder nog achterna zat, in het café aan de toog hangt.

De tijden zijn veranderd al zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Maar een volautomatische wasmachine en hoog-technologisch waspoeder helpen niets tegen chagrijn.

Te voet tussen verbeelding en werkelijkheid

2010-05-20T17:48:00.003+02:00

Of het nou om beeldende kunst, literatuur of drama gaat, de ware wandelliefhebber moet er voor in Boxtel zijn. In het bekende kunstenaarsdorp kolken de artistieke ambities zoals het water kabbelt in de meanders van de Dommel, die in het recente verleden eerst zijn rechtgetrokken en nu weer zijn kromgeluld. Zelf lopen we nog al weg met de schilderijen van Marc Schoenmakers en de schrijfsels van Huub van Dongen, maar Boxtel heeft veel meer te bieden. Kunstlicht houdt er elke twee jaar een atelierroute. De Heemkundekring heeft er een Hendrik Verhees en een Historische As Wandelroute uitgezet. En het BOXtheater laat het publiek ieder jaar van de ene naar de andere locatie wandelen om op één avond verschillende eenakters te kunnen bekijken.

BOXtheater is in 1987 opgericht onder de naam Zipzop. Het is een amateurtheatergezelschap, maar ze krijgen echt alles voor elkaar. Nadat ze in 1995 hun naam afleukten, startte het acteurscollectief in 1998 met de productie van theaterwandeltrajecten. Helemaal origineel was dat concept niet. Theatergroep Bint, een ander, inmiddels ter ziele gegaan, Boxtels gezelschap, ging BOXtheater voor, maar die hadden het ook weer afgekeken en BOXtheater maakte er een unieke traditie van.

Tegenwoordig wordt Boxtel in de weken dat de voorstellingen van BOXtheater zijn geprogrammeerd overspoeld door theaterliefhebbers uit alle windstreken. En dat is geen wonder, want BOXtheater brengt toneel op topniveau, de wandelingen zijn steevast erg aantrekkelijk en tijdens de voorstelling kom je op plekjes in Boxtel, soms in huizen, soms in tuinen of stallen, maar altijd op locaties waar gewone stervelingen anders nooit binnen zouden mogen. Fantastisch, zult u denken, maar er zit natuurlijk een keerzijde aan de medaille. De kaartjes zijn ieder jaar opnieuw binnen de kortste keren hartstikke uitverkocht.

Laatste plaatsen nu vanaf € 1000!

Het NIHUF zou het NIHUF niet zijn als we daar niet iets op hadden gevonden. Als u op de gebruikelijke verkooppunten (Boekhandel Elckerlijc en de prachtige website van BOXtheater) niet meer terecht kunt, neemt u gewoon via dit blog even contact op met Little Marc & Dik Huubke. Vanaf € 1000, exclusief reserveringskosten, regelen zij voor u de beste zitplaatsen langs de wandelroute, inclusief een consumptie bij de verzamelplaats, in dit geval Café ’t Renpaard. Als u er op staat ook de voorstellingen te zien, nemen zij bovendien contact op met het bestuur van BOXtheater met het verzoek er, koste wat kost, een stoeltje bij te mogen zetten. Overigens kunt u kaartjes die u over heeft ook zelf via het NIHUF te koop aanbieden of retourneren via de verkooppunten. Misschien helpt dat ook.

Woordenwichelaars

2010-05-13T13:41:00.004+02:00

Het lijkt soms wel op een discussie tussen gelovigen en atheïsten.

“God bestaat, want dat heeft hij zelf gezegd.”
“Dat is een cirkelredenering. Hij bestaat niet.”

Men moge toch aannemen dat als een entiteit iets kan zeggen, dat die entiteit dan bestaat. Zeker als ie zegt dat ie bestaat. Een beetje zoals in het Descartiaanse “cogito ergo sum” (ik denk dus ik besta). Het is dan ook geen cirkelredenering en de conclusie van de tweede spreker, is al helemaal geen geldige conclusie.

Waar het om gaat, is dat iedere waarneming van Gods uiting-dat-hij-bestaat in twijfel getrokken hoort te worden. Gelovigen beweren dat de bijbel Gods woord is en het klopt waarschijnlijk echt wel dat in dat boek wordt beweerd dat het Gods woord is, maar in boeken wordt van alles beweerd. Het bewijst niets. Maar dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat God níet bestaat.

“Al die mensen die erin geloven, zijn toch niet gek”, zegt de populist.
“Er moet toch iets zijn”, doet de meerderheid zelf een duit in het zakje.
“Je kan maar beter wel geloven en bidden”, zegt de pragmaticus. “Baadt het niet dan schaadt het niet, placht Archimedes te zeggen als hij weer eens in zijn hottub zat, en áls God bestaat verdien je er zonder al te veel moeite een eeuwig leven mee.”

Tot nu toe beschreef het NIHUF alleen de feiten. Nu wat emotie: kots- en kotsmisselijk wordt het NIHUF ervan. En doodmoe. We kunnen geen “Pap” meer zeggen. Kijk om je heen. Onderzoek wat je waarneemt. Probeer verklaringen te vinden. Maar kom dan niet met iets op de proppen wat volstrekt geen verklaring biedt en al helemaal geen oplossing. “God heeft de wereld geschapen” is een even domme dooddoener als “Merlijn heeft het allemaal getoverd”. Een eeuwig leven (met of zonder rijstepap van zilveren bordjes) is nog oneindig veel ongeloofwaardiger dan een lang weekend van anderhalve eeuw.

Waar de cirkelredenering van de gelovigen altijd op neer komt, is “ik geloof, dus ik geloof”. Tussen premisse en conclusie vormt zich een enorme omhaal van woorden en bezwerende gebaren. Theologie, poëzie en dramaturgie. Het is allemaal woordenwichelarij. En de logica slaagt er niet in de verklarende suggestie te temmen, die van woordenbrij en rituelen uitgaat.

Om even terug te komen op de openingszin: politiek en media voeren allerlei discussies op dezelfde manier. Althans, daar lijkt het op.

Neem nou de discussie over de CO2-uitstoot, de opwarming van de aarde en de energiecrisis. In de media wordt de indruk gewekt dat wetenschappers geloven dat door de verbranding van fossiele brandstoffen meer koolstofdioxide (CO2) in de atmosfeer komt en dat daardoor de aarde opwarmt. Er zijn ook ongelovigen die dat niet geloven. In de uitwisseling van argumenten wordt beweerd dat de overgrote meerderheid van de wetenschappers op diverse VN-conferenties de hypothese ondersteunt dat CO2-uitstoot tot klimaatverandering leidt. Populisten geloven in dit geval opmerkelijk genoeg niet in het gelijk van autoriteit en meerderheid. Terecht, want de redenering klopt niet. En daar trekken ze vervolgens ten onrechte de conclusie uit dat de klimaatverandering niet door de mens wordt veroorzaakt. In het rapport van de Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) zijn wat fouten ontdekt, dús het rapport deugt niet en het panel is niet onafhankelijk. En zo buitelt de ene drogreden over de andere, liefst in oneliners en soundbytes, want op nuancering en heldere argumenten zit de kijker niet te wachten, denken Matthijs van Nieuwkerk en zijn companen.

Zelfs de rituelen zijn vergelijkbaar. Gelovigen organiseren allerlei vieringen, zoals alternatieve-energiefietstochten. Ongelovigen zoeken houvast bij autoraces en SUV’s. Pragmatici zeggen om de milieubeweging nog meer op de kast te jagen dat kernenergie een oplossing biedt voor alle problemen of willen CO2 in de grond opslaan, wat uiteraard panische reacties oplevert, want als er ooit ergens een grote concentratie kooldioxine (echt waar, ik heb het zelf horen zeggen!) vrijkomt, stikt iedereen in de wijde omgeving. Maar dat gebeurt natuurlijk nooit, want de opslag heeft het eeuwige leven, denken de voorstanders.

Het gelul is oorverdovend zwakzinnig. En leidt tot helemaal niets. En toch is de situatie heel simpel. Laten we de emoties weer even laten voor wat ze zijn en ons beperken tot de feiten.

Gebruik van fossiele brandstoffen leidt tot CO2-uitstoot.
In een gesloten systeem houdt een gasmengsel dat bestraald wordt met zonlicht meer warmte vast naar mate de concentratie CO2 hoger is.
De aardatmosfeer is geen gesloten systeem en er spelen nog allerlei andere zeer complexe mechanismen, maar zeker is dat de afgelopen 150 jaar de CO2-concentratie aanmerkelijk is gestegen en dat wereldwijd ook de temperatuur stijgt.
Grappenmakers, waar wij ons niet mee willen identificeren, mogen er mee spotten en hun verlangen naar mooi voorjaarsweer bejubelen, maar anders dan aan de meeste veranderingen zitten aan klimaatsverandering allerlei nare consequenties vast die we heel evident niet moeten willen.
Nu weten we natuurlijk nog niet helemaal zeker of die klimaatsverandering wel bestaat en als ie bestaat dat ie dan van de CO2-uitstoot komt, maar daar zijn op zijn minst een aantal aanwijzingen voor.
Bovendien raakt de fossiele brandstof op.
Uit 5 en 6 kunnen we concluderen dat we er verstandig aan doen andere energiebronnen te zoeken om ons luxe leventje in stand te houden.

Veel helderder kunnen we het probleem toch niet schetsen. Nu alleen nog een oplossing.

We kunnen in de komende vijftig jaar misschien één of twee kerncentrales bouwen in Nederland, maar het moge duidelijk zijn dat dát niet erg opschiet. Kleinschalige individuele oplossingen hebben veel meer groeipotentieel, zoals de mobiele telefoon en de pc de afgelopen twintig jaar hebben bewezen. Voor betaalbare, handige zonnecellen bestaat een miljardenmarkt. Desnoods zetten we de rand van het balkon vol miniwindmolentjes, zodat we iedere dag feest hebben. Maar laten we in godsnaam ophouden met het gelul en allemaal de neuzen de goede kant uitsteken.

Overigens is het NIHUF tegen subsidiëring van de aanschaf van zonnepanelen. Dergelijke subsidies maken van bestaande producten een melkkoe voor de leverancier, waardoor de ontwikkeling van nieuwe producten stagneert. Pomp dan liever geld in research & development. Want we hebben allemaal baat bij beter.

Armand for president

2010-05-06T17:50:00.001+02:00

Wie genoeg geld heeft, kan in Nederland werkelijk alles voor elkaar krijgen. Daarom is het op Koninginnedag ook altijd mooi weer. Weliswaar regende het dit jaar wegens de economische crisis ’s ochtends, maar voor de rest van de dag was de Koninklijke Familie kredietwaardig genoeg om de zon tot laat in de avond te laten schijnen. Dat was maar goed ook, want er was van alles te doen en wat was het gezellig.

In Boxtel werd op de markt een avondvullend programma verzorgd door de fantastisch Rockband Go Rome. De avond was een reprise van het zogenaamde Clap Chair Concert dat Go Rome, samen met een groot aantal bevriende muzikanten, eerder in april had gegeven in Podium Boxtel, de fantastische theaterzaal van SintLucas Creatieven in Opleiding aan de Burgerakker. Nu stonden de klapstoeltjes in de open lucht, maar dat weerhield de band er niet van wederom te schitteren. Hun optreden had echter nooit het blog van het Humoristisch Front gehaald, als ze de pauze niet hadden laten vullen door de onsterfelijke hippie Armand, het genie van de ene hit Ben ik te min.

Armand, van wie het gerucht ging dat hij recentelijk de pensioengerechtigde leeftijd was gepasseerd, begon zijn optreden met de opmerking dat hij een belangrijke mijlpaal in zijn leven had bereikt. Hij had namelijk alles bij elkaar sinds kort 100 kilo hasj opgerookt. U moet daar niet te licht over denken. Een grammetje is voor een gewoon mens ruim voldoende om behoorlijk stoned te worden, van drie gram zo ongeveer een hele dag. Dat zijn dus 33.000 dagen, omgerekend met inflatiecorrectie bijna honderd jaar. Ach, we weten ook niet hoe oud hij is. Zijn rode haren hebben inmiddels behoorlijk grijze uitlopers, dus misschien is ie wel veel ouder.

Zelf weet hij het misschien ook niet meer. In elk geval kondigde hij al vast aan dat hij na zijn overlijden niet zal worden begraven, maar per gram wordt verkocht in de betere coffeeshops. Vervolgens stak hij een chillum op en blies een rookwolk uit waar de vulkanen op IJsland zich beslist niet te min voor zouden hebben gevoeld. De vliegvelden van Dublin en Edinburgh zijn sindsdien gesloten. Dat Eindhoven nog open is, mag een wonder heten.

Little Marc en Dik Huubke toonden zich intussen slechte verliezers in de competitie van goede grappen door in hun cartoon keihard de spot te drijven met de singer-songwriter. Laten we hopen dat we nog lang van Armand mogen genieten.

Spraakverwarring

2010-04-29T22:27:00.002+02:00

Het is bepaald geen reclame voor de mensheid dat we er nooit in zijn geslaagd een groot werk tot een goed einde te brengen. Iemand oppert een geweldig idee. Daar scharen we ons vol goede moed achter. Er wordt van alles georganiseerd. Er worden beslisstructuren opgebouwd, schetsen gemaakt, van alles georganiseerd: geld, mankracht, machinerieën en er raken steeds meer mensen direct of indirect bij betrokken. En dan gaat het mis. De vele managers en machinisten vervallen gedurende het werk geleidelijk steeds vaker in mismanagement en machinaties. Op de werkvloer breken stakingen uit. Geldschieters verliezen hun vertrouwen en speculeren op de neergang van het project. Zo ging het al in het Bijbelverhaal over de bouw van de Toren van Babel. En sindsdien is het altijd zo gegaan.

Niets heeft de mensheid tot stand gebracht. Helemaal niets. En wie als tegenvoorbeeld wijst op de riolering, de wegen en het internet wil ik graag even attenderen de beerputlucht die veroorzaakt wordt door verstoppingen en opstoppingen om over verkeersinfarcten en virale aandoeningen maar te zwijgen. Ook het prachtige idee van het Verenigde Europa dreigt door spraakverwarring en onbegrip tussen potverteerders en spaarders volledig ten onder te gaan. Onwil om samen te werken is inherent aan de menselijke natuur. We zijn egoïsten en dat zullen we blijven. En de ander is nooit te vertrouwen. En zo komen we tot niets.

We hebben het altijd geweten, maar dat nu in Boxtel de Selissen Bazaar, een meer dan fantastisch multicultureel festival, aan onderling gekrakeel ten onder dreigt te gaan, is een teleurstelling die wij niet kunnen verwerken. We hebben er een plaatje van gemaakt en doen er verder maar het zwijgen toe.

Voor de ballontekstjes hadden we overigens ook nog de volgende in gedachten:

Plus nog het een en ander in hiëroglyfen en spijkerschrift. Helaas lukte het niet de wollige managerstaal uit eigen contreien in een lettertype te verbeelden. Daar komen we graag bij een andere gelegenheid op terug.

Terugroepactie Brabants Centrum

2010-04-22T17:09:00.000+02:00

Afgelopen weekend werd in het roemruchte Boxtelse Café D'n Boer voor het derde achtereenvolgende jaar een minipopfestival gehouden onder de naam “Boer zoekt Band”. Onze striphelden Little Marc en Dik Huubke waren door de redactie van het weekblad Brabants Centrum getipt om daar in hun vaste cartoon ruimschoots aandacht aan te besteden. De heren verwaardigden zich echter niet om er heen te gaan en zo verscheen vandaag een volstrekt misplaatste cartoon in de krant. Na rijp beraad heeft de directie van de uitgeverij daarom, om verdere imageschade te voorkomen, besloten tot een in medialand volstrekt unieke terugroepactie.

Alle abonnees van Brabants Centrum, alsmede iedereen die het blad in de losse verkoop heeft gekocht, wordt dringend verzocht de uitgave van deze week na lezing bij het oud papier te doen. Terugbrengen hoeft niet. Als compensatie krijgen alle abonnees en alle bewoners van Boxtel volgende week zonder extra kosten een nieuw nummer in de bus.

Wij hopen u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd en bieden u welgemeende excuses aan de het ongemak.

Alles stroomt

2010-04-15T22:18:00.002+02:00

De Griekse Filosoof Heraclites was zijn tijd ver vooruit. “Panta rhei”, sprak hij: “Alles is in beweging.” “Niets is ooit, maar alles wordt”, voegde Plato er aan toe. Waarop ook Aristoteles een duit in het zakje deed: “Niets is standvastig”. En waarschijnlijk hadden ze allemaal gelijk, al leek de geschiedenis van het mooie plaatsje Boxtel lange tijd als tegenvoorbeeld te kunnen fungeren.

In de Middeleeuwen stond in het centrum van Boxtel aan de Molenstraat een huishoudschool. De school had de poëtische naam Pantarhei, want de doelstelling van het instituut was wilde jonge meiden te ontwikkelen tot gedegen kuise huisvrouwen die goed voor hun man en kinderen konden zorgen. Dat ideaal raakte echter al gauw uit de mode. Onder invloed van Isabella van Castilië, Maria de Medici, Anna en Maria Tesselschade Roemersdochter Visscher, Anne Marie van Schurman, Christina van Zweden, Catharina de Grote en Alletta Jacobs werd het al in de vroege Renaissance duidelijk dat voor meisjes meer was weggelegd dan een carrière achter de pappot en tussen de poepluiers en de school werd dan ook al ras opgeheven en gesloopt. Tot zo ver klopt alles met de aloude opvattingen van de filosofen. De huishoudschool had, net als alles in dit aardse bestaan, geen blijvend karakter en verdween. Maar wat er toen gebeurde, werpt een geheel ander licht op de wijsbegeerte en deed gerede twijfels rijzen aan de algemene geldigheid van de oude Griekse postulaten. Want met het braakliggende terrein gebeurde niets. Niemand deed er wat aan. Instituties als de Dienst Domeinen en de Gemeente Boxtel, die inmiddels stadsrechten had gekregen, lieten het terrein liggen voor wat het was. De natuur en de hondenliefhebbers hadden er vrij spel.

Eeuwenlang bleef deze situatie zo hij was. Niets wees erop dat er nog ooit iets zou veranderen. Er ontstond een natuurgebied dat zijn weerga niet kende in de verre omgeving. De Boxtelse bevolking noemde het de Pantarhei of Pantarheide, want het volksgeloof wilde dat er vroeger een heidegebied was geweest, dat later door natuurlijke uitzaaiing was uitgegroeid tot een dicht bos en het zag er naar uit dat het oerbos, bevolkt door kamsalamanders en korenwolven, altijd zou blijven bestaan. Lange tijd gold het onder filosofen zelfs als falsificatie van de Stellingen van Heraclites, Plato en Aristoteles. Want als iemand ooit nog “Panta rhei” durfde beweren, werd wereldwijd door iedere weldenkende wetenschapper op de Pantarheide in Boxtel gewezen, want daar bleef alles hetzelfde en daar veranderde niets.

Zeer recent zijn Heraclites c.s. echter gerehabiliteerd. De gemeente Boxtel heeft het terrein afgegraven. De enige zorg onder filosofen is nu dat er daadwerkelijk duurzame woningen zullen worden gebouwd. Wellicht zullen die de tand des tijds wel overleven. En dan is Heraclites’ stelling definitief weerlegd.

De eerste masculistische golf

2010-04-08T16:11:00.002+02:00

Eeuwenlang zijn de mannen onderdrukt. Zij moesten oorlog voeren, vrouwen uit brandende panden redden, jagen en alle gevaarlijke werk doen. Thuisgekomen uit de file na een honderdurige werkweek werden ze aan het klussen gezet. Geen wonder dat de levensverwachting van mannen bijna tien jaar korter is dan van de gemiddelde vrouw. Maar nu, eindelijk, in het jaar 2010, lijkt daar verandering in te komen. De mannen pikken het niet meer en komen op voor hun belangen. En reken maar, dames, dat deze emancipatoire beweging onomkeerbaar is. Maak uw borsten maar nat, want het is afgelopen met het luxe leventje waarin meisjes alleen maar mooi hoefden te wezen. Vanaf heden eist de man zijn rechten op. Het is de beurt aan de vrouwen om zich voor volk, vaderland en manlief uit te sloven.

Wouter Bos en Camiel Eurlings vormen de voorhoede. Zij hebben thuis met de vuist op tafel geslagen en demonstratief hun vele banen opgezegd. Ze zitten nu lekker aan de keukentafel. Vroeg opstaan, hoeft niet meer. Als het vrouwtje naar haar werk gaat, draaien zij zich nog lekker eventjes om. En heel misschien nemen ze nog ooit een parttime baantje, maar waarschijnlijk zullen ze niet veel anders meer doen dan bij de buurman koffiedrinken of een glaasje sherry. En ze brengen de kinderen naar school, kletsen nog even wat bij op het schoolplein, doen dan lekker op hun gemak boodschappen, maken ook in de supermarkt nog drie praatjes, gaan nog even shoppen met de credit card van vrouwlief en serveren als dat zo uit komt een gemakkelijke kant-en-klaar maaltijd, want dat breekt de week zo lekker, en sturen de vrouw op andere dagen naar de afhaalchinees, de afhaalgriek, de pizzaboer of de fritestent.

Het werd ook wel een keertje tijd!

Blog nu in 3D

2010-04-01T16:49:00.004+02:00

Wie doorklikt naar het blog van het Nieuw Humoristisch Front moet zich voorbereiden op een bijzondere gewaarwording. De webmaster van het blog, de uiterst aantrekkelijke Dr. Ir. S.C. Honema-Kers, is erin geslaagd een 3D-effect teweeg te brengen waarvoor geen hulpmiddelen nodig zijn zoals een speciale bril. In een exclusief interview geeft zij opening van zaken.

“Van huis uit ben ik informaticus, maar na mijn doctoraal ben ik gepromoveerd op een zuiver theoretisch natuurkundig onderwerp uit de unificatie-theorie. Tussen de diverse tiendimensionele snaartheorieën die in de laatste decennia zijn ontwikkeld, bestaan allerlei dualiteiten. Het is met andere woorden mogelijk met puur wiskundige middelen de ene theorie in de andere te transformeren. Dat is ook niet zo gek, want ook in de alledaagse werkelijkheid kun je de dingen op een heleboel verschillende manieren beschrijven. Dat is de basis van de techniek achter het nieuwe 3D-blog.”

Hoe moeten we ons dat voorstellen?
“Eergisteren is in Genève de grootste deeltjesversneller ter wereld opnieuw opgestart. Gisteren zijn er voor het eerst protonen en neutronen met bijna de snelheid van het licht op elkaar gebotst. De wetenschappelijke implicaties zijn enorm. Alle waarnemingen tot nu toe wijzen erop dat mijn model wordt bevestigd. Het is voor u misschien een beetje abstract, maar één blik op ons nieuwe 3D-blog maakt het duidelijk. Er zijn veel meer dimensies dan drie. Filmvertoningen met speciale brilletjes zijn een zeer zwakke afspiegeling van de werkelijkheid. Wellicht moet het in elf dimensies, zoals in de membraamtheorie. Maar er zijn er in elk geval zoveel dat een dimensie toevoegen aan een blog voor iemand met enig natuurkundig inzicht een koud kunstje moest zijn.”

Maar hoe kan je nou ooit diepte zien op een plat beeldscherm met maar één beeld?
“Nu maakt u een ernstige denkfout. Zo gaat het vaak met leken. Die trekken conclusies uit ongeldige redeneringen. Wij hebben géén ruimtelijke dimensie toegevoegd, maar een extra tijdas. Kijkt u zelf maar.”

De reünie: originaliteit en etiquette

2010-03-25T13:35:00.004+01:00

Dat is me wat hoor: een reünie van de middelbare school. Daar zat je lang geleden toch zeker een jaar of zes een zorgvuldige reputatie op te bouwen. Maar waar is die gebleven? Ben je nog wel die stoere vent met die vlotte babbel? Of het mooiste, aardigste, vlotste, muzikaalste, intelligentste, stilste, domste, arrogantste of succesvolste meisje uit de klas? In dertig jaar kan er veel veranderen. Sterker nog: álles is anders. Zelfs jijzelf. En je herinneringen kloppen ook van geen kanten. Wat zullen je klasgenoten wel van je denken? En hoe moet je je gedragen op zo’n reünie?

Wij van het Nieuw Humoristisch Front kunnen niet genoeg benadrukken dat vooral de juiste omgangsvormen van eminent belang zijn. Misschien kom je die pestkop van vroeger wel tegen, of word je ineens geconfronteerd met je eigen pestgedrag waar het slachtoffer decennialang wrok tegen heeft gekoesterd? En die jeugdliefde is er misschien wel, die je nooit bent vergeten. Maar wie had het ook weer uitgemaakt? En waarom? Daar kun je het beste van te voren even over nadenken. Daarbij bieden wij graag enige hulp.

Kleding
Het Nieuw Humoristisch Front raadt vijftigers dringend af in een ribfluwelen broek en een te strak T-shirtje te verschijnen. Casual mag. Maar de tijden zijn veranderd, dus zorg a.u.b. wel voor een beetje dure merkkleding. Anders ben je al gauw een oninteressante ouderwetse geitenwollen sok. Vroeger droeg je misschien Zweedse klompen en een tuinbroek, maar daar kun je niet meer mee op school komen. En voor een naveltruitje om je piercing te showen heb je de leeftijd niet meer.

Veertigers zijn wat dat betreft al beter aangepast. Maar ook hen drukken we op het hart duidelijk te laten zien dat ze succesvol zijn, zelfs als dat helemaal niet waar is. Maar de dertigers hebben het het moeilijkst. Schaf maar gewoon iets nieuws aan volgens de laatste trends. Kleur je haar. Poets je op. Plamuur de eerste rimpeltjes zorgvuldig weg. Smeer een gezond kleurtje op het gelaat en trek vooral een lachend gezicht. Hoe moe je ook bent van de combinatie van kinderen en carrière, je móet er goed uitzien, flitsend, snel, ambitieus, want denk erom, ook een reünie is er om te netwerken.

Voor twintigers is de reünie een fluitje van een cent. Zij kennen hun klasgenoten nog. Ze hebben genoeg te vertellen over hun reisavonturen, studie, liefdes en wat de jeugd zich allemaal nog meer in het hoofd haalt. En over kleding hoeven ze zich geen zorgen te maken. Ze zijn jong en dat is meer dan genoeg.

Entree
Wellicht herinnert u zich nog hoe u vroeger bij binnenkomst uw boekentas met een grote boog de garderobe inslingerde zodat hij meters verderop met een doffe dreun een paar brugpiepers de stuipen op het lijf joeg. Dat is niet meer van deze tijd en wordt niet meer gedaan.

Vandaag komt u binnen met uw I-phone, Blackberry of Xperia in de aanslag. Bij voorkeur heeft u daarvoor al een dure auto op een opvallende plaats geparkeerd, brutaal half op de stoep of in het plantsoen. Vergeet niet nog even door het open raam naar een bekende van vroeger te roepen, zodat zo veel mogelijk oud-klasgenoten straks weten dat die bolide van jou is. En dan loop je meteen naar iemand toe, schudt zijn of haar hand en zegt: “O wat leuk. Dat is lang geleden.” Neem dan wel iemand waarvan je vrij zeker weet dat je hem of haar herkent. Zie daarvoor de paragraaf ‘voorbereiding’.

Voorbereiding
Denk even na hoe je klasgenoten ook al weer heetten. En vergeet ook de leerkrachten niet. Maak gewoon een lijstje en ga even googlen. Vaak vind je zelfs foto's. Bij de meeste reünies is er ook wel een website die vermeld wie er zoal komen. U komt veel beter over als u iedereen nog blijkt te kennen en nog een beetje weet waar ze mee bezig zijn. Maar zeg natuurlijk nooit dat je hebt zitten oefenen. Jij wist het gewoon nog. Zo spontaan ben je. Geweldig!

Drankgebruik
Op de meeste reünies wordt tegenwoordig wel een wijntje of een biertje geserveerd. Vaak lopen er leerlingen van de huidige examenklassen rond met dienbladen. Soms is de catering uitbesteed. Laat het u gerust smaken, maar denk eraan dat je met de wagen bent. En zorg er in elk geval voor dat je niet kruipend en brakend de toiletten moet gaan zoeken, zoals vroeger op het gala. Dat is tegenwoordig echt not-done!

Wapengebruik
Was je vroeger een pestkop, hou er dan rekening mee dat er tegenwoordig op veel scholen detectiepoortjes worden gebruikt. Je slachtoffers komen daar ook niet doorheen met een mes of pistool. Je hoeft dus niet bang te zijn. Maar wees wel alert en bereid een paar dodelijke opmerkingen voor. Zie ‘origineel uit de hoek komen’.

Drugs
Duf en stoned is uit. Roken mag sowieso nergens meer in de school en zelfs een plak spacecake wordt niet meer gewaardeerd. Jonge, succesvolle, vlotte professionals gebruiken zelfs op middelbare leeftijd hooguit een peppilletje, of, als u uw artistieke rock-'n-roll imago nog niet vaarwel hebt gezegd, een lijntje coke. In dat laatste geval natuurlijk gewoon in het openbaar.

Leerkrachten
Zelf heb je waarschijnlijk een jaar of vijf zes min of meer in dezelfde klas gezeten. Leerkrachten hebben bijna allemaal een jaar of dertig lang een stuk of vijftien verschillende klassen tegelijkertijd gehad. Je moet dus wel een ontzettende kwal zijn geweest als ze je nog kunnen herinneren. Of een nog groter genie dan je zelf voor mogelijk houdt natuurlijk. Het heeft dan ook nauwelijks zin om met hen te praten. En als je het toch doet, heb dan compassie. Ze staan nog altijd dezelfde stof aan gelijksoortige etters uit te leggen in slecht geventileerde veel te kleine stinkende lokalen. Geen wonder dat ze nóg stoffiger en grijzer zijn geworden.

Jeugdliefde
Alles op de reünie draait om het weerzien. Wat is er terecht gekomen van de geheime liefdes tegen wie je nooit iets durfde zeggen? En van degene(n) met wie je voor het eerst hebt gezoend of misschien zelfs mee hebt gefriemeld? Dit is misschien de laatste gelegenheid om weer contact te leggen. Zie ook onder ‘after party’.

Originaliteit
Wat doe jij tegenwoordig? Kinderen. Woonplaats. Getrouwd. Gescheiden. Wat heb je ook al weer gestudeerd? Weet je nog …? Een reünie hangt van clichés aan elkaar en dan is het zaak origineel uit de hoek te komen. Dat valt niet mee. Maar gelukkig heb je de site van het Humoristisch Front ontdekt. Daar staan allerhande grappen en grollen die nog niet algemeen bekend zijn en speciaal voor de reünie hebben we nog een paar nieuwe in petto.

Als er nog paters onder de leerkrachten van de oude school rondlopen, is het in sommige gevallen wellicht gepast enige keren met luide stemme “Wir haben es wel degelijk gewusst” te bezigen. Stenen gooien is minder gepast en kan eigenlijk alleen als je zeker weet dat je zelf, net als de paus, zonder zonden bent.
“Ik heb altijd gedacht dat schoonheid vergankelijk was, maar nu ik jou zie …” en daar kun je afhankelijk van de situatie en het gewenste effect natuurlijk aan toevoegen “… begin ik te twijfelen!” of “… weet ik het zeker!”
Tegen de vroeg kale klasgenoot: “Je streken heb je zeker niet verloren!”
Als iemand opmerkt dat je toch wel erg dik bent geworden: “Jazeker, ik groei nog steeds!”
Als de muziek te hard staat om met dat vriendinnetje van vroeger te praten: “Zijn ongewenste intimiteiten echt erger dan te harde muziek?”
Als de bitterballen rondkomen: “Japanse sushis zijn niet alleen veel gezonder dan Hollandse snacks, ze werken ook veel harder.”
Tegen de rancuneuze klasgenoot die de PVV blijkt aan te hangen: “Ach lul toch niet. Nederland is overbewolkt!”
Tegen het oude vriendinnetje dat alleen Spa wil drinken: “Van bronwater ga je zo klaterend plassen!”
Als je tijdens de crisis je baan hebt verloren en nooit meer aan de bak dreigt te komen: “Ik hoef niet meer te werken, maar ik heb het toch druk.”
En tegen de interimmanager met zijn adviesbureau waar je maar niet van af kunt komen: “Een volle blaas is ook een prima adviesorgaan!”

After party
Is de reünie geslaagd en heb je contacten gelegd, schroom dan niet om hen of haar mee te vragen naar het café of, als het heel leuk was, naar een restaurant om een hapje te gaan eten. Grand Café Rembrandt lijkt ons een aardige suggestie. Hou ook daar de conversatie op een behoorlijk niveau.

“Dat hoor je mij niet verzwijgen”, is een heel handige als het gesprek op de teleurstellingen uit het leven dreigt uit te draaien.
Over de overledenen: “Heel triest allemaal, maar we kunnen nu eenmaal niet zonder een natuurlijke afvloeiingsregeling”.
En als het dan toch nog gezellig wordt: “Vreemd gaan is meestal een gevolg van jeugdervaringen”. En dan maar hopen dat ze niet antwoordt: “Niet vreemd gaan ook!”

Hiphopmoe

2010-03-18T16:33:00.002+01:00

De heren Two en Square van het DJ-duo Dj22 trekken al jaren het land door van getto naar prachtbuurt en van achterstandswijk tot no-go area. Met hun bonkebonkewagen rijden ze van drive-in discotheek naar graffitispuitmuur om hun kunsten te vertonen. Ze nederhoppen rapper en rapper, beatmixen kent voor hen geen geheimen en zelf houden ze het erop dat het turntablisme aan hun creatieve geest in ontsproten. In een exclusief interview voor dit blog vroegen wij de heren of ze er nooit moe van worden.

Worden jullie er nooit moe van?
"spuugzat spuugzat
zo dan weet je dat
we hebben het gehad
er in zit de klad
spuugzat spuugzat
van de chat en de qat
zo dan weet je dat
geef ze maar met de lat
op hun blote gat"

Zo, dat is nog al sterk uitgedrukt. Wat is het probleem?
"weet je dat
als de dat
hebt gehad
dat ze schieten lieve schat
dat dan alles wordt gejat
wat je ooit hebt gehad
en dat vrat
ja dat vrat
aan je togus als een rat
en dan heb je het gehad
spuugzat spuugzat"

Terwijl Dj2 steeds heftiger begint te gesticuleren is Square een breakdansje begonnen. Om te illustreren wat een moeite ze vaak moeten doen om de kogels te ontwijken, geeft hij desgevraagd volmondig toe.

Waarom stoppen jullie er dan niet mee?
"Daarom stoppen we er ook mee. Natuurlijk zijn wij draaikonten. Maar wij hebben thuis andere verantwoordelijkheden. Zowel Square als ik hebben thuis vrouw en kinderen. We gaan het nu veel rustiger aan doen en draaien voortaan heel andere muziek. Het is natuurlijk new skin for old ceremony, of zoals wij rappers zeggen, ouwe wijn in nieuwe zakken, maar wij gaan uit een heel ander vaatje tappen."

Jeugdsentiment en een prijsvraag

2010-03-11T17:39:00.009+01:00

Heel lang geleden, toen Dik Huubke nog klein was, zat hij op het kerkkoor. Drie keer per week kwam de jongens bij elkaar om te repeteren onder leiding van een pater. Op donderdagavond was er repetitie met de heren, zoals de bassen en tenoren werden genoemd. ’s Zondags, tijdens de hoogmis, zongen ze meerstemmige missen van Mozart, Palestrina en nog allerlei andere beroemde componisten. En behalve het Kyrië, de Gloria, het Sanctus en het Agnus Dei werden tussendoor nog allerlei andere stukken gezongen. Soms werd de mis rechtstreeks op de radio uitgezonden. En af en toe maakte de KRO zelfs een orkestregistratie. We waren trost op ons jongenskoor. Vooral omdat we met voetballen altijd van het Heilig Hart Koor wonnen. En in de zomervakantie gingen we een week op kamp. Wat een feest!

Little Marc was in die tijd nóg kleiner. Hij zat niet op het koor, maar was misdienaar. Koorknapen en misdienaars lagen elkaar niet zo. Ze misgunden elkaar de stiekeme slok van de miswijn in de sacristie. En de koorknapen vonden de misdienaars maar heilige boontjes. Mietjes op hun knietjes. Met kanten rokjes en wierookstokjes. En de misdienaars vonden de koorknapen slijmerds. Wel altijd zo mooi mogelijk zingen, maar ondertussen stiekem keten op het koor. Kruipen, gluipen en als het even kon miswijn zuipen. Er kon bepaald niet van een gezonde rivaliteit worden gesproken.

De haat, nijd en klassenstrijd tussen de beide groepen kreeg een vervolg op het schoolplein. Op de katholieke lagere jongensschool speelden ze stoere spelletjes. Bonken bijvoorbeeld, waarbij een rij jongens achter elkaar ging staan, jongen na jongen, voorovergebogen, met het hoofd onder het kruis van de jongen voor hem. Daar sprong dan een andere jongen met een grote spreidsprong bovenop, om vervolgens achteraan te sluiten. Daar vielen regelmatig gewonden bij. En dan werd er geknokt. “Ruzie, ruzie, ruzie”, riepen de omstanders. Tot de meester kwam en de vechtersbazen aan hun oren uit elkaar trok. De koorknapen en misdienaars waren daar meestal niet bij betrokken. Want als de pastoor er achter kwam, nam hij je apart. En wat er dan gebeurde, daar werd alleen over gefluisterd. Maar als een misdienaar de kans kreeg een koorknaap een hak te zetten, zou hij het niet laten. En andersom al helemaal niet.

Tussen al dat gekrakeel viel het op dat Little Marc (die toen nog gewoon Mark heette) en Dik Huubke steeds vaker elkaars aanwezigheid zochten. Op de een of andere manier voelden ze zich tot elkaar aangetrokken. Ze werden vrienden. Maar de klasgenoten vonden zo’n interculturele vriendschap nauwelijks acceptabel. En het pesten ging in die dagen heel wat verder dan tegenwoordig.

Little Marc en Dik Huubke zijn nu al jaren getrouwd. In bed halen ze nog wel eens herinneringen op aan die goede oude tijd. Ze hebben hun geaardheid nooit verborgen gehouden en al vervreemden ze van de kerk, ze gingen er toch nog regelmatig naar toe. Hun bloedeigen zoon, van een donoreitje en een spermacocktail van beide vaders, hebben ze zelfs laten dopen. Het is een flinke kerel geworden, met heel wat aardjes, naar zijn vaartjes. Sinds enkele jaren verdient hij om zijn balletlessen te bekostigen wat bij in Tosti-restaurant De Achterdeur.

Ondanks de benepenheid van vroeger was alles toch nog goed gekomen, leek het, maar toen verschenen er ineens verontrustende berichten in de pers. Prins Carnaval mocht niet ter communie omdat hij homo was. Op kostscholen, kloosters en kerken bleken in Marcs en Huubkes jongensjaren allerlei kinderen te zijn misbruikt. De roze brigade, mannen en vrouwen gelijk, trok gezamenlijk op naar de Sint Jan. Henk Krol van de Gaykrant voerde zelf het achterkamertjesoverleg met het episcopaat. En onze beide stripfiguren schaamden zich dood. Waren ze zelf misschien ook wel eens door een pater bij hun pielemuisje gegrepen? Hadden ze het verdrongen? Of waren zij misschien de twee enige jongetjes die de kapelaan niet konden bekoren? En waar kwam die ellendige archaïsche trutmoraal toch opeens allemaal weer vandaan?

Tot overmaat van ramp kreeg zoonlief in Restaurant De Achterdeur geheel onverwachts een kerkelijke ambtsdrager aan tafel. Hij kon zich niet inhouden. En zei …

De ballontekst kunt u invullen onder 'reacties' hieronder. Gewoon even klikken en de instructies volgen. Als u voor 'anoniem' kiest, zet dan wel even uw naam in de tekst, anders grijpt u misschien naast de prijs!

Is Wim van der Zanden een weegschaal?

2010-03-04T16:43:00.008+01:00

De lokale partijen hebben het in de Gemeenteraadsverkiezingen uitstekend gedaan. In Boxtel werd Balans de grootste partij. Het Nieuw Humoristisch Front heeft gemeend een loflied op de partij te moeten schrijven.

Als een bascule
(Op de wijs van: Aan de trapeze / A.M.G. Schmidt & H. Bannink / 1967)

Eerlijk en open in ’t stadsbestuur staan.
Dat doen ze goed, daar werken ze aan.
Niet blijven dralen in wikken en wegen
Altijd bereid goede raad te geven.
Wim, Willy, Petra, Erika en Jan
Zij gaan ervoor en u weet dat het kan.

Ach kon iedereen zo in evenwicht blijven
Dan was ’t afgelopen met schreeuwen en kijven,
Dan kwam er een einde aan ’t zeuren en zeiken,
En zou iedereen heel wat vrolijker kijken.
Wim heeft voor het raadswerk de juiste formule,
Want hij blijft in balans, als een bascule.
Hij kent voor ’t college de toverformule,
Als een bascule, als een bascule.

Betrouwbaar, daadkrachtig ’t college in gaan.
Dat wil hij wel, daar werkt hij aan.
Niet blijven dralen in wikken en wegen
Altijd bereid een besluit te nemen.
Voor ’t Boxtels college een nieuw beleidsplan
Zij gaan ervoor en u weet dat het kan.

Ach kon iedereen zoveel werk versjouwen,
Wat zouwen we dan van de mensheid gaan houwen,
Dan had geen gemeente begrotingsproblemen
Of enige moeite met straatcoachsystemen.
Wim heeft voor het raadswerk de juiste formule,
Want hij blijft in balans, als een bascule.
Hij kent voor ’t college de toverformule,
Als een bascule, als een bascule.

Maar we zullen hen natuurlijk wel heel kritisch volgen!

Tien kilometer humor

2010-02-25T16:24:00.005+01:00

Voor Sven Kramer is het natuurlijk het ergste. Jaren training bleken in een splitsecond voor niets te zijn geweest. Maar voor ons was het ook een drama. Maanden hadden we ons verheugd op goud op de tien kilometer. Op de vijf durfden we niet te gokken. Maar de tien was zeker. Ter verhoging van de feestvreugde hadden we een cartoon bedacht van zo’n grote klasse dat we …

Ach, we bewaren hem maar voor over vier jaar. En ja, hoor, wij hebben ook gauw een grap over de catastrofe gemaakt. Gelukkig is ie nog origineel, want de concurrentie in Hollandhumorland is ongekend groot dezer dagen.

We hadden het idee nog maar net doorgepraat, toen woensdagochtend de eerste mailtjes al binnenkwamen. Een klein overzichtje met dank aan Rob van Meurs:

Donderdagochtend bleek ook Bert Wagendorp in De Volkskrant weer heel leuk. Wij wilden zelf pleiten voor een parlementaire enquête, maar dat kan na zijn ‘commissie van regeringswege’ ook al niet meer.

Maar het beste grapje kwam van Hilbert van der Duim in DWDD van woensdagavond. Ooit reed hij een ronde te weinig op de vijfduizend meter en dat kostte hem de wereldtitel. Hij vertelde dat het hem als hij in het café komt, het maakt niet uit waar, nog altijd een rondje extra kost.

Analyse en stemadvies

2010-02-18T15:38:00.000+01:00

Het carnaval zit er weer op. Tijd om het leven weer aan de serieuze zaken des te wijden. Waarbij natuurlijk vooral de verkiezingen om aandacht vragen.

Little Marc en Dik Huubke hebben zich opgeofferd en het hele carnavalsweekend besteed aan een grondige analyse van de verkiezingsprogramma’s. Niet alleen van de politieke partijen die in Boxtel meedoen. Maar ook van alle andere gemeenten. Op die manier zijn ze tot een conclusie gekomen waar de Stemwijzer en andere van dit soort softe sites wel heel schril bij afsteken. Is het daar nog vrijblijvend en voor ieder wat wils. De conclusie van het Nihuf, zoals het Nieuw Humoristisch Front steeds vaker in de media wordt genoemd, is heel wat steviger. Ieder weldenkend mens zal hem onderschrijven.

Abdicatie en sleuteloverdracht

2010-02-11T17:25:00.004+01:00

We hebben nog wat toeters en trompetten nodig, het liefst een heus valsblaasensemble, maar dan is ons kostje wel gekocht. Hier kunnen we de rest van het jaar op vooruit. Dit wordt een wereldhit!

Hoezee, hoezee, hoezee!
O jee, o, nee, wat nou!

Zoals algemeen bekend
Beneden de grote rivieren
Hoort het hele gouvernement
ook Carnaval te vieren.
Den burger die treedt af
En draagt de sleutel over
Het klinkt misschien heel maf
Maar de Prins die neemt het over.

Hoera, hoera, hoera!
Laten we daar driewerf op klinken.
Eén bier, twee bier, drie bier,
Op zijn gezondheid drinken!

Hoezee, hoezee, hoezee!
O jee, o, nee, wat nou!

Ging het zo maar in Den Haag,
Dan hadden we wat te vieren
Want het wordt zowat een plaag
Hoe ze daar zitten te klieren.
En zelfs de koningin
Moet er eens over denken
Om de sleutel van het land
Aan de jonge prins te schenken.

Hoera, hoera, hoera!
Laten we daar driewerf op klinken.
Eén bier, twee bier, drie bier,
Op haar gezondheid drinken!

Hoezee, hoezee, hoezee!
O jee, o, nee, wat nou!
Hoezee, hoezee, hoezee!
O jee, o, nee, wat nou!

Jip en Janneke in een boze wereld

2010-02-04T17:06:00.000+01:00

Sjors was bij lange na niet de grootste van de klas. Maar hij had het wel voor het zeggen. De meeste kinderen waren een beetje bang voor hem. Ze waren eigenlijk allemaal heel erg voor Sjors of heel erg tegen. Maar van die laatste categorie waren er niet zo veel. De meesten vonden hen maar rotjongens.

Jip wilde graag Sjors’ vriendje zijn. Maar hij was wel een beetje bang voor de rotjongens. Want die probeerden niet alleen Sjors te pesten, maar iedereen die al te duidelijk op zijn hand was.

Eén keer hadden de rotjongens Sjors’ mooiste bouwwerk in de bouwhoek omgegooid. Dat hadden ze geweten. Sjors had een groot rechtvaardigheidsgevoel, vond hij zelf, en hij had hen gruwelijk teruggepakt. Hij was dan wel niet zo groot, maar hij was behoorlijk gehaaid. Hij had het beste speelgoed en hij probeerde al zijn vriendjes te mobiliseren om de rotjongens een hak te zetten. En hij wist dat de allergrootste jongens zich er toch niet mee zouden bemoeien. De ene was zo groot dat hij zijn vadsige lijf nauwelijks onder controle had. En de andere had zoveel geld aan Sjors geleend dat hij zijn mond wel zou houden. Anders zag hij zijn centen misschien nooit meer terug.

Jip wist zich geen raad. Als hij met Sjors meedeed, zou hij misschien klappen beuren. Zelf stond hij ook wel graag met zijn vingertje omhoog om misstanden te veroordelen, maar als het er op aan kwam, was hij niet zo’n held. En bovendien: wat zou Janneke er van vinden. Zij hield niet zo van vechten en Jip was heel erg op Janneke.

Hij had een heel diplomatiek antwoord bedacht, vond hij zelf. Maar nu, achteraf, was Janneke toch boos. Hij had dapper moeten zijn en tegen Sjors moeten zeggen dat hij niet meedeed, vond ze. Ze had makkelijk praten. “Met de kennis van nu …” begon Jip zijn genuanceerde verklaring om alles uit te leggen. En nu was ze helemaal woedend. Hij moest plechtig beloven dat hij het nooit meer zou doen. En dat vond Jip best moeilijk.

Te laat

2010-01-28T16:22:00.002+01:00

Hier in het rustieke dorpje Boxtel viel het allemaal nog wel mee, maar in de landelijke politiek en op het wereldtoneel schreeuwden de talloze strapatsen van de lieden in de top om grappen en grollen. Little Marc & Dik Huubke wisten gewoon niet waar ze moesten beginnen en hebben afgelopen weekend wekenlang zitten brainstormen wat het zou moeten worden.

Balkenende in tranen en op de knieën voor Mariëtte Hamer met als tekstballonntje “Ik kan het allemaal uitleggen!” of “Met de kennis van nu zal ik het nooit meer doen!” vonden ze al niet actueel genoeg meer. De hypes gaan snel de laatste tijd.

Het Nieuw Humoristisch Front dat op de wijze van Spyker en Saab officieel bekend maakt Disney Studio’s over te nemen, leek de heren wat megalomaan al gaat de vergelijking nog zo goed op. Het Front verkoopt ook ongeveer vijftig cartoons per jaar.

De veiligheids-check op Schiphol met een peepshow om naar de plaatjes van de bodyscanner te kijken was al in een vroeg stadium afgevallen. Net als de veiligheidsbeambte die verordonneerd de schoenen, de broeksriem en de onderboek uit te trekken. Te plat.

Iets met Prins Bernhard misschien? “Nu voor het meest actuele nieuws: Prins Bernhard was al voor de oorlog fout in de oorlog.” Maar wat verzinnen we daar voor plaatje bij?

Nee, het was duidelijk: het moest over Minister Eurlings gaan en zijn fantastische idee om de ANWB-leden over de kilometerheffing te laten beslissen. “Dan schrijf ik op het blog dat de Vereniging Eigen Huis mag beslissen over de hypotheekrenteaftrek, de ABVA/Kabo over de ambtenarensalarissen, de ANVR over de vakantiedagen, en ROVER over het spoorboekje en de treintarieven”, zei Dik Huubke zondagavond, maar nu het zo ver is, ziet hij er maar van af, want die grap heeft al in alle kranten gestaan.

Er kwam nog al een rij briljante ideeën voorbij, al zeggen Little Marc & Dik Huubke dat zelf:

Een automobilist die voor honderden Euro’s een SUV staat vol te tanken, wordt gevraagd of hij voor of tegen de kilometerheffing is.
Een stemlokaal waar niet om de stemkaart, maar om de lidmaatschapskaart van de ANWB wordt gevraagd.
Een wegenwacht die langs de deur gaat om te enquêteren.

En toen wisten ze het ineens. Ze zouden gewoon een praatpaal tekenen en daar zelf bij gaan staan stoeien, omdat de één voor wil stemmen en de ander tegen. Zo namen ze zelf mooi geen standpunt in, dus hoefden ze het niet oneens te zijn. Zondagavond werd voor die cartoon gekozen. De bijeenkomst werd geschorst tot maandagavond. Dik Huubke zou een praatpaal uitgraven, zodat ze op hun gemak lekker warm binnen konden poseren. Maar eerst nog een kopje koffie en naar DWDD kijken.

Ze schrokken zich een ongeluk. Hun idee was gejat. Is de privacy dan nergens meer veilig? Slaat de computercriminaliteit ook al in eigen huis toe?

Balen, brullen en zich bedrinken. Dat was het enige dat erop zat en van werken kwam hoegenaamd niets. De volgende morgen aan het ontbijt deed Jos Collignon er nog een schepje bovenop. En toen hebben we de cartoon maar veranderd. Maar misschien was de eerste versie toch leuker.

Stort a.u.b. op 555

2010-01-21T17:25:00.002+01:00

We leven in verschrikkelijke tijden. De natuur is helemaal van slag. Zelfs de aarde beeft, al mogen we daar geen grappen over maken. En de mensheid telt steeds meer keiharde, ijskoude, misselijkmakende types.

Op de televisie was een Amerikaanse dominee te zien die doodleuk beweerde dat de aardbeving op Haïti een straf van God was, omdat de Haïtianen in een strijd tegen kolonisator Frankrijk meer dan tweehonderd jaar geleden hun ziel aan de duivel hadden verkocht. Ook de vier orkanen die het eiland vorig jaar troffen, hoorden bij de goddelijke vergeldingsacties.

Laten we nou eens aannemen dat de gelovigen gelijk hebben. Dat er echt een God bestaat. Wordt het dan niet hoogtijd dat we maatregelen nemen om ons tegen die schurk te beschermen? Een raketschild of zo.

Maar niet alleen in Amerika wemelt het van de dwazen. Het Nederlandse publiek wil blijkens een peiling van Een Vandaag voor ongeveer zestig procent niets maar dan ook niets doneren voor de slachtoffers omdat de salarissen van de directeuren van de hulporganisaties zo hoog zijn. Het is verdomme of je een zwaargewonde op straat ziet liggen, maar weigert 112 te bellen omdat de specialisten te veel verdienen.

Zelfs Dik Huubke wordt er chagrijnig van. Hij heeft een hele middag zitten typen om zo veel mogelijk vloeken op dit blog te publiceren. Uiteindelijk heeft hij daar maar van afgezien, want hij is nu zelf ook getroffen door een straf van God.

Teneinde raad heeft hij besloten zijn gage voor de cartoon van deze week aan giro 555 over te maken. Lezers van dit blog, doet u alstublieft mee. De strijkstok is in de meeste gevallen echt alleen maar verzonnen door journalisten die een sappig verhaal nodig hebben en liever het Ungesundes Volksempfinden verwoorden dan de waarheid te zoeken. Alle jaarverslagen van de grote hulporganisaties staan op het internet. Hier vind je bijvoorbeeld het jaarverslag van het Rode Kruis Nederland. En hier dat van Oxfam Novib. Uit de cijfers blijkt overduidelijk dat ze het stuk voor stuk uitstekend doen. Dat mevrouw Farah Karimi een dikke ton verdient ... so what? Wat een armetierigheid om daar over te vallen. En dat minder dan een half procent van de opbrengst van de tsunami-actie nog niet is besteed, lijkt me eerder een geweldige prestatie dan iets verwijtbaars. En trouwens: ze hebben honger daar in Haïti!

Winterkost

2010-01-14T16:45:00.000+01:00

Voor het ontbijt had Little Marc een paar eitjes gekookt. Daar houdt Dik Huubke zo van. Niet te hard, maar zeker ook niet vloeibaar. Halfzacht, zeg maar. Precies zoals bij Dik Huubke past.

Zoals zo vaak hadden ze het aan het ontbijt over de cartoon van de week.
“Welk onderwerp zullen we deze week eens aansnijden?” zei Little Marc.
“Bah, het zout is op!” zei Dik Huubke, die net zijn eitje had gepeld.
“Die is wel erg flauw!” antwoordde Little Marc. Maar het bleek geen grap. Het was de harde werkelijkheid.

Fluks gingen de cartoonfiguren naar de badkamer, maar ze moesten ongewassen naar de supermarkt, want er was zelfs geen korreltje badzout meer. Helaas bleken ook alle Heinen, Appies en buurtsupers uitverkocht. Zelfs bij de Boerenbond was niets meer voorradig. En ook Akzo bleek bij telefonische navraag niet meer te kunnen leveren.

Teleurgesteld schuifelden de twee striphelden over de slecht geveegde stoepen en het spekgladde wegdek naar huis, moe, tot op het bot verkleumd, met lege magen en gebogen hoofden. Een toevallige passant had medelijden met het geslagen duo. Zo kwam er toch nog een lichtpuntje in deze duistere geschiedenis. Wat waren ze opgelucht.

Over de nostalgie en de elfstedentocht

2010-01-07T16:30:00.003+01:00

Hij was oud. Heel erg oud. Onder zijn spierwitte haren gloeide een rood gezicht. Op zijn voorhoofd parelden zweetdruppels, die zich langs zijn neus een weg baanden tot in zijn enorme snor. De beide uiteinden van het gevaarte krulden echter niet meer omhoog, wat kennelijk de bedoeling was, maar werden omlaag getrokken door twee enorme ijspegels. Hij droeg muts noch handschoenen. Sterker nog: barrevoets baande hij zich een weg door de sneeuw.

"Koud hè?" zei Dik Huubke.

“Koud?” zei hij vol verbazing. “Jullie weten niet wat kou is. Het is bloedheet. Vroeger kon het pas vriezen. Toen hebben we echt afgezien.”

“Doelt u op de Elfstedentocht van 1963?” vroegen Little Marc en Dik Huubke eerbiedig in koor.

“Neen”, zei de man. “Op de tocht van 1812!”

Vol verbazing keken onze twee striphelden hem aan. “1812? Werd er toen ook al een Elfstedentocht gereden?”

En toen stak de hoogbejaarde van wal. De tocht der tochten was toen heel anders. Veel langer ook, vertelde hij. “We vertrokken uit Parijs met een deelnemersveld van maar liefst 691.500 man. Een deel te paard, maar het merendeel te voet.”

“Parijs? Te voet?” vroeg Little Marc.
“Hadden jullie dan geen schaatsen? Of moesten jullie veel klunen?”vroeg Dik Huubke.

“Ach, hadden we maar schaatsen gehad”, zei de man. “De eerste stempelpost stond in Basel. Maar daar hebben we nauwelijks de tijd genomen om op adem te komen. Wij marcheerden door. Eerst naar München en toen over Berlijn naar Warschau. We zijn de Memel overgestoken en daarna de Dnjepr. De bevoorrading was toen al grotendeels weggevallen, maar met scheurbuik en hongerklop ploeterden wij voort. Bij Smolensk en Borodino zijn bijna de helft van mijn makkers om het leven gekomen. Maar het zou nog erger worden. Veel erger!”

Little Marc en Dik Huubke konden hun oren nauwelijks geloven. Ze wilden zelf ook iets te berde brengen, maar de oude man was niet te stuiten.

“Na 82 dagen bereikten we Moskou. We hadden ons er veel van voorgesteld, maar de stad was verlaten. Iedereen was er weggetrokken en er was niets. Nog geen kruimeltje brood. En toen moesten we ook nog terug.”

“Wat is dit voor een raar verha ...” probeerde Dik Huubke, maar hij kwam er niet tussen.

“Het vroor die winter veertig graden. Overdag! ’s Nachts was het nog aanmerkelijk kouder. Iedereen leed aan vreselijke ziektes en we leefden op afgevroren ledematen en soms braadden we een lijk. Bij de Berenzina werden we volkomen in de pan gehakt. Het ijs was er meters dik. De Kozakken kleedden de weinige overlevenden tot op de blote huid uit en om hen zo in de sneeuwwoestijn achter te laten. Sindsdien heb ik nooit schoenen meer gedragen. Dat is niet nodig: congelatio permafrostose, mijn voeten ontdooien nooit meer. De moraal was totaal weggeslagen. Bijna iedereen die de kou overleefde, deserteerde. Behalve Napoleon zelf, bereikten slechts een paar honderd man de finish. Maar wat ben ik blij met mijn erekruisje. Poe, wat is het warm. Bah!”

De allerbeste wensen

2009-12-26T02:38:00.006+01:00

“Gelukkig Nieuwjaar” of “De beste wensen” is zo afgezaagd. Als u een originelere wens wilt, kunt u op dit blog terecht.

We beginnen met enkele prenieuwjaarswensen, voor oudejaarsavond, en zullen één en ander in de loop van de week aanvullen.

Moge de oliebollen en de champagne u wel bekomen.
Moge u de jaarwisseling in gepaste dronkenschap passeren.
Veel plachutta’s en novotny’s.
“Jacquardweefsel” met de q op drie keer de letterwaarde en 27 keer de woordwaarde voor het geheel.
Veel wind in de zeilen. Vooral ook bij de jeugdzorg en voor Laura.
Weinig geluk in het spel.
Een mooi nieuw decennium.
Dat we voortaan verschoond mogen blijven van lariekoekerige kerstredes van de koningin. Voor dit soort nonsens zou Balkenende af moeten treden. En dat hij daar snel toe gedwongen wordt.
Dat we voortaan ook op zaterdag- en zondagochtend en vooral op feestdagen normale nieuwsuitzendingen van de NOS mogen krijgen, bijvoorbeeld als er een aanslag is gepleegd op een KLM-Delta toestel waar CNN een hele nacht over uitzendt termijl er in Nederland tot het kerstweekend voorbij is hooguit een regeltje op teletekets pleegt te worden gepubliceerd. En daarna iedere dag het hele journaal. Wat een amateurs!!
Glukkig nie waar!
Een aandachtig en aardachtig 2010.
Harde heelmeesters!
Leve de republiek!
Wakker en fris beginnen. Dan loopt het geld vanzelf binnen!
Elfsteden toch nog!

Weeralarm: kerstnacht overal geannuleerd!

2009-12-24T15:04:00.001+01:00

De situatie in Nederland is zeer nijpend. Zowel het KNMI als de ANWB heeft een weeralarm afgekondigd: het wordt vanavond extreem glad. Vooralsnog slaan de burgerlijke autoriteiten het dringende advies om binnen te blijven in de wind, maar gelukkig heeft de Nederlandse Synode van Kerken ingezien dat een kerstviering onder deze omstandigheden volstrekt ongepast is. In het hele land zijn alle diensten geannuleerd.

Een woordvoerder van het episcopaat verklaart desgevraagd dat Jezus zelf heeft ingegrepen. “Hij acht het niet opportuun om bij ijzel voor de 2009e keer ter wereld te komen en slaat daarom een jaartje over. Daarmee is een unieke situatie ontstaan. Wij hebben ons daar als kerkelijke instanties bij neer te leggen. Of Pasen en Pinksteren in 2010 nu wel door kunnen gaan, is nog niet bekend; misschien moeten we beide feesten provisorisch vieren op één dag. Veel erger is dat in sommige buitenlanden tot onze spijt de kerstviering wel doorgaat: dat getuigt niet alleen van een groot gebrek aan solidariteit met het Nederlandse kerkvolk, maar is ook een teken aan de wand. De goddeloosheid gaat tegenwoordig zo ver dat zelfs Gods woord niet overal meer vanzelfsprekend wordt aanvaard. Nooit eerder in de kerkelijke geschiedenis is de kudde zo ver afgedwaald.”

Hoezeer de herderlijke ambtsdrager daarmee de spijker op de kop slaat, blijkt wel in het katholieke Boxtel. Weliswaar zit daar het CDA op belangrijke posten in het college, maar desondanks weigert de gemeentelijke overheid de burgerlijke activiteiten in de kerstnacht te staken. “Wij hebben geen keus”, verklaart burgemeester Van Beers. “Contract is contract. De kunststofkunstijsbaan blijft open net als de oliebollenkraam. En ook politie en brandweer zullen zo nodig uitrukken. Alleen de vuilophaaldienst hebben we morgenochtend opgeschort.”

Intussen wordt de bewoners wel dringend verzocht het plastic uit het huishoudelijk afval apart te houden. Van Beers: “Dat wordt bij de eerst mogelijke gelegenheid in 2010 opgehaald. We hebben het dringend nodig om de kunstijsbaan klimaatneutraal te houden. Anders lopen we het risico nooit meer normaal kerstmis te kunnen vieren.”

Nationaal dictaat

2009-12-17T17:36:00.002+01:00

We lezen het dictaat eerst in zijn geheel voor. Daarna zin voor zin, langzaam en in stukjes, waarna iedere zin nogmaals in zijn geheel wordt herhaald. Gaat u er maar even gemakkelijk voor zitten.

Nu de gletsjers van de Hardanger Vidda via Oost-Groningen tot in Brabant zijn doorgedrongen, mogen we met een gerust hart veronderstellen dat de klimaatconferentie in de Deense hoofdstad Kopenhagen, waar recentelijk diplomaten van heinde en verre om de onderhandelingstafels zijn neergestreken, bijzonder succesvol zal worden afgerond.
Geheel anders is het gesteld met de vaccinatieplicht: wie goed Nederlanderschap wil tonen, zal eraan moeten geloven, anders zullen de ruimingen van mens en dier exponentieel toenemen tot een nimmermeer te stuiten euthanasiecarrousel, zoals de boerenstand nu door schade en schande moet ervaren.
Hoogzwangere geiten worden met gezwinde spoed in speciaal voor hen gefabriceerde destructoren doorgedraaid; Q-koorts is een zoönose en wordt veroorzaakt door de intracellulair levende, Gram-negatieve bacterie Coxiella burnetii, die lang buiten de gastheer in leven kan blijven.
Op de vraag of de politiek door tijdig ingrijpen dit soort massaslachtingen met alle bijkomende diepmenselijke tragiek had kunnen voorkomen, antwoordden zowel het Nieuw Humoristisch Front als diverse minder vrolijk gestemde dierenactivistengroeperingen eerder deze week volmondig ja; Marianne Thieme van de Dierenpartij sprak zelfs van 'dood door schuld'.
Het pittoreske Brabantse land dreigt in de nabije toekomst aanzienlijk minder aantrekkelijk te worden nu het weidse weidelandschap in de komende jaren nog nauwelijks schapen of geiten zal accommoderen.
Een ruwe telling heeft overduidelijk aangetoond dat de verantwoordelijke politici in deze kwestie gemiddeld 29 fouten per persoon hebben gemaakt; onder den volke is de roep om consequenties luid en duidelijk, want zo gaat het niet langer.

Linkerk(r)ant

2009-12-12T10:20:00.006+01:00

De Linkerk(r)ant verscheen vandaag: jaargang 11 nummer 3 van het huisblad van PvdA/GroenLinks in Boxtel. Het nieuwe Koninklijke Shell-logo van GroenLinks werd niet gebruikt, maar wel een oude cartoon van het Nieuw Humoristisch Front.

De blogtekst die bij de cartoon hoort, vindt u hier.

Veel te druk

2009-12-10T15:31:00.002+01:00

Het blog van het NIHUF is een week achterop geraakt. Er viel weinig te lachen de laatste weken, want uw eindredacteur had het veel te druk. En hij had nog wel zulke geweldige suggesties van Little Marc gekregen.

Het begon al bij de repetitie. Dik Huubke had het helemaal gehad met de toeters en trompetten. Sex, drugs en rock-’n-roll, daar kwam hij voor. Als zware Kiss-fan, met een kamer vol posters van de bassist tijdens live-shows, speelt hij het liefste met bloed. Na de ontdekking van een vleermuizenval in zijn dakgoot, heeft hij dit najaar nog enkele weken intern gezeten op aanraden van een plaatselijke psycholoog. De therapie had tot opluchting van zijn ouders enig succes, maar nu was het weer helemaal mis. Hij brulde het uit. En dat werd er niet beter op na Little Marc’s commentaar.

“Zeg, Huubke... Wat loop je toch te grunten. Het is maar een muzikale hardcore ontmoeting met een stel hoempapa-gasten hoor. Mettalica deed het ook ongeveer zo. Dat klonk toch best vet. Laten we gewoon zelf ook zo'n taptoepakkie aan trekken. We zien wel waar het schip strand.”
“Nee, jij gaat lekker. Je haar danst!”

En dat was bij Little Marc weer tegen het zere been. Letterlijk. Want normaliter komt de vette naar zweet stinkende lange haardos van deze doorgewinterde rocker enkel in beweging door headbangen. Maar sinds hij bij het crowdsurfen een zware whiplash heeft opgelopen mag hij dit van zijn chiropractor en neuroloog absoluut niet meer doen. Nu is hij dus aangewezen op zijn conditioner.

Het had er alle schijn van dat het helemaal niets werd met dat gezamenlijke concert met de Boxtelse Harmonie Sint Gildenbond. Direct na aankomst in de muziekhal hadden de heren elkaar al bijna bont en blauw geslagen. Little Marc was spinnijdig. Hij liep maar te sjouwen terwijl Dik Huubke zich al drie keer had teruggetrokken om zogenaamd zijn neus te poederen. “Waar plaats ik mijn Marshall-torens op dit veel te kleine podium”, mopperde hij. “Kunnen die gasten met hun toeters niet achter in de zaal gaan zitten? Ik leg namelijk graag hele lange slidings af als ik op mijn knieën een solo ga plukken met mijn tanden.”

Ook Dik Huubke had zich inmiddels verschrikkelijk opgefokt. “Gewoon even je neus ophalen en de handjes laten wapperen, ouwe rukkerrocker”. “Ik heb goddomme een hernia”, zei Little Marc. En toen waren er klappen gevallen. Nog een geluk dat de schmink de verwondingen wel zou maskeren.

Bij de soundcheck met de harmonie liep het helemaal uit de hand. Na één plukje aan zijn Rickenbacker stoven de koperblazers naar de EHBO met onbekende buikklachten. “Wat doet de geschminkte idioot daar op het podium?” riep de dirigent. “Staat ie nog met z’n tong te zwaaien ook. Wat een kwal!”

U begrijpt dat het dak eraf ging. De Gemeenteraad heeft al een onafhankelijke onderzoekscommissie ingesteld om te onderzoeken hoe het zo uit de hand kon lopen. Waarschijnlijk iets met de evenementenvergunningen en een onbegrijpelijk falen van de driehoek. Maar helaas hadden we geen tijd om een fatsoenlijke blogtekst te maken. We moesten namelijk rijmen.

Sint vindt dat rijmen maar flauwekul.
Daarom geeft hij jou een lekkere grote dikke stijve boterletter.

Dat soort werk. En deze week lukt het helemaal niet. Want als je geen bonnetje hebt, moet je je bij iedere winkel de blaren op de tong lullen, anders krijg je je geld niet terug.

Analyse van de onderzoeksgegevens Middelbaar Beroeps Onderwijs

2009-11-26T16:55:00.002+01:00

“Kijk eens wat een mooie appels”, zei Little Marc toen we vorige week bij de groentekraam stonden. Het waren Elstars, maar de Cox, de goudrenetten en de golden delicious zagen er ook prima uit.
“Ik hou niet zo van appels”, zei Dik Huubke. “Doe maar een kilo conferences.”

En toen was het hek van de dam. “Als er nou ergens niets aan is, zijn het peren”, zei Little Marc. “Ik hou van een stevige byte. Peren, dat is softe kledderboel met een laf smaakje.”
“Laf? Jij hebt ook helemaal nergens verstand van. Peren zijn zalig, met een rijke smaak, niet te zoet. Lekker sappig. En de peervorm is trouwens veel mooier.”
“Lekker rond en stevig. Met een mooi steeltje. En dan helemaal afknagen tot het klokhuis. Heerlijk!”
“Appelwangetjes zijn nog wel leuk, maar daaronder zie ik graag een vrolijk peertje. Beetje breder op de heupen. Een niet al te plat buikje. En lekker smal in de schouders.”
“Ach jij altijd met je seksistische praatjes. Ik zie trouwens liever stevige appelvormen in een behaatje.”
“Ik wil verdomme peren!”
“Nee, appels zijn veel lekkerder!”

De marktkoopman had het zo eens aangehoord en hij wilde nu eindelijk wel eens wat verkopen. Hij probeerde de boel te sussen. “Over smaak valt nou eenmaal niet te twisten!” zei hij, maar toen keerden beide opposanten zich tegen hem.

“Als er ergens over te twisten valt, dan is het over smaak”, zei Dik Huubke.
“Wat denk jij anders dat we hier staan te doen!” riep Little Marc.
“Waar bemoei jij je eigenlijk mee!”

De marktkoopman zuchtte maar eens. “Je kunt nou eenmaal geen appels met peren vergelijken”, probeerde hij.

“O nee! Ze lijken anders verdomd veel op elkaar. Vruchtvlees met een schilletje. Een steeltje eraan. Net iets andere vorm. En peren zijn lekkerder!”
“Appels zijn lekkerder!”
“Nietes!”
“Welles!”

“Probeer anders eens stoofperen”, zei de marktkoopman. "Schillen. In vieren snijden. Opzetten met een laagje water, een scheutje honing, een kaneelstokje, een beetje limoenrasp. Die zijn vier voor een euro deze week. En de stoofperen, twee kilo voor één vijftig. Plus een kilo elstars voor een euro en een kilo conferences, ook van een euro, dat maakt samen precies vijf vijftig en dan maak ik er voor jullie afgerond vijf euro van. Krijg je het kaneelstokje er nog gratis bij!”

“Weet je wat niet te vergelijken is?” zei Dik Huubke: “Scholen!”

Balkenende moet hangen

2009-11-20T14:12:00.001+01:00

Geregtsdienaar: Heer regter, daar is de man die president van Europa wil worden.
Regter: Die man moet hangen. Hoe komt hij erbij?
Geregtsdienaar: Hij heeft zich kandidaat gesteld en campagne gevoerd.
Regter: Daaraan heeft hij zeer verkeerd gedaan, … hij moet hangen.
Jan-Peter: Regter, ik heb mij niet kandidaat gesteld en geen campagne gevoerd. Ik ben nooit kandidaat geweest. De geregtsdienaren hebben het me honderd keer gevraagd en steeds heb ik uitgelegd dat ik geen kandidaat ben en geen kandidaat wil zijn. Ik blijf gewoon premier.
Regter: Gij moet hangen, … gij verzwaart uwe misdaad door uwen eigenwaan. Het past niet aan iemand die … van iets beschuldigd is, zich voor een goed mensch te houden.
Jan-Peter: Maar regter, … er zijn getuigen die het zullen bevestigen. Ik heb me niet kandidaat gesteld. Ik wil geen kandidaat zijn en ik voer geen campagne. Dat hebben alle Nederlanders me honderd keer horen zeggen.
Regter: En al die berichten in de media dan? Gij moet hangen. Ge hebt u kandidaat gesteld, campagne gevoerd, en zijt ingenomen met u zelven, … drie kapitale punten. Wie zijt gij meneertje?
Meneertje: Ik ben Van Rompuy. Ik was naast Tony Blaire de enige kandidaat en heb campagne gevoerd en ben nu president van Europa.
Jan-Peter: Goddank, … regter, gij ziet dat ik geen kandidaat was, geen campagne heb gevoerd. En ik ben het ook niet geworden.
Regter: Hm, … ja, … zoo, … maar al die mediaberichten dan.
Van Rompuy: Neen, regter, hij heeft niet geacteerd in de media. Dat waren de media zelf. En de geregtsdienaren. Hij heeft integendeel veel goeds gedaan. Hij is een edel mensch.
Jan-Peter: Gij hoort het, regter, hij zegt dat ik een braaf mensch ben, …
Regter: Hm, … het derde punt blijft dus bestaan. Hij is schuldig aan eigenwaan. Hoe haalde hij het in zijn hoofd om kandidaat te willen zijn. Een blamage voor het land. Geregtsdienaar, voer dien man weg, hij moet hangen.

Boxtel heeft ’t!

2009-11-19T16:59:00.001+01:00

“Wat is dat nou weer voor een kop man? Amsterdam heeft ’t!”
“Amsterdam heeft ’t gehad!”
“Waar slaat dat nou weer op?”
“En in elk geval heb ik het gehad met Amsterdam.”
“Ja, duh!”
“Eén grote megalomane bouwput. Binnenkort verzinkt de hele o zo fraaie grachtengordel als een modern Atlantis in de blub onder de verrotte palen! Met Noordzuidlijn en al. Ze kunnen daar helemaal niks. Alle musea worden tegelijkertijd verbouwd en ze krijgen never nooit iets af, want ze kennen daar echt helema…”
“Ja, Boxtel is gezellig!”
“Ja, inderdaad. Hier is van alles te doen. En we hebben Brabant Goedgemutst!”
“We zijn weer goedgemutst, zul je bedoelen. Vooral jij.”
“Nee, dat museum. Dat gaat met overmacht de Willy Knippenbergprijs winnen!”
“Ach kom op!”
“Wedden?”

Uitstel van executie

2009-11-14T16:26:00.002+01:00

Het Nihuf heeft eergisteren min of meer voorspeld dat op vrijdag 13 november de wereld zou vergaan. Vooralsnog zijn er zelfs geen buitengewoon grote rampen in de publiciteit gekomen. Maar dat is geen reden opgelucht adem te halen.

De zogenaamde Leonid Meteor Shower bestaat wel degelijk en zal dit jaar heel wat heftiger zijn dan in andere jaren. Alleen heeft de mensheid in zijn wijsheid zo vaak de kalender gewijzigd dat ze in het heelal niet meer weten dat het gisteren vrijdag de 13e was op aarde. Maar dat het deze week gebeurt, staat vast. Kijk maar hier, of hier, of daar.

Ga dus iedere dag – zo lang als het nog duurt – op stap, uit, drinken, vrijen, alsof het je laatste dag is. Want de kans is heel groot dat dat ook zo is!

Aanvulling 19 november 2009
Het lijkt erop dat we de dans zijn ontprongen: kijk maar eens hier.

Of hier natuurlijk.
A large ball of fire streaking across the night time skies just after midnight had many Utahn's wondering what they saw early Wednesday morning. Dozens of calls came with people wondering if they ...

Morgen is het te laat!

2009-11-12T15:20:00.004+01:00

Gisteren 11-11 gevierd? Vreemde vrouwen gezoend? Of nog erger: de handen niet gewassen?

Ach vergeet het maar. Er is toch niets meer aan te doen. De incubatietijd van het virus is 48 uur. Voor vaccinatie bent u te laat. U mag van geluk spreken als u het late nieuws nog haalt met alle rampspoed die de niet-carnavalsvierders morgen zal treffen. En misschien bent u dan ook wel beter af. Want het wordt verschrikkelijk!

Dit blog is niet de plaats om alle voorspellingen te openbaren. Maar één waarschuwing mag niet ontbreken. Auto-ongelukken, valpartijen, een vliegtuigramp, enkele bomaanslagen, een uitgeschoten injectienaald … dat is allemaal dagelijkse kost, maar morgen … o jee morgen!

Wel eens van de Leonid Meteorietenregen gehoord? Nee, natuurlijk niet. De autoriteiten willen paniek voorkomen. Ieder jaar in het midden van november kruist de aarde de baan van een ontplofte komeet. Miljoenen grotere en kleinere brokstukken van het vergane hemellichaam zoeven met schieronmetelijke snelheid door het heelal. Daar merken wij niets van. Tot die brokstukken in onze dampkring komen. Door de plotselinge wrijving gaan ze gloeien. Ze verbranden en vallen soms uiteen met opmerkelijke lichtflitsen als gevolg, die wij waarnemen als vallende sterren. Niets aan de hand, tenminste meestal, en voor bijgelovige mensen is het een mooie gelegenheid om een wens te doen. Maar dit jaar ligt dat anders. Totaal anders.

Al sinds jaar en dag voorspellen astronomen dat de sterrenregen dit jaar intenser zal zijn dan ooit. Als het eventjes helder is, ga dan vanavond maar eens buitenstaan en kijk omhoog. Een prachtig gezicht, maar het is slechts de inleiding op wat komen gaat. Morgen zwelt de regen aan tot een storm met meer dan 500 vallende sterren per uur. U zult ongetwijfeld van het spektakel genieten. Tot er toevallig één brokje net ietsjes groter is en voor het is opgebrand het aardoppervlak bereikt.

De snelheid die een meteoor van zichzelf al heeft, wordt door de aantrekkingskracht van de aarde nog aanzienlijk vergroot. Weliswaar wordt die snelheid door de wrijving in de dampkring weer afgeremd, maar op het moment dat een meteoriet de aarde raakt, is een snelheid van enkele kilometers per seconde heel normaal. Zelfs een stofdeeltje heeft bij een dergelijke snelheid al voldoende kinetische energie om een mens te doden. Maar terwijl binnenblijven wellicht nog helpt tegen uit de bocht gevlogen stofwolken, gaan we er echt allemaal aan als er een iets groter brokstuk de aarde treft. Een diameter van tien centimeter is genoeg voor een huis. Een meter verdampt een dorp. Tien meter een land. Honderd meter een werelddeel. En als de aarde getroffen wordt door een kei met een middellijn van een kilometer en een snelheid die bij een dergelijk groot en zwaar object oploopt tot 22 kilometer per seconde, dan overleeft waarschijnlijk niemand het meer.

Moet ik nog duidelijker zijn over wat ons morgen te wachten staat? Waarschuw a.u.b. iedereen in uw omgeving. Stuur dit bericht door naar al uw vrienden en kennissen en alle contacten via twitter, facebook en wat dies meer zij. Ga vanavond nog één keertje genieten. Morgen kan het te laat zijn.

Tussen Kunst en Kitsch

2009-11-05T14:54:00.004+01:00

“Het dorp is geschikt voor jong en oud. Dit jaar is de plaats overigens uitgeroepen tot millenniumgemeente. Je kunt er ook eens op je gemak in een van de vele historische estaetes rondneuzen die hier in de recente geschiedenis zijn opgetrokken. En zo zag Boxtel er vroeger uit”, leidt Nelleke van de Krogt het programma in terwijl er beelden van de Petruskerk, Kasteel Stapelen, het Kanunnikenhuisje en zelfs een paar loopgroepen uit de Bloedprocessie over het scherm glijden. Een en ander wordt sfeervol begeleid door die mooie vakmanschap-is-meesterschapmuziek die bij het programma hoort. “Er is nog veel en veel meer te zien. Maar nu gaan we eerst eens kijken naar deze bijzondere aflevering van Tussen Kitsch en Kitsch.”

Er komt heel wat voorbij aan keistampertjes, Petrusbeelden en sigarenfrottersgereedschap. Een historicus heeft het over een ombladstriepersmes. Als er weer iemand met een verzameling sigarenbandjes aanschuift, spreekt hij plechtig over één van de topstukken uit het Rijksmuseum dat toegeschreven wordt aan Ferdinand Bol. Maar alle voorwerpen zijn van nul, gener of weinig waarde. De meeste boeren druipen teleurgesteld af al lachen ze hun slechte gebitten nog wel even bloot voor de camera.

Aan tafel kan Nelleke het niet laten hoorbaar te gniffelen om haar eigen ondeugende grapje ("Wordt er hier veel geschaard onder de lakens?")als een gemeentefunctionaris komt aansjouwen met een prachtige gevelsteen. “Ik heb heel goed moeten kijken”, zegt de gevelstenendeskundige. “Het lijkt op de meest waardevolle werken van de Porceleynen Plaat, alleen het craquelé in het glazuur bracht me aan het twijfelen. En inderdaad. Bij nadere beschouwing moet ik u teleurstellen, want het is toch echt neo-neppe namaaknostalgie. Heel mooi gemaakt overigens. Maar beslist niet ouder dan twee weken. U moet het, als u het ooit wilt kunnen vervangen, toch zeker verzekeren voor twee tientjes.”

Maar dan gebeurt het. Een trouwe lezer van Brabants Centrum schuift aan tafel. Wat hij bij zich heeft, lijkt op het eerste gezicht slechts een krantenknipsel. Maar als de kunstkenner het papiertje omdraait, bloeit zijn gezicht open. “O, wat mooi. Wat een meesterwerk. Nu is de uitzending gered. Dit is een kunstwerk van onschatbare waarde. Hoe komt u eraan?”

De Zalm-normen

2009-10-29T12:35:00.004+01:00

Eens, heel lang geleden, werd Nederland geregeerd in het paars. Wij van het Nihuf vonden dat een geweldige oplossing. De christelijke filosofie en de bijbehorende claim op een monopolie op ethiek en moraliteit hingen ons al decennialang mijlenver de keel uit. Net als Kees van Kooten woordspeelden wij met verhaspelingen als ‘wormen en aarde’, want alles wat met dood en leven te maken had, werd al eeuwenlang bekwezeld door rasidioten die om de een of andere reden willen geloven wat hun ogen niet zien, wat hun oren niet ruiken, hun neus niet hoort en hun tast niet zint. Maar dat was opeens afgelopen. Eindelijk brak de bevrijdende glimlach van logica en pragmatisme door. Eindelijk waren we bevrijd van die engerds. Het Nihuf was klaar. We konden ermee stoppen.

In die dagen hadden we een Minister van Financiën met een paar merkwaardige trekjes. Hij knipperde met zijn ogen en flipperde met weer andere lichaamsdelen en kon soms geheel onverwacht heel erg hard lachen. Het deed allemaal nauwelijks ter zake, want wat hij vooral erg goed deed was begroten, en wel zo dat er steevast een begrotingsoverschot was. Iedereen vond dat geweldig en wie waren wij om daar tegenin te gaan. Wij dachten zelf dat een begrotingsoverschot net zo fout was als een begrotingstekort. Weliswaar geef je dan niet te veel uit, maar je int wel te veel belasting, dachten wij. Maar dat we er nu echt verstand van hadden, konden we niet zeggen en iedereen vond het goed. Dus we zeiden maar niks.

Jaren later, toen paars uit het modebeeld was verdwenen en de christelijke moraal als nooit te voren weer uit alle krochten en gaten was gekropen en de regering had doordesemd, werd de paarse minister bestuursvoorzitter bij een bekende bank. Een fantastische functie, hem op het lijf geschreven, want net als voorheen zijn ministerie, begrootte zijn bank zodanig dat er veel meer geld aan de klanten in rekening werd gebracht dan er diensten tegenover stonden: een gouden greep die rijkdom en weelde bracht, al was het maar in kleine kring.

De betreffende bank is inmiddels omgevallen. De consumenten pikten het niet meer. Maar de voormalige minister heeft al lang weer een nieuwe post: hij begeleidt de fusie tussen ABN-Amro en Fortis, de twee grootste graaiculturen uit de Nederlandse geschiedenis. Wat zullen de rijken rijk worden. Het is dé manier om de crisis aan te pakken. De lagere klassen hebben geen hulp nodig. Zij krijgen hun buikje wel vol. Desnoods gaan ze vissen.

Haar Geheim

2009-10-22T16:22:00.010+02:00

Eén van de grootste concurrenten van het Nieuw Humoristisch Front is het maandblad Mijn Geheim. Wij zijn dan ook bijzonder verheugd, dat we een artikel uit dat blad toegespeeld hebben gekregen, dat de redactie niet voor publicatie geschikt vond. Wij wel!

Hij palmde mij helemaal in
Toen ik hem leerde kennen, was het niet meteen liefde op het eerste gezicht. Hij was best aardig, dat zag ik ook wel, maar vooral een beetje pafferig. Een playboy van de bovenste plank. Maar één ding is zeker: hij wist me al snel in te palmen. Ik had een goede baan bij een bank in Manhattan en was van huis uit wel enige luxe gewend, maar waar hij mee voor de dag kwam, was van andere orde. Hij woonde in een enorme suite in één van de duurste hotels van de stad, hij liet zich rondrijden in limousines en bleek vrijelijk te kunnen beschikken over een Boeing om allerlei uitstapjes te kunnen maken. Die was niet van hem, beweerde hij, maar zowel de crew als het toestel stonden dag en nacht voor hem klaar. Bovendien overlaadde hij me met cadeaus. Dure cadeaus. En het is waar: diamonds are a girl’s best friend!

Een stinkrijke familie
Waar al dat geld vandaan kwam, was me een raadsel. Hij deed hoegenaamd niets, al beweerde hij dat hij manager was. Iets in windhandel begreep ik eerst, maar het lag toch kennelijk anders. Veel bijzonders kon het niet zijn, want bepaald slim kwam hij niet over. Na enige tijd kwam ik erachter dat hij tot de meest roemruchte families van Europa behoorde. Al eeuwenlang enorm vermogend, maar niemand kon me vertellen waar ze dat onmetelijke kapitaal aan te danken hadden.

Onze trouwpartij was overweldigend. Buitengewoon chic, met zeer veel gasten ook. Alles werd zelfs op de televisie uitgezonden. Maar de mooiste dag uit mijn leven werd het niet. Mijn vader was niet goed genoeg voor de adellijke kringen waarin ik me plotseling bevond. Te min. Hij was dus niet welkom en mijn moeder ook niet. Ik heb gedurende de hele misviering zitten huilen. En achteraf bleek het niet eens een mis, maar een of andere protestante eredienst die ze hier in Europa oecumenisch noemen.

We kregen snel achter elkaar drie kinderen. En al deed manlief nog steeds geen ene donder, ik was redelijk gelukkig. Bij de doop van de kinderen mochten mijn ouders tot mijn grote opluchting aanwezig zijn en de luxe waarin wij allen baadden, vergoedde veel.

Duistere zaken
Helaas sloeg enkele jaren later het noodlot toe. Om de een of andere reden mochten we het vliegtuig niet meer gebruiken. Het geld stroomde ook niet meer volautomatisch binnen. Het gonsde overal om ons heen van de geruchten, leek het wel, maar de familie hield alle informatie voor me achter. Ze fluisterden, of maakten hun zinnen zo ingewikkeld dat ik hen niet kon begrijpen. Meestal spraken ze trouwens Duits, want van origine komt de familie uit Duitsland. Ik beheers de landstaal hier nog altijd niet volledig, laat staan dat ik Duits versta, maar ik had wel door dat er iets broeide. Tot overmaat van ramp werden we overal waar we kwamen omringd door persmuskieten en paparazzi. Het werd met de dag erger.

Op mijn blote knieën heb ik hem gesmeekt zich terug te trekken uit de duistere zaken waar zijn familie in was betrokken. Dagen aan een stuk heb ik gebeden en gehuild. Daarop beloofde hij dat hij een villa voor me zou bouwen, op het mooiste plekje van de wereld, en dat we ons daar voortaan konden terugtrekken.

Halsoverkop gevlucht
Ik geloofde het maar half. En het duurde en duurde maar. Ik was een zenuwinstorting nabij. Maar op zekere dag kwam hij thuis. Halsoverkop. Ik hoorde hem met gierende banden in zijn oranje Spyker over de oprijlaan scheuren. Hij beval me onmiddellijk de koffers te pakken, de kinderen uit bed te halen en vliegtickets te boeken naar een belachelijke bestemming in een ver Afrikaans land. “Doe het even lekker zelf”, flapte ik eruit. Hij liep paars aan van woede en even was ik bang dat hij me zou slaan, maar toen zei hij: “Dat kan niet. We moeten reizen onder een andere naam. Jou kennen ze ook, maar jij komt er wel mee weg. Ik zeker niet.”

Nou, ik begreep donders goed hoe de bel er bij hing. Ik heb geen moment getwijfeld en het eerste het beste reisbureau gebeld. “Boek Economy Class!” riep mijn man. “En vooral vlug. Doe het maar op de naam Van Buuren. Ik regel wel paspoorten.”

De tickets waren spotgoedkoop. € 1 enkele reis en ik ben beslist niet van plan ooit nog terug te keren. Mijn man protesteerde nog even dat ik luchthavenbelasting had betaald. “Wij betalen geen belasting”, zei hij. “Had dat dan even via mijn tante geregeld. Of had mijn moeder gebeld!” “Was daar dan nog tijd voor?” vroeg ik. “Nee, natuurlijk niet”, zei hij: “’t Is meer een principekwestie!”

Pas in het vliegtuig kwam ik tot rust. Ik begreep ook meteen waarom een vlucht (vuelo) in het Nederlands een vlucht (huida) heet. Net als in het Engels trouwens. De stoelen waren wel behoorlijk krap, vooral voor mijn man, maar ik was al lang blij. Een stewardess, die mijn man in zijn veel te krappe stoeltje kennelijk herkende, maakte nog een of andere opmerking waar iedereen hartelijk om moest lachen, maar die ik niet begreep. Maar toen ben ik lekker tegen zijn brede schouder in slaap gevallen. Heerlijk.

Eind goed al goed
Tijdens de maaltijd, met zo’n klein poppenbestekje waar niemand een ander mee kan verwonden (dat zijn wij in de eerste klas niet gewend, laat staan in onze eigen jet), vertrouwde hij me zelfs toe dat hij niet in de windhandel zat, maar in het watermanagement. What ever! We moeten straks nog uren in een 4-wheeldrive over onbegaanbare wegen door de jungle en over kale pistes rijden, maar het huis schijnt af te zijn. Ik verheug me nu al op een douche, want wat is het toch allemaal klam en klef.

In elk geval mail ik dit bericht nu al vast via mijn laptop. Hier in het vliegtuig heb ik nog bereik. Op de bestemming weet ik dat niet zeker. Van mij mag dit geheim worden gepubliceerd. Wat was ik ongelukkig. Maar nou komt alles weer goed.

Bijna te laat

2009-10-15T17:29:00.000+02:00

Wij moesten de cartoon naar Brabants Centrum brengen. En we zaten in Oost. Nou zijn we geboren en getogen in Boxtel, dus we menen toch wel een beetje de weg te kennen, maar dat viel niet mee. Ach, we kunnen er lang over zeuren, maar leuker kunnen we het niet maken. En belachelijker ook niet.

Uit betrouwbare bron

2009-10-15T17:22:00.004+02:00

Van niemand minder dan Kees Cloin ontvingen wij de notulen van de bespreking van directeur-generaal Siebe Riedstra van het Ministerie van Verkeer- en Waterstaat met Burgemeester van Beers en Wethouder Van Erp uit Boxtel. Wij willen u een en ander niet onthouden! Bedankt Kees.

Notulen bespreking met de directeur-generaal Siebe Riedstra (salaris 3 Balkenende)
dd. 2 oktober in Den Haag.

Onderwerp: Infrastructuur en Spoorwegen.

-Begin transcript-
Van Beers: Goede middag mijnheer Riedstra.
Riedstra: En wie bent u samen?
Van Beers: Ik ben burgemeester Van Beers en schuin achter mij staat wethouder Van Erp.
Riedstra: En waar komen jullie vandaan en wat kan ik voor jullie doen?
Van Beers: Wij komen uit Boxtel, het centrum van Het Groene Woud en we hebben veel last van de treinen.
Riedstra: Dat is vast vervelend. Maar U zal wel een plan hebben om dit op te lossen.
Van Beers: Nee mijnheer, dat hebben we niet. Onze wethouder komt er al 12 jaar niet uit.
Riedstra: Dus U heeft geen plan? Geen enkel idee?
Van Beers: Nee mijnheer. Dat hebben we niet.
Riedstra: Maar U zal toch wel een globale begroting hebben?
Van Beers: Nee mijnheer Riedstra.
Riedstra: Maar beste burgemeester en wethouder: wat moet ik dan hiermee? Wat komt U hier eigenlijk doen??
Van Beers: Wij zouden het ook niet weten mijnheer.
Riedstra: Nou Heren, bedankt voor de informatie en ik wens U een plezierig weekend.
Van Beers ( in koor met Van Erp): U ook mijnheer Riedstra en dag mijnheer Riedstra.
-Einde transcript-

Onderhandelingsvoorstellen

2009-10-08T16:59:00.002+02:00

Wij hebben het natuurlijk nooit willen toegeven, maar zelfs wij worden langzamerhand grijs. Dik Huubke is zelfs al een beetje gezet. Nou, dat zal wel overgaan. Want de crisis heeft ons zwaar getroffen.

Aangezien ons voorstel van twee weken geleden om door haarverf en implantaten de leeftijd van de gemiddelde Nederlander met zes jaar te verlagen niet is opgepakt door de politiek, is heel Nederland in rouw gehuld. De AOW-leeftijd zal nu worden opgetrokken. Verschrikkelijk. Maar het Front zou niet Humoristisch zijn, als wij van het Nihuf nog niet een aantal compromisvoorstellen zouden hebben om het onheil af te wenden.

Marcel van Dam hamert er al maanden op in zijn column in De Volkskrant. Van de redenering dat door de vergrijzing de AOW onbetaalbaar dreigt te worden, klopt geen slopershamer. De AOW wordt grotendeels uit de opbrengst van de inkomstenbelasting betaald, niet uit de AOW-premie. Pensionado’s betalen zelf ook belasting, steeds meer zelfs, want de meesten hebben tegenwoordig een goed pensioen. Verhoging van de AOW-leeftijd is volgens Van Dam dan ook helemaal niet nodig. Nou zal hij net als de meeste politici wel overdrijven, maar meestal heeft hij toch op zijn minst wel een beetje gelijk, al is het maar aan de achterkant. Als we nu gewoon bij wijze van compromis eens ophouden met de AOW-discussie. Dat levert een enorme besparing op zodat we de AOW-leeftijd gewoon op 65 kunnen laten. Want het zijn dure jongens hoor, die over dit soort plannen neuzelen.

Een ander compromisvoorstel is het volgende: als we de AOW-leeftijd nu eens inzet maken van de verkiezingen. CDA, PvdA en ChristenUnie waren er in hun verkiezingsprogramma bij de vorige Tweede Kamerverkiezingen glashelder over: aan de AOW-leeftijd zou niet worden gemorreld. PV en SP zijn het roerend met hen eens. GroenLinks wilde de AOW zelfs verhogen. Alleen D66 durfde dapper te wezen en natuurlijk de VVD en wat andere marginale partijtjes. Maar met nieuwe verkiezingen zal het wel duidelijk worden wie verhoging van de AOW-leeftijd echt wil en welke partij het in het programma durft te zetten. In het uiterste geval willen we wel tot een nog verdergaand compromis komen, waarin de politieke partijen zich gewoon een keer aan hun verkiezingsbeloften van de vorige keer houden. Ook dan is de AOW-leeftijd van 65 jaar gered.

Zo’n compromis heeft bovendien het voordeel dat we in de komende wintermaanden niet regelmatig op stakende buschauffeurs en treinmachinisten hoeven te wachten. Zo worden we allemaal weer slapende rijk. Gewoon door op tijd met het openbaar vervoer naar ons werk te sluimeren. Alvast gefeliciteerd.

Maxima's antwoord

2009-10-01T17:18:00.003+02:00

Vorige week was er koninklijk bezoek tijdens een scouting-evenement op Landgoed Velder. Onze eigen razende reporter met de wilde haren droomde al jaren van een interview. Eindelijk zou het er van komen. Maar hij moest in een vooraf afgebakend persvak blijven. Hij kwam niet eens in de buurt. Wat had hij niet allemaal willen vragen? En wat had zij niet kunnen vertellen? De tekening kon helaas alleen een samenvatting geven. Maar het volledige antwoord hebben we in een gedicht vervat.

Ach weet u, in het management,
Da’s algemeen bekend,
Ben je als kerel pas een vent,
Als je het water ment.

Want water is in onze kliek,
Heel hooggeacht en chic,
Milieubewust en sympathiek,
Vooral in Mozambique.

Daar lopen vrouwen van hun hut
Door dorre velden naar de put.
Al eeuwen zijn ze uitgeschud.
Hun kapitaal is kut.

Met emmers op het hoofd gaan zij,
Tezamen zij aan zij.
En o wat zijn wij heden blij,
Want daar, daar bouwen wij.

Wie had dat vroeger ooit geloofd?
We krijgen er een tuin vol ooft,
Mijn manager heeft het beloofd,
Mijn prins, mijn opperhoofd!

En we krijgen ook een kelder,
Zo één van heerlijk helder,
Een zwembad en een kwelder.
Maar ’t is ook mooi op Velder.

Parkeervisie

2009-09-24T16:16:00.004+02:00

Een van de meest populaire beleidsonderdelen van de Gemeente Boxtel is de parkeervisie. Naar verluidt is er al in de 13e eeuw bij de bouw van de St. Petruskerk gediscussieerd over een ondergrondse parkeergarage, maar tot op heden kwam het er niet van. In Boxtel worden de smalle straatjes tot in het wandelgebied en op de markt dan ook heerlijk nostalgisch en pittoresk met geparkeerde auto’s omzoomd, in alle soorten en maten, in een rijk kleurenpalet. Een idyllisch schots en scheef op de stoepen en straten.

Om één en ander in goede banen te leiden zijn sinds enkele jaren parkeermeters en BOA’s aan het straatbeeld toegevoegd. Geheel tot tevredenheid van de plaatselijke bevolking. Maar helaas zijn zelfs in het historische plaatsje Boxtel de kwalijke invloeden van buitenaf niet te weren en zo komt het dat de laatste tijd zowel de ambtenaren als de apparaten aan vandalisme onderhevig zijn. Zoiets is natuurlijk niet te tolereren. Vandaar dat Little Marc & Dik Huubke zich aangemeld hebben als hulpboa. Na een trainingsprogramma van enkele weken, kan de toerist hen nu bij nacht en ontij aantreffen ter bescherming van het straatinterieur en als bodyguard voor opsporingsambtenaren.

Little Marc, die er intussen diarree van heeft gekregen, was niet voor commentaar beschikbaar. Maar Dik Huubke wilde zijn visie graag aan de redactie van dit blog geven.

“Ik heb helemaal niet zo hard hoeven trainen hoor. Little Marc heeft zich met allerlei spierversterkende middelen opgepompt tot een beetje een aannemelijk formaat, maar ik ben zo al afschrikwekkend genoeg. Mij krijgen ze niet bang. Trouwens: mijn oma zat al in het boawerk. Zij kon, net als ik zelf, het lonken niet laten. Little Marc heeft er een tekening van gemaakt. Maar erg goed voelt hij zich geloof ik nog niet. Misschien zijn er nog lezers die zich willen aanmelden?”

Open brief

2009-09-17T15:36:00.006+02:00

Leden van de Staten Generaal,

Wij van het NIHUF hebben het de afgelopen dagen zo eens aangehoord, jullie debatten, en één ding is duidelijk: het is duidelijk dat het onduidelijk is wat er moet gebeuren. Tenminste voor jullie. Wij weten het wel. En omdat er geen taboes meer heersen, doen wij een voorstel.

1. Afschaffing van de inkomstenbelasting
Door onmiddellijke afschaffing van de inkomstenbelasting realiseren wij niet alleen een enorme bezuiniging op het ambtenarenapparaat, maar wordt bovendien ter bevordering van de economie de koopkracht van iedereen aanzienlijk verbeterd, terwijl tegelijkertijd de hypotheekrenteaftrek automatisch vervalt. Volgens onze eigen rekenkamer heeft deze maatregel als gevolg dat de overheidsinkomsten met ongeveer 44 miljard dalen. Dat de hypotheekrenteaftrek vervalt, bespaart ongeveer 12 miljard. De inkrimping van het ambtenarenapparaat bij de belastingdienst tikt niet erg aan: de ontslagen ambtenaren krijgen wachtgeld tot andere passende bezigheden zijn gevonden, wat die ook mogen wezen. Maar op een klein miljardje of twee mogen we volgens onze adviseurs wel rekenen. Deze maatregel kost de overheid dus circa 30 miljard.

2. BTW-verhoging
Om de daling van de overheidsinkomsten door maatregel 1 te compenseren, verhogen we de BTW op alle goederen en diensten naar 30 procent. Wanneer de consumenten evenveel blijven consumeren als ze altijd al consumeerden, brengt dat ruim 20 miljard extra in het laatje. Maar aangezien de koopkracht enorm is gestegen, gaan we natuurlijk meer consumeren dan we al consumeerden, dus daar mogen we alvast wel een dik vet meevallertje begroten: 30 miljard opbrengst.

3. Groenstimulans
Het is natuurlijk wel de bedoeling dat we een beetje groen en CO2-neutraal consumeren. Zeker als we nog meer gaan consumeren dan we al consumeerden. Dat lijkt ons heel eenvoudig: benzineslurpers en andere energievreters worden gewoon niet meer op de markt toegelaten. Alle huizen en bedrijfspanden moeten binnen vijf jaar aan strenge isolatienormen voldoen en zonnepanelen worden verplicht. Eén en ander is vrijwel kostenneutraal: de Nederlander betaalt alles gewoon zelf. Dat kan gemakkelijk met die enorme koopkrachtstijging en groene energie is bovendien een zeer aantrekkelijke investering voor de toekomst.

4. Het speerpunt puntenpaspoort
Iedere Nederlander krijgt een puntenpaspoort. Wie zich misdraagt, krijgt strafpunten. Bijvoorbeeld voor racisme, belediging van de Kamervoorzitter, opruiende taal en haatzaaien. Wie zich hier driemaal binnen vijf jaar aan bezondigd wordt met een bidon, een kompas en een reserveflacon waterstofperoxide in de Sahara gedropt.

5. Verjonging van de samenleving
Om de vergrijzing tegen te gaan krijgt iedereen die zich tijdig preventief met haarkleurmiddelen, implantaten of botox laat behandelen het recht zijn of haar geboortejaar op te hogen. Dat vergroot de kansen op de arbeidsmarkt aanzienlijk en maakt onsympathieke maatregelen zoals de verhoging van de AOW-leeftijd volstrekt onnodig. Een ethische commissie zal een brede maatschappelijke discussie leiden om vast te stellen welke behandelingen wel en welke niet in aanmerking komen voor leeftijdsverlaging. Na het ondergaan van een gecertificeerde behandeling vervoegt de behandelde burger zich met getuigschrift en identiteitspapieren bij het bevolkingsregister in zijn woonplaats, waar de verdere administratieve afhandeling zal plaatsvinden. Wij schatten dat iedere Nederlander zo gemakkelijk zes jaar jonger kan worden, wat drie keer zo veel oplevert dan verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar, te weten: 12 miljard.

6. Begrotingsoverschot
De rest gaat allemaal wel lekker, dus dat laten we zo. Daar mogen jullie zelf over doorneuzelen. Maar geef het nou niet allemaal uit aan gevechtsvliegtuigen, buitenlandse missies, hogesnelheidslijnen of andere statussymbolen. Onze maatregelen leveren een structureel begrotingsoverschot van 12 miljard op (zie de punten 1, 2 en 5). Dat kunnen we mooi gebruiken om wat schulden af te betalen en om een bonussenbrigade op te zetten om de financiële wereld in toom te houden. Ook het optrekken van het salarisniveau van cartoonisten naar de Balkenende-norm geven wij u graag in overweging.

U ziet: het past allemaal op één A-viertje. Zo ingewikkeld is het niet.

Met vriendelijke groeten, ook aan familie en vrienden en de leden van het koninklijk huis,

namens het Nieuw Humoristisch Front

Little Marc & Dik Huubke

P.S. Praat er ook eens in Europa over. Samen staan we sterk!

Onderwijsvisie

2009-09-10T22:57:00.002+02:00

Drillen, stampen en tucht. Dat is in het kort ons idee waar het in het onderwijs naar toe moet. Zo’n aanpak is in ieders belang. Maar vooral de oudere leerkrachten, die zelf in een ver verleden nog met harde hand zijn opgevoed en opgeleid, zullen er wel bij varen. Het gebrek aan respect is zo schrijnend dat wij geen andere oplossing zien. Met een ontwikkelingsgerichte aanpak, die in het pedagogische veld vandaag de dag zo populair is, komen wij beslist niet verder zoals de afgelopen decennia is gebleken. De ontwikkeling staat al jaren op niveau nul. En naarmate de technologische mogelijkheden in de werkelijke wereld groeien, wordt de achterstand in het onderwijs steeds groter. De situatie in onhoudbaar.

Sinds halverwege de jaren tachtig de personal computer een onstuitbare opmars begon in het dagelijks leven en de mobiele telefoons van greenpoint gadget tot allround communicatiemiddel evolueerden, zijn ze steeds verder achterop geraakt. Ze kunnen er nog steeds helemaal niets van: van wordprocessen noch spreadsheeten, van layouten noch fotoshoppen, om van msn’en, sms’en, bloggen en twitteren maar te zwijgen. Sterker nog, ze hebben er een dedain voor van jewelste en ze nemen een mobieltje nog liever af dan dat ze zich in een unieke torrent verdiepen of op een feed abonneren.

Het is voor hun eigen bestwil. Anders leren ze het nooit.

Bijna jarig? Gauw gaan zeilen!

2009-09-02T20:31:00.003+02:00

Direct na zijn geboorte uit het nooit geconsumeerde huwelijk tussen zijn geestelijke vaders beeldend kunstenaar Marc Schoenmakers en schrijver Huub van Dongen onderscheidde Dik Huubke zich al door het gemak waarmee hij zich in medialand begaf. Deze zomer kwam hij op het idee om als allerjongste aller tijden samen met zijn jongere tweelingbroer Little Marc een solovlucht rond de wereld te maken in hun zelf gerestaureerde tweedehands optimistje. De redactie van dit blog vroeg het corpulente heerschap hoe hij tot dit opmerkelijke plan is gekomen.

Hoe bent u op dit opmerkelijke plan gekomen?
Nadat ik in recordtempo met goed gevolg een schriftelijke cursus lezen had afgerond, kreeg ik van mijn vaders een abonnement op de wereldbibliotheek en een Museumjaarkaart. Ik was meteen gefascineerd door de Ilias en de Odyssee en de Reis van Sinte Brandaan, boeken die ook de beeldende kunst eeuwenlang hebben beïnvloed. Zonder Brandaan is Jeroen Bosch ondenkbaar en zonder Homerus was waarschijnlijk de hele Renaissance aan onze neus voorbijgegaan.

Heeft uw broer ook zo’n brede academische belangstelling?
In tegenstelling tot mijn broertje ben ik opmerkelijk volwassen voor mijn leeftijd. Ik ben het brein achter deze onderneming, Little Marc is de technische man. Hij houdt meer van Sindbad de Zeeman en ik lees hem nu Jules Verne’s Reis om de Wereld in 80 dagen voor. Gewoon in het Nederlands hoor, want zijn Frans is nog niet zo goed. En je moet met hem natuurlijk niet over Jason en de argonauten beginnen. Daar is hij nog veel te gevoelig voor. Dat is literatuur voor adolescenten, het ontbreekt prepubers zoals mijn broer ten enenmale aan de empathie die noodzakelijk is om dit soort letterkundige werken te kunnen waarderen.

Hoe zit het reisschema concreet in elkaar?
Wij zijn van plan te vertrekken vanaf de Zwaanse Brug. Daarna zeilen we bij wijze van feestelijke opening door de nieuwe vaargeul onder de Dommelbrug in de Monseigneur Wilmerstraat door en zetten we koers naar Hedel, waarna we via de Maas en de Biesbosch voorspoedig de Westerschelde verwachten te bereiken. Wanneer die tijdig voldoende is uitgediept, is dat een ideale vaarroute richting Noordzee. Daarna zullen we zonder satellietnavigatieapparatuur maar met traditionele middelen zoals een kompas, een sextant en een scheepsklok op de sterren richting IJsland varen waar we op tijd hopen aan te komen om nog deze winter een noordelijke route om Groenland en Canada te kunnen ontdekken.

Bent u niet bang dat u in het ijs vast komt te zitten, zoals indertijd Willem Barentsz?
Willem Barentsz was zijn tijd ver vooruit, maar ook een opportunist. Hoe kon hij ooit verwachten dat hij in een tijd dat de klimaatverandering nog in de kinderschoenen stond ’s winters de poolcirkel zou kunnen passeren? Voor ons zal dat geen enkel probleem zijn. We nemen zelfs een zwembroek mee. Wij zien veel meer op tegen de tocht door de Beringstraat en langs de Aleoeten Archipel. Extreem koud is het er niet: zomer en winter ongeveer drie graden. Maar het regent er altijd en er staat iedere dag een stevig windje van minstens acht Beaufort op de schaal van Richter als ik me niet vergis, maar dat zeilt natuurlijk wel lekker weg en we moeten opschieten.

Waarom, u bent toch nog jong?
Dat is het hem juist. We moeten vermijden in de Stille Zuidzee in wekenlange windstiltes terecht te komen. En heus niet alleen omdat de proviand dan wel eens op zou kunnen raken. Het is zaak tijdig de Straat van Magelhaes over te steken. Anders zijn we nooit op tijd terug. Op 27 september worden we drie. Over twee jaar zijn we schoolplichtig en dan mag het niet meer van de onderwijsinspectie.

Het menselijk vernuft

2009-08-28T10:20:00.006+02:00

We hadden een nieuwe Tomtom. Wat een fantastische uitvinding. Begin jaren negentig (van de vorige eeuw zie je er steeds vaker bij staan) verschenen de eerste landkaarten voor de PC. Op het geavanceerde groene scherm kon je begin- en eindpunt opgeven. Niet met de muis natuurlijk, maar gewoon door te typen. Dan rekende het programma uit hoe je het beste kon rijden. De route printte je.

Dat was al geweldig, maar er moet iemand geweest zijn die vroeg waarom we die pc niet in de auto zetten.
“Dan heb je geen stroom.”
“Van de sigarettenaansteker.”
“En dan ga jij zitten rijden met een toetsenbord op schoot?”
“Nee, dat hoeft helemaal niet. Gewoon met het beeldscherm op het dashboard, zodat je kan volgen waar je bent.”
“En wie zet dan dat pijltje: ‘Hier ben ik’?”
“Met een satelietverbinding!”
“Ja, hè hè. En dan zeker een stem die de weg wijst. Hahahahaha!”
“Heel goed. Nou denk je tenminste mee!”

We reden naar Drenthe. Over de jodenvervolging zullen we het maar niet hebben. Het was een organisatorische prestatie van jewelste, maar niet bepaald een positief voorbeeld van het menselijke vernuft. Maar naast het voormalige kamp Westerbork staat een radiosterrenwacht. Een stuk of dertien veertien enorme schotels op een rij van wel drie kilometer lang. Er worden continu opnames van de sterrenhemel gemaakt en door de draaiing van de aarde wordt zo een oneindige strook van drie kilometer breed onderzocht. Hoe krijgen ze het verzonnen!

En in Franeker, na het volgende ritje onder leiding van een geduldige vrouwenstem, bouwde Eise Eisinga in zeven jaar tijd een planetarium: een slingeruurwerk dat precies de banen en de omloopsnelheid van de planeten om de zon, de maan om de aarde en de sterrenstelsels om ons zonnestelsel laat zien.

Andere voorbeelden op onze route:

Het IJsselmeer is ingedamd met de afsluitdijk van Dr. Lely, die miljoenen manuren liet investeren in een grotesk megalomaan plan dat niettemin is geslaagd.
In Holland werd de Beemster al in de 17e eeuw door ene meneer Leeghwater drooggelegd, een bijnaam overigens, die zo voor vele eeuwen een internationaal erkend wereldwonder op zijn naam schreef.
De kust is beveiligd door de Deltawerken met onder andere een halfdoorlatende dam als Oosterscheldekering zoals we leerden bij het bezoek aan werkeiland Neeltje Jans.

Het enige wat in Nederland nog door niemand is bedacht, is de mogelijkheid spoorwegen en andere verkeerswegen op verschillende hoogten aan te leggen. In vrijwel ieder centrum in Nederlandse steden en dorpen zijn bij en rondom het NS-station spoorwegovergangen met knipperlichten, bellen en spoorbomen te vinden. Gelukkig is er nu bij één iemand een lichtje opgegaan. Het hoeft zo niet. Het kan met een tunneltje. Wat een uitvinding!

Kermisklanten

2009-08-20T16:03:00.004+02:00

Op dinsdagavond 11 augustus zat de halve intellectuele elite van Boxtel op het terras van Café Le Temps Perdu aan de Markt. Of ze even geïnteresseerd waren in ‘Proust’ als in ‘Proost’ wagen we te betwijfelen, maar er werd geschaakt, dus het moet de intellegentsia geweest zijn. Het was heerlijk rustig, tot om een uur of tien plotseling een enorme vrachtwagen met een aanhanger van wel 25 meter de Markt op reed.

“Die rijdt z’n eigen hartstikke vast,” zei een intellectueel.
“Daar moest goddomme de politie op letten,” zei een ander.

Nog geen vijf minuten later verscheen er weer zo’n gevaarte. Uit de cabines rolde een heel bataljon kermisvolk naar buiten. De Dikke Van Dale, die bij ‘boer’, ‘jood’, en ‘Turk’ niet te beroerd is ook de denigrerende betekenis bij het gebruik als scheldwoord aan te geven, is bij ‘kermisvolk’ opmerkelijk blasé: “1 kunstenmakers, acrobaten enz., die de kermissen afreizen 2 kermisbezoekers”. Wij, die in lang vervlogen tijden toen wilde haardossen en slonzige kleding mode waren door onze moeders werden toegevoegd: “Gij zijt ’r net ene uit unne woonwagen”, weten wel beter. De angst sloeg ons dan ook om het hart.

Het viel alles mee. De volkse types maakten een keurig rondje langs de terrassen om te vragen van wie de geparkeerde auto’s waren. Toen ze eenmaal genoeg ruimte hadden, zetten ze met opvallend gemak de trailers op de millimeter nauwkeurig op de juiste plaats, draaiden er staalprofielen onderuit om ze waterpas te zetten en reden het onderstel weg. Daarna werden de wagens aangesloten op een elektriciteitskast, waarna ze zich op het terras vervoegden, een pizza lieten bezorgen en een kopje koffie bestelden.

Wij waren diep onder de indruk. De volgende dag zijn we gaan kijken hoe de kermis verder werd opgebouwd en toen hij eenmaal was geopend, waren we er helemaal niet meer weg te slaan.

Vannacht is alles weer opgeruimd. Er resteert niets meer van het zinderende feest dan een lichte duizeligheid van de Breakdance, de Master, de oliebollen en het bier. De vakantie zit er ook al bijna op. Gelukkig hebben we de teddybeer nog.

Even een vakantiemailtje

2009-08-13T23:54:00.003+02:00

Nadat we vanochtend eerst onze handdoeken op twee ligstoelen bij het hotelzwembad hebben gelegd, zijn we gaan ontbijten om daarna nog even de stad in te gaan. We hebben heerlijk geshopt op een heel kleurrijke overdekte markt. Niets gekocht natuurlijk, maar wel overal mogen proeven van heerlijk exotisch fruit waar we de namen niet van kennen. Dik Huubke heeft zelfs een geroosterde sprinkhaan geprobeerd, maar daar waag ik me niet aan. Veel foto’s gemaakt van de indianenvrouwen en hun kleurrijke kramen. We hebben er al meer dan vijfhonderd geüpload naar ons album.

Tegen lunchtijd zijn we naar de Zóculo gegaan, het grote plein. Daar is steeds van alles te doen en onder de enorme pijnbomen en palmen zijn volop lommerrijke terrasjes waar je lekker kunt eten. Veel gerechten zijn bereid met koriander. Dik Huubke houdt daar niet zo van, zegt hij. “Luizenkruid” noemt hij het, maar dat weerhoudt hem er niet van enorme hoeveelheden smakelijke hapjes naar binnen te schrokken. Ik probeer hem steeds tot matiging aan te zetten, maar dat leidt steeds tot gekibbel en dan hou ik me maar weer in.

Misschien dat daarom de Mariachi-bandjes zo vaak aan ons tafeltje verschijnen. Misschien denken ze wel dat we een jong getrouwd homostelletje zijn. Maar volgens Dik Huubke komt het omdat ik iedere keer weer een fooi geef. Dan komen ze allemaal, beweert hij. En dan begint het gekibbel weer. Gelukkig verslikte hij zich daarnet in het smerige mengseltje van bier, cola, tabasco en zout, dat hier zo populair is. Nu is ie tenminste even stil en kan ik doorschrijven aan dit mailtje. Hij schrijft helemaal niks, zegt hij, want hij heeft vakantie.

Intussen zijn we erg benieuwd hoe het in Nederland gaat. Hier gaat alles goed en we hebben nog steeds geen griep. Acapulco is erg leuk. 35 graden! Vandaar dat we gereserveerd hebben bij het zwembad. Al hadden gisteren een paar asociale Amerikanen onze handdoeken van onze stoelen gegooid. Republikeinen, volgens Dik Huubke. Bushisten, noemt hij hen. Keiharde cultuurloze McCainians. “Harass Sarah, harass Sarah,” zat hij de rest van de middag te monkelen. “A palindrome to be proud of!” vindt hij. Gelukkig hoorden ze hem niet en ik heb er dus maar niets van gezegd, anders weet hij helemaal van geen ophouden. ’t Is maar goed dat hij geen Spaans spreekt! Die Mexicanen houden er volgens mij helemaal niet van om allerlei brutaliteiten aan te moeten horen. Als ie nou bij het zwembad maar van de tequilla afblijft. Dan kunnen we vanavond misschien nog even een disco opzoeken. Trekt de economie al weer een beetje aan in Nederland?

Zelfbevlekking

2009-08-09T20:09:00.002+02:00

Soms is narcisme onvermijdelijk als je enige aandacht wilt krijgen. Ik verwijs u dan ook van harte naar mijn boekenblog en mijn theaterblog.

Smakelijk eten in crisistijd

2009-08-06T20:38:00.009+02:00

In België staat in de betere restaurants vaak waterkonijn op het menu. In Nederland heten die beestjes muskusratten en eten we ze niet. Maar hoewel muskusratten een plaag vormen omdat ze onze dijken ondergraven, bieden ze geen oplossing voor het voedselprobleem in deze crisistijd. Daarvoor zullen de blauwe rat (of rioolrat) en de bruine rat gebruikt moeten worden. Die zijn er volop.

Rat is beslist niet ongezond. OK, ze leven onder smerige omstandigheden, maar dat doen varkens ook. Dit soort beesten heeft een geweldige stofwisseling. Ze vreten van alles zonder er ziek van te worden en wat dat betreft lijken ze vooral op de mens. We gebruiken ze niet voor niets als proefdieren.

Het Nieuw Humoristisch Front raadt u aan uw kat of hond op jacht te sturen, de buit dankbaar te aanvaarden en de ratten gewoon te slachten en schoon te maken (darmen verwijderen, kop eraf en villen, of de haartjes er met een keukentoorts afbranden). Dan minstens een dag laten versterven, misschien wel twee, dat moet je even uitproberen. Als het vlees gaat stinken, heb je te lang gewacht.

Daarna maak je ze op dezelfde manier klaar als konijn of haas. Het Nieuw Humoristisch Front ontwikkelde voor u het volgende recept:

Vul de buikholte van de ratten met een takje rozemarijn, wat tijm, salie, knoflook, zout en versgemalen peper en een klontje boter.
De buitenkant smeer je in met limoensap.
Daarna braad je de ratten op hoog vuur aan. Als het vlees begint te bruinen, afblussen met witte wijn (bijvoorbeeld een lekkere Vinho Verde uit Portugal.
En dan laat je ze langzaam garen, op heel laag vuur, of in een oven bij een ovenstand van beslist niet meer dan 120 graden.
Af en toe uitproberen of het vlees al gaar is. En zorg er a.u.b. voor dat het niet uitdroogt: desnoods giet je er elk kwartier nog een scheutje wijn over, of dek je de ovenschaal af met aluminiumfolie.
Als het vlees gaar is, haal je het uit de pan of ovenschaal en monteer je de saus met een paar klontjes koude boter.

Dit recept smaakt uitstekend met gebakken aardappelschillen en een salade van paardebloemblaadjes.

Voor de prijs van een pilsje

2009-07-30T13:19:00.003+02:00

Eindelijk is het ons gelukt. Al is het maar voor een vakantie, we hebben ons geestelijke kroost de deur uit weten te werken. Langslapen, lamballen en luiwammesen, dat is het enige wat ze hebben gedaan sinds de proefwerkweek is afgelopen. En uitgaan natuurlijk. Tot diep in de nacht. Want ze zijn bijna zestien en dan kun je er niets meer van zeggen. Twee dagen hebben ze nog een baantje gehad, want ze moesten geld verdienen voor de vakantie, maar toen zijn ze ontslagen. Ze waren al drie keer te laat gekomen (ook op het sollicitatiegesprek) en vier keer ongevraagd naar het reisbureau gefietst. Zogenaamd om de vakantie te regelen, maar wij denken dat ze toen al lang voor een spotprijsje bij Ryanair hadden geboekt. Zelf houden ze het op een last minute: heen en terug voor de prijs van een pilsje.

Als echte wereldreizigers facebooken ze de hele dag wat ze aan het doen zijn. Wij durven het niet meer te lezen en wij zullen u de ontboezemingen over chickies, disco’s, dronkenschappen en zonverbrande lichaamsdelen ook maar onthouden. Zelfs voor dit blog is het te laag bij de gronds. Twitter of tweet zelf maar een keertje mee in de eigen familie. Dan weet je het wel! En wij maar werken. Want hoe krijgen we anders dit blog gevuld en de kinderen bekostigd.

Engelse ziekte

2009-07-29T23:53:00.004+02:00

Straks ga ik een Hummer halen,
't is dit weekend summer sale.
Misschien krijg ik wel net zo'n deal,
als die spelers van Real.
Dan ga ik met een meisje praten
en dan heb ik zo een date.
Zie het als een statement
van een obstinate vent
met een flinke midlifecrise
door een vergrote hypofyse
en een prostaat in hoge nood.
Maar verder gaat het very good.

Aan zee

2009-07-27T10:16:00.002+02:00

Pas toch op de women komen.
Women zijn een groot gevaar.
Ze drijven af in alle havens
en doen het desnoods op de waves.
Kijk daar komen weer de women,
maar wat rijmen ze toch raar.

Parijs is nog ver

2009-07-23T20:19:00.006+02:00

In afwachting van hun schorsing (zie het vorige bericht) lijkt het er sterk op dat Little Marc en Dik Huubke zich deze hete zomer wederom op glad ijs hebben begeven om daar ijskoud een scheve schaats te rijden. Nu dit jaar de Tour de France eindelijk weer naar behoren verloopt en er nog geen enkel dopingschandaal boven water is gekomen, is de cartoon die de heren deze week in Brabants Centrum hebben geplaatst een duidelijk geval van misplaatst cynisme. We vroegen beide heren telefonisch om commentaar. Ze bleken net een fietstochtje te maken, maar ze hadden gelukkig een mobiele telefoon bij zich. En met de wonderen van de moderne techniek is een driegesprek dan gauw geregeld.

Jullie hebben het in de cartoon over de Tour de Dopage. Wielrenners worden in het plaatje door de politie aangehouden. Waar is dat nou voor nodig?
“Ja, eh, je moet natuurlijk begrijpen dat wij al onze cartoons lang van te voren plannen. Eh …”
“Deze grap hadden we al lang voor de Tour klaar. Hoe hadden wij ooit kunnen vermoeden dat de renners dit jaar …”
“En bovendien: “Parijs is nog ver!” zei Joop Zoetemelk altijd. Misschien is er vanavond op het journaal al …”
Dopinggebruik is onvergeeflijk, maar waarom brengen jullie onschuldige schone wielrenners in diskrediet?
“Wij zijn helemaal niet tegen doping!”
“Natuurlijk wel!”
“Nee, Marc. Wij zijn voor!”
“Wat is dat nou weer voor gel…”
Wat bedoel je daarmee, Huubke?
“Ze moeten dat hele antidopingbeleid afschaffen. Weg met het WADA! Als de farmaceutische industrie de gelegenheid krijgt de sport te sponsoren geeft dat ongekende mogelijkheden.”
“Huub, schei uit. Dat slaat nergens op!”
“O nee! Ik ben tegen dierproeven. Maar als sporters vrijwillig …”
Dat is toch levensgevaarlijk.
“Natuurlijk niet. Als die farmafirma’s hun naam op de wielershirts hebben staan, nemen ze echt geen risico. Ze zullen willen winnen, maar wel heel voorzichtig. Ze zitten heus niet op nieuwe Tommy Simpsonnetjes te wachten.”
“Jij bent gewoon een extremist!”
Heren, heren!
“WADA weg! Doping moet! WADA weg! Doping moet!"
“Jij bent geloof ik echt aan een schorsing toe! O shit! Wouten!”

Ze vergaten hun telefoon uit te zetten toen ze werden aangehouden. Mobiel bellen mag nu eenmaal niet in het verkeer. We hoorden Dik Huubke nog luidkeels protesteren dat het geen telefoons waren, maar oortjes. Volledig legaal en toegestaan door de UCI. Maar toen werd de verbinding verbroken.

De persconferentie

2009-07-16T19:28:00.006+02:00

Hét grote nieuws aan deze week was ongetwijfeld de persconferentie van Little Marc en Dik Huubke voor de voltallige sportpers. In een openlijke boetedoening brachten ze een schandaal aan het licht dat zijn weerga niet kent in de sportgeschiedenis. Little Marc lag bijna voortdurend met zijn hoofd in zijn armen voorover, luidkeels snikkend dat hij het nooit had moeten doen en verkeerde vrienden had. Dik Huubke deed hortend en stotend het woord. Uiteindelijk hebben wij het volgende verhaal kunnen reconstrueren.

Het begon allemaal in de aanloop naar de Olympische Spelen in Beijing. Om Yuri van Gelder te ondersteunen in zijn campagne om alsnog uitgezonden te worden, hadden Little Marc en Dik Huubke een stel ringen gemonteerd onder de carport. Ze zouden eens flink gaan trainen, maar er kwam niets van toen Yuri van Gelder door de stuitende regelgeving in de turnsport niet kon afreizen naar China. Dik Huubke raakte aan de drank. Little Marc zocht zijn heil in de wielfietserij.

Maar toen Yuri van Gelder onlangs wereldkampioen werd, besloot het tweetal de training weer te hervatten. Urenlang hingen ze in de touwen, vaak onder het toeziend oog van buurtgenoten en passanten die ondertussen hun plannen aanhoorden over de wekelijkse cartoon in Brabants Centrum en hun publicaties op dit blog. De talloze gymnastische tricks die ze al discussiërend vertoonden, konden zelfs op nog meer bijval rekenen. In korte tijd bleken de heren er heel wat te hebben geleerd.

“Maar hoe kwamen twee van zulke slapjanussen in drie weken tijd zo sterk en gespierd?” waagde één van de journalisten te vragen. “Hebben die gasten van het Nihuf misschien iets gebruikt van spierversterkende of geestverruimende middelen?” riep een ander. Dik Huubke vertelde op de persconferentie over een enorm zware testosteronkuur waardoor hij al een bobbel in zijn broek kreeg als hij het woord vrouw hoorde. Ook blijkt hij een stuk agressiever te zijn geworden. Ze laten hem op de schaakclub maar liever winnen. Hij heeft al wat tegenstanders bij Café Rembrandt naar buiten geschopt met een hoop machovertoon. Dik Huubke was er heel open over en noemde het laconiek: “Heldere bouillon en slappe koffie”.

De spierversterkers bleken echter bij lange na niet het grootste geheim dat op de persconferentie werd onthuld. Testosteron, amfetamine en epo gebruikt zo'n beetje elke sporter. Little Marc en Dik Huubke hadden het evenwel in iets heel anders gezocht. “Iets nog veel wederrechtelijkers”, zoals Dik Huubke het zelf uitdrukte: “Het streng verboden middel Powerglue. Een paar van dit soort druppeltjes op de handen doet wonderen. Daarmee kan een turner tijdens de training uren blijven hangen zonder enige verzuring. Wie uiteindelijk los komt, heeft de vernislaag van de ringen in zijn handpalmen.”

Little Marc en Dik Huubke betuigden op de persconferentie enorm spijt hebben van hun grensoverschrijdende gedrag met deze tube lijm, waar ze om de spierpijn te verzachten, bij gebrek aan dure cocaïne, ook nog aan snoven.

Little Marc: “Dit hadden we echt niet moeten doen”.

Inmiddels hebben Little Marc en Dik Huubke van het Ministerie van Defensie een convocatie gekregen om hun plunjezak met oude legerspullen in te leveren. Bij herhalingsoefeningen hebben ze dit soort valsspelers niet meer nodig. Of Little Marc en Dik Huubke nu ze hun militaire status hebben verloren hun positie aan het Humoristisch Front kunnen handhaven, is nog niet duidelijk. Een schorsing voor tenminste de hele zomervakantie ligt voor de hand.

Multi Culti

2009-07-09T17:28:00.005+02:00

Het grote evenement in Boxtel in het komende weekend is de Selissen Bazaar. Het is al weer de achtste keer dat dit festival wordt gehouden. Het vindt plaats in het prachtige Park Molenwijk waar onlangs nog een boek over is geschreven. Zelfs het Nieuw Humoristisch Front, een groepering die anders altijd wel iets te zeuren heeft, is er dolenthousiast over. En dan wordt het lastig om een leuke grap te verzinnen.

In de brainstormsessies die de voormannen van het front de afgelopen weken achter de rug hebben, werd de ene flauwiteit na de andere op de flipover gekalkt.

Iets met ‘multicultureel geneuzel’ en ‘de PVV’. Nee, da’s niks.
Een plaatje van wielrenners in een shirt van de Tour de Dopage bij een kraam vol waterpijpen. Mwah!
Een karavaan Arabieren onderweg naar Boxtel. Te eenzijdig.
Dik Huubke die een henna-tatouage op zijn buik krijgt met “I ♥ Little Marc!” en dan vraagt of het er wel weer af gaat. Ook niks.
Een buikdanseres met het bijschrift: “Als de Wittlichers nou van dit soort lekkernij hadden meegenomen …” Misschien een beetje te seksistisch.

Maar daarmee zaten ze wel op de goede weg, vonden Little Marc en Dik Huubke. Want het was hen duidelijk dat ze nog een keertje op die Duitse varkens moesten terugkomen. Want nergens, in geen enkele plaatselijke of regionale krant, stond ook maar één klein uitinkje van kritiek op die onsmakelijke vertoning, die volgens Dik Huubke overigens wel degelijk de tong streelde. Alleen Eugenie van Wanrooij zegt er iets van op haar blog. En daar heeft het Nihuf dan weer op gereageerd en Eusjewel weer op het Front. Zo hoort dat beste lezer: gewoon even hieronder op ‘reacties’ klikken. De rest wijst zich van zelf. Dat is heel wat handiger dan een ingezonden brief.

Uiteindelijk werd het deze:

Herkenbaar

2009-07-02T17:08:00.003+02:00

Laten we voorop stellen dat onze cartoonhelden Little Marc en Dik Huubke, niets, aber denn auch gar nichts, tegen Duitsers hebben. Starker noch, ze zijn fan van die Deutsche Mannschaft. Ze hebben zich indertijd te plätter genoten van Gerd Müller, Franz Beckenbauer, Karl-Heinz Rummenigge en Rudy Völler, om maar eens een paar willekeurige namen te noemen. En er wordt zelfs gefluisterd dat Dik Huubke Duits bloed heeft. Zijn moeder werd, na het eerste bezoek van de Wittlichers aan Boxtel, nu vijftig jaar geleden, wegens iets te intieme vriendschappelijk betrekkingen zelfs kaalgeschoren door haar buurtgenoten en we weten allemaal wat dat betekent. Jumelage of niet!

Je hoort de heren over onze fietsen niet klagen en zelfs niet over kuilen graven. We hebben hier toch geen strand en die oude roestige gevallen met houten banden mogen ze houden. Wij Nederlanders rijden anno 2009 op elektrische hybride fietsen met trapondersteuning zodra de dynamo een briesje van tegenwind ruikt. Het Nihuf hoopt dus dat de Wittlichers die gedateerde rommel gewoon thuis laten. Als we een oude fiets willen, haalt de WSD die wel uit de Dommel.

Ook de Duitse keuken kunnen Kleine Marcus und Dickes Hübschlein heus wel waarderen. Sauerkraut, Schnitzels, Weisswurst mit Senf, Eisbein, Schwarzwalderkirschtorte. Heerlijk! Vooral als het weggespoeld kan worden met een enorme pul hoppig bier. Daar wordt de helft van ons duo heel gelukkig van.

De cartoon van deze week is dus zeker niet uit oud zeer geboren. Maar wat die ... , eh ... hoe zeg je dat zonder te schelden ... eh, ... bezoekers uit Wittlich ons nou flikken, daar kunnen we niet tegen. Dit is gewoon zielig. Wat voor indruk moet dat wel niet wekken bij onze kinderen. Die lopen straks allemaal te huilen op de Markt. Daar is geen oud ambacht aan te doen. Es ist unmenschlicher Horror, meine Damen und Herren. Viel zu erkennbar für unseren Geschmack. Macht das mal lieber in die Heimat.

Stront

2009-06-25T16:54:00.006+02:00

Eigenlijk durfden we niet. Kritiek op de PVV spuien, bedoel ik. Lieden die miljoenen medemensen willen deporteren, komen ons nog al gevaarlijk over. Maar nu we er een sneer naar D66 bij hebben gezet, kan het wel, hopen we. Daar zullen ze toch wel mee kunnen lachen?

Ons plannetje was echter niet zo gemakkelijk te realiseren. De kleding konden we gelukkig lenen van de Bloedprocessie. Maar hoe kwamen we aan een kameel?

Wij naar De Vleut. Die hebben er één. Maar niemand durfde hem uit de wei te halen. Het bleek een echte kut-Marokkaan. “Hij schupt oe hillemoal kapot”, waarschuwde de beheerder in plat Bests.

Gelukkig kregen we snel beet toen we googleden naar “Knuffelen met kamelen”. Ze kwamen het beest zelfs brengen. Met een mooie veewagen die mettertijd heel goed gevorderd kan worden door het PVV-kabinet ten behoeve van de logistiek.

Het bleek een lief beest met prachtige lange wimpers en vriendelijke ogen. We hebben hem natuurlijk niet echt meegenomen naar het gemeentehuis. De opname is gemaakt in een studio, die we van een bevriende fotograaf konden lenen. Helaas is de vriendschap nu over. Niet omdat hij onze grap niet kon waarderen. Maar toen de naam Wilders viel, scheet de kameel van schrik de hele studio onder.

Nou ja, wat geeft het? Stront komt er toch!

Overigens spellen wij 'seksueel' bewust als 'sexueel'. Zo benadrukken wij onze keuze voor Europa. De Nederlandse regels zijn ons te benauwend.

Dampig en muf

2009-06-18T17:16:00.008+02:00

We hadden haar al vaak voorbij zien rijden. Om Frits Barend te citeren: ze zat zo lekker erotisch op haar sportfiets. Een buitengewoon rondborstig Braziliaans typje om over de achterzijde maar te zwijgen. En toen hoorden we dat het de instructrice was. Van de sportschool. We kregen ineens zin iets aan de conditie te gaan doen. Maar wat moesten we kiezen.

Voorzichtig staken we ons licht op bij onze vele vriendinnen van middelbare leeftijd die ook graag een paar pondjes willen verliezen. Terecht overigens, want aan niemand in onze kennissenkring is de crisis al af te zien. En zo leerden we alles over tai-bo, poweryoga, bodypump, squats, kickfun, spinning, striding, callanetics, aerobics, steps en total body, maar we hadden er weinig aan, want wat we eigenlijk wilden weten was simpelweg welke methode onze fietsende inspiratiebron instrueert. Maar gelukkig hielp het internet ons verder. Dé grote rage van dit moment is Zumba, met een grote Z wel te verstaan. Het is een combinatie van Brazililaanse Axé, Dominicaanse Merengue en Latijns-Amerikaanse Salsa in een fitnessprogramma. We wisten meteen zeker dat we daar moesten wezen, want die stijl is ons sappige samba-droomdametje op het aantrekkelijke lijf geschreven. We togen meteen naar HiPa Sports, ons doel in de Ons Doelstraat.

We konden er niet meer bij. Dat was pech. Maar gelukkig weten wij zelfs de grootste tegenslag altijd ten goede te keren door positief denken. Zo kwamen we op de volgende ideeën:

als de vrouwtjes in Nederland de auto nou eens lieten staan als ze boodschappen gaan doen en voortaan eens lekker de fiets pakken,
en als ze eens wat minder bij de Bold en de Beautiful gaan zitten borrelen met een berg troostchips, troostnootjes en troostchocolade, maar gewoon weer eens de handjes laten wapperen in het huishouden bij een glaasje water,
en als ze eens gewoon een paar weken gingen niet-eten-diëten, ...

... dan hebben ze al die dure fitness-programma’s binnen de kortste keren helemaal niet meer nodig. En dan hoeven wij niet meer dampig en muf te gaan powerliften en hebben we de Zumba-instructrice voortaan helemaal voor ons alleen.

Hoorzitting

2009-06-11T22:02:00.004+02:00

Vanavond houdt de Gemeenteraad van Boxtel een hoorzitting over winkelcentrum Oosterhof. De aldaar gevestigde winkeliers hebben al jaren behoefte aan een zogenaamde ‘kwaliteitsslag’. Na de wederopbouw na de grote brand van november 1984 is er niet veel veranderd, zeggen de middenstanders, dus het wordt hoog tijd.

Niet dat het een ongezellig of onderkomen winkelcentrum is, overigens. Er zijn twee supermarkten: een uitstekend geoutilleerde Super en een erg voordelige Aldi. Er zit een bakker, een slager, de beste groenteboer van Boxtel, een drogist, een dierenwinkel, een lectuur- en tabakszaak en een snackbar en er is sinds kort zelfs een gezellige koffiebar, geëxploiteerd door de legendarische Boxtelse bardame Sjan Ketelaars. Wat wil je eigenlijk nog meer?

Meer parkeerplaatsen? Grotere winkels? Meer omzet? Wij weten het niet. Maar we gaan niet naar de hoorzitting. Wij hebben onze mening al klaar!

Close reading

2009-06-04T15:49:00.008+02:00

O wat is het toch moeilijk het geschreven woord te begrijpen. En al helemaal als de schrijver iets schreef over wat een ander gezegd heeft, want dan is het de vraag niet meer wat de schrijver bedoelt, maar wat de schrijver begreep dat de spreker bedoelde. U begrijpt het al: wij hebben het over de gevoelige kwestie Looeind en de vragen die daarover door de fractievoorzitter van Balans werden gesteld.

In de Besluitenlijst Gemeenteraad Boxtel 26 mei 2009 staat heel neutraal:

De heer Van der Zanden (Balans) stelt vragen omtrent de klacht ingediend door familie Spanjers tegen wethouder Van den Oetelaar.

Brabants Centrum is een stuk gedetailleerder (niet op het internet, alleen nog bij het oud papier) en schetst ook de sfeer:

Aanval op Van den Oetelaar ‘karaktermoord’

De Boxtelse politieke partij Balans heeft zich dinsdagavond tijdens de raadsvergadering niet populair gemaakt bij de overige fracties. Fractievoorzitter Wim van der Zanden stelde volgens SP-fractievoorzitter Eric van den Broek ‘tendentieuze’ vragen over de positie van de in opspraak geraakte wethouder Ger van den Oetelaar. De wethouder wordt door de Liempdse familie Spanjers beschuldigd van machtsmisbruik.

Van den Oetelaar was niet onder de indruk van de actie van Balans, die door de andere raadsfracties werd omschreven als ‘bijzonder onfris’ en een ‘karaktermoord’.

In Brabants Dagblad werd één en ander nog scherper verwoord:

Een stevige partij moddergooien. Dat werd het vragenhalfuurtje in de gemeenteraad van Boxtel deze week. Met als lijdend voorwerp wethouder Ger van den Oetelaar.

De politieke partij Balans wilde van burgemeester Frank van Beers nou wel eens weten of de wethouder, gezien dat hij in opspraak raakte door de affaire met een bouwvergunning bij familie Spanjers aan Looeind 1 in Liempde, nog wel kon functioneren.

Wat was er nou precies aan de hand? We hebben hier verslagen van ooggetuigen in handen, maar hoe moeten we de kwestie interpreteren? Vroeger werd bij literatuurstudie op de universiteit het vak ‘close reading’ onderwezen. Gelukkig heeft onze eigen stripheld Dik Huubke talloze blauwe maandagen in de collegebanken vertoeft. Wij vroegen hem om commentaar.

“Kennelijk heeft Wim van der Zanden naar de smaak van de andere fracties in de raad te veel op de man gespeeld”, verklaarde hij.

Zijn kompaan Little Marc is het daar niet mee eens en stelt: “Hij speelt de bal.”

Nu wordt het pas echt moeilijk. Met ‘hij’ wordt door Little Marc overduidelijk Wim van der Zanden bedoeld. Die ‘speelt de bal’, maar wat betekent dat? Vindt Little Marc wethouder Ger van den Oetelaar ‘een bal’? Of vindt hij juist dat Wim van der Zanden zelf ‘de bal’ probeert uit te hangen?

Wij weten het niet. Voor beide interpretaties is veel te zeggen.

Voor tegen tegen

2009-05-28T16:06:00.004+02:00

“Ach man, Nederland heeft toch zeker alleen tegen de Europese grondwet gestemd vanwege het oorverdovende geschreeuw van die betweterige omhooggevallen voetballer.”
“Jan Mulder had groot gelijk hoor. Wat hebben we nou aan al die regeltjes uit Brussel en al die Polen die onze banen komen inpikken. En hij was echt de enige niet. Meer dan zestig procent weet je nog wel. Duidelijker kan niet!”
“Maar daar ging dat referendum toch helemaal niet over.”
“Wat lul jij nou man. De uitslag was een signaal. Een signaal aan de politiek, die veel te hard van stapel loopt.”
“Heeft zich trouwens al een Poolse tekstschrijver gemeld om jouw baantje over te nemen?”
“En straks krijgen we de Turken er ook nog bij!”
“Daar ging die verkiezing helemaal niet over. Het ging om de besluitvorming. En om de democratische controle.”
“Schei nou toch uit. Democratische controle. Aan m’n hoela. Er is helemaal geen democratische controle. Dat Europese parlement heeft helemaal niets te vertellen.”
“Daarom had je juist vóór die grondwet moeten stemmen. Daar ging het net allemaal om.”
“En nou wordt die grondwet toch doorgedrukt. Alleen heet het nou een verdrag.”
“Het is toch logisch dat we een nieuw verdrag moeten sluiten. Als al die landen in Europa het altijd met elkaar eens moeten zijn voordat er een besluit wordt genomen, gebeurt er toch zeker nooit iets.”
“Precies. We kunnen het in Nederland best zelf. Uiteindelijk moet je toch overal zelf voor opdraaien.”
“Jezus, man. Leef jij nog in de middeleeuwen of zo. Alles is internationaal!”
“O ja. Dit blog en onze cartoons zijn niet eens regionaal.”
“Behalve als het over de Europese verkiezingen gaat, zul je bedoelen.”
“En daarom stem ik nou ook tegen. Ik stem SP.”
“Maar deze verkiezingen gaan helemaal niet over de Europese grondwet of over het Verdrag van Lissabon.”
“Waar heb je het dan over, flapdrol!”
“Ja, nou wordt ie mooi. Dat is een verzinsel van de SP hoor, dat deze verkiezingen een herhaling zijn van het referendum. Het gaat er niet eens om of er een nieuw referendum moet komen, want dat besluit gewoon de Tweede Kamer.”
“Flapdrollen zijn het. Allemaal flapdrollen. Alleen Neelie deugt.”
“Het gaat erom Nederlandse vertegenwoordigers te kiezen in het Europese Parlement. De kandidaten hebben een partijprogramma. Daar staat in wat ze willen bereiken.”
“O ja? En dat zou jij allemaal gelezen hebben? Laat die Neelie maar mooi zitten, die doet het goed. Ik stem SP!”
“Neelie is helemaal niet verkiesbaar. Jij weet er niets van. En ze is ook niet van de SP, maar van de VVD. Die partij van die rare Van Baalen, weet je wel!”
“O nee. En waarom krijgen we dan die 600 miljoen terug?!”
“Europa levert gewoon geld op. Voor iedereen een dertiende maand.”
“Wat een gezwets. Sinds de Euro is alles tien keer zo duur geworden. En er zitten gewoon 12 maanden in een jaar en dat zal altijd zo blijven. Die Bos is helemaal een oliekoek. Daar stem ik al zeker niet op.”

Het typt lekker weg, dit soort gezwatel. Als u meer wilt weten, kijk dan maar lekker televisie, want daar lopen de discussies volgens hetzelfde patroon. Voor serieuze informatie verwijzen we u graag verder naar het internet. Daarop staat niet alleen dit blog, maar ook bijvoorbeeld De Stemwijzer. En een Nederlandse site met alle info over de Europese Parlementsverkiezingen.

Bloggersblock

2009-05-22T16:32:00.010+02:00

Vlak voor Koninginnedag publiceerde het Nieuw Humoristisch Front in Brabants Centrum en op dit blog een wat wij dachten leuke fotowedstrijd. De consequenties waren enorm: er kwam geen enkele inzending. Of dat werd veroorzaakt door de dollemansactie in Apeldoorn of gewoon omdat niemand het idee aansprak, weten wij niet. In elk geval raakten wij er behoorlijk door in een dip. Een depressie zeg maar gerust. Gevolg: een bloggersblock.

Uiteraard bleven we wel cartoons publiceren. De kachel moet blijven branden tenslotte. En bij mooi weer de airco. En we begonnen met deze:

Maar op het blog verscheen niets. Geen inspiratie. Geen zin. Diepe teleurstelling over alles. Hoe moesten wij nu verder? Zo misschien:

Het hielp niet. Nog steeds verschenen er geen blogteksten voor ons geestesoog. Ten einde raad namen wij contact op met een medium. Dat adviseerde ons om in het diepste geheim een magische handeling te verrichten. En zo geschiedde. Stiekum beklommen wij het dak van Brabants Centrum. Daar spraken we de bezweringsformule uit en deden wat ons was voorgeschreven. We wisten niet wat we zagen.

Wij begrepen donders goed dat het geen vliegende supermarkt kon zijn. We hielden ons wijselijk stil. Maar bij de publicatie van de volgende cartoon was het resultaat nog steeds nihil.

Pas toen wij verder lazen in Brabants Centrum begrepen we waarom. Ze hadden ons door.

Navraag bij ons medium (nee, niet Yomanda, een echte huisdruïde) leerde dat wensballonnen alleen werkzaam zijn wanneer niemand ze opmerkt. Worden ze gezien, dan rest er maar één remedie: bekennen en je wens openbaar maken.

We besloten daarvoor ons blog te gebruiken. Wij wensen, plechtig en heel serieus, voortaan genoeg inspiratie te hebben om teksten op dit blog te kunnen schrijven. En we zullen nooit meer proberen een wereldbrand te stichten.

Verdomd: het helpt!